dag 5!

Dag 5

Ik sta ervan versteld dat ik hier al 5 dagen ben. De tijd gaat snel! Maar deze voormiddag mocht hij toch wat sneller gaan. Deze morgen zijn we voor Katlijn achter teenslippers geweest. 0,5 euro voor een paar teenslippers. Toen stelde ik voor aan de kookmeisjes om achter groenten te gaan, en eens “Belgisch” te koken. Want gisterenavond kregen we als avondeten: darmen en maag van de koe. Dat heb ik toch maar overgeslaan. Dan nog liever droge rijst. Nadien heb ik mijn overlevingspakket wel eens aangesproken en wat koekjes verorberd.

Dus we kochten tomaten, paprika en ajuin, om te stoven bij de rijst als avondeten. Dat was het plan. Maar hier in Afrika is er geen plan. Helaas. Of ze hebben ons niet goed verstaan. Onze tomaten werden door hen al opgesneden voor ons middageten. Dan maar opnieuw achter tomaten.

Nadien kregen we de opdracht nog wat examens te kopiëren. Als ik vandaag niet helemaal zot gedraaid ben, weet ik het niet meer! Ik was zo kwaad dat ik er gewoon moest mee stoppen want anders zou ik dat verdomd kopieermachine in friet geschopt hebben denk ik. We moesten honderden kopies maken, en na 3 blaadjes zat het kopieermachine vast. En weer, en weer en weer. Ik werd echt zot! Van 9uur ’s ochtends tot half 2 heb ik aan dat kopieermachine gestaan.

Toen kregen we… je raadt het nooit… frieten met tomaten! Ze hadden het blijkbaar gezien dat dat in de smaak viel, ipv die darmen  en maag. Dus alweer mijn buikje rond gegeten.
Nadien deed Katlijn een siësta… Ik alweer niet omdat ik niet wou binnenzitten in zo’n prachtig land. Ik ging op de missiepost op zoek naar een Afrikaan die me kon vergezellen om naar de winkel te gaan, om een herlaadkaart te kopen voor mijn gsm. Uiteindelijk ging er iemand mee, en werd ik ook nog vergezeld door Maarten. Nadien hielp ik Maarten met het verven van stoelen en banken. Het was bakken in de zon! Maar dat vond ik niet erg.
Toen kwamen Bram en Julie toe met extra examens om te kopiëren. Bram maakte Katlijn wakker en we gingen aan de slag met het kopiewerk.  Saai werkje mijn gedacht! Maar deze keer ging het beter.

Ondertussen begon het te donderen en vielen de eerste regendruppels uit de lucht. Maar beter nu, dan een hele dag denk ik dan. Straks gaan we Jungle Speed spelen , en dan is het alweer tijd voor het avondeten. En na het avondeten kijk ik zoals vaste gewoonte naar een afleveringetje van Glee, en word ik meestal eens gebeld door iemand die me wil horen. Ik heb al elke avond telefoon gehad. Gisteren zelfs twee. Maar ik vind dat wel fijn! Voor de geïnteresseerden: je belt me best om vanaf 8uur hier, dus 6uur bij jullie. En meestal ga ik om 10uur slapen, dus 8uur bij jullie.

Vele groetjes,

Oh ja, dit weekend probeer ik enkele foto’s door te sturen, zodat jullie toch een beetje een idee hebben waar ik ergens zit. Ik hoop dat het lukt!

Kwa Herini

Dag 4!

Dag 4

Mambo!

Deze morgen heb ik de moslims wel aan het werk gehoord. Best wel grappig. Een geluk dat hun gebeden nogal monotoon zijn en ik dus snel weer in slaap viel. De haan daarentegen, die heb ik wel al eens de nek willen omwringen. Om 5 voor 7 ging de wekker af. We hadden afgesproken dat we ’s ochtends naar ’t school zouden gaan, en de school begint hier om half 8 al, dus vroeg uit de veren. Na een boterham met boter en een banaan trokken we naar school.

Op school aangekomen ging ik op zoek naar de uren les die ik moest geven. Ik keek op de lessenrooster en schreef mijn uren over, tot ik ontdekte dat hun uren niet klopten! Het vijfde leerjaar A heeft 6 lestijden wiskunde, en 5B heeft 7 lestijden wiskunde per week. Foutje! Maar geen probleem zeiden ze, want dan staat er toch iets ingeschreven voor de inspectie, dat is het belangrijkste. De leerkrachten hebben hier een zalig leventje. Ze bereiden niks voor, weten zelf soms niet waarover ze lesgeven, en schrijven gewoon over uit een boek. De helft van de tijd zitten de leerlingen alleen in de klas en zitten de leerkrachten buiten in het zonnetje, of zijn ze aan het verbeteren.

Enfin, ik kwam toe en kreeg meteen een boek in mijn handen met de opdracht dat ik dat moest geven aan de kinderen. Het ging over de eerste president van Tanzania. Voor mij totaal onbekend dus. En voor ik dat deed, mocht ik verbeteren, voor een beetje te oefenen, zei hij.  De waarheid is, dat hij gewoon weg was/moest.
Dus ik heb vandaag al voor de klas gestaan. Elke keer wanneer je de klas binnenkomt staan de lln recht en rammelen ze zo’n tekstje af. (ik heb nog steeds niet alles verstaan van wat ze zeggen)Dan zeg je: “good morning, sit down please”, en dan zeggen ze allemaal in koor: “we are sitting down”. Heel grappig! Mijn eerste reactie was “Ale, dat zie ik ook wel!”

De lln vonden het enorm raar dat ik hen iets vroeg over de tekst die ze moesten lezen. Ik probeerde hen met handen en voeten uit te leggen dat ik met hun in dialoog wou gaan, maar helaas. Wat ik hen ook niet kwalijk kan nemen, want ze zijn dat hier duidelijk niet gewoon. Ook mijn verbeterwerk vonden ze heel grappig! Mijn kleine vogeltjes naast hun zinnen. Hier trekken ze strepen in de zinnen wanneer het juist is, wat bij ons juist wil zeggen dat het fout is. Toen ik de eerste werkschrift hier opende dacht ik: AMAI! Die heeft alles fout!! Maar hij had dus heel goed gewerkt! J
Uit gewoonte zette ik op het einde een smiley als alles juist was. Dat was voor hen zeer lachwekkend. Op een mum van tijd stonden 50 lln rond één boek, waar ik mijn eerste smiley in gezet had. En lachen dat ze deden. Ik probeerde hen uit te leggen dat die smiley betekende dat ik heel blij ben over hun werk. Het verbeterwerk is echt niet fijn! Het duurt uren! Je krijgt 50 werkschriften in je handen geduwd, waarvan je alles moet verbeteren, want ze hebben namelijk geen gedrukte werkschriften.

En toen had ik het even gehad. We gingen terug naar de missiepost om een maaltijd te verorberen. Frietjes! Met tomaten. Heel lekker! De eerste keer dat ik een tweede bord genomen heb. De frieten zijn hier nog beter dan in België. Als dessert: een banaan dan maar, zoals bij elke maaltijd. Ik heb nog nooit zoveel bananen gegeten in mijn leven. Maar deze namiddag ga ik met de meisjes van de keuken ananas gaan kopen J omdat ik er zoveel zin in heb. Hier gaat altijd iemand mee met ons als we iets willen kopen om de juiste prijs te betalen.

We moeten ook nog wat examens kopiëren voor de school, en dat neemt ook veel tijd in beslag. Katlijn doet even een siësta. Ik niet, omdat ik anders deze avond niet zou kunnen slapen. Het is hier vroeg opstaan, maar ook vroeg gaan slapen.

Je kan dat echt niet uitleggen, en zelfs een reportage kan je het gevoel niet geven dat de mensen je hier geven in Afrika. Maar ik vind het de max! Enorm vriendelijk, gastvrij, aangenaam. Een gezellige drukte, en iedereen is hier gelukkig en loopt hier te zingen. Soms zijn ze wel iets te opdringerig, maar ze willen dan ook zoveel mogelijk doen/zeggen tegen ons.

De mannen zijn natuurlijk dol op blanke vrouwen. In de grote winkelstraat op de drukke weg zou ik echt nog niet durven alleen rondlopen. Overal waar je komt word je door iedereen aangestaard. De kinderen zijn daar de krak in. Die blijven echt staren tot je uit hun vizier bent. Ze roepen ook in hun taal “BLANKE BLANKE!!” en dan komt iedereen aangesneld om naar u te kijken. Gisteren was ik even alleen op pad en trok ik een foto van 3 kinderen die aan het spelen waren. In een mum van tijd had ik 30 kinderen rond mij die allemaal op de foto wouden. En nadien lachen ze zich een breuk bij het bekijken van de foto. Grappig!

Kwa Herini!

Dag 3!

Dag 3

Ze hadden me gewaarschuwd dat de eerste nachten hier niet de beste zouden zijn. Om half 5 beginnen de moslims met hun gebedenzang, daarna kraait de haan recht onder ons venster. En ja ik zeg het goed! Het is een venster, geen ruit. Het is gewoon een opening met kippengaas erin. Daarna beginnen de klokken te luiden van de kerk. En dan beginnen de vrouwen hier de “koer” te vegen. En om kwart na 7 roept de pater dat we bijna kunnen ontbijten. MAAR het enige wat ik gehoord heb deze morgen is de haan die drie maal kraaide en toen dommelde ik weer in. Het is me allemaal ontgaan. Ik had natuurlijk wel oordopjes in. Ik heb zelfs de pater niet horen roepen. Katlijn heeft me schuddend wakker gemaakt.

We kregen “pap” en brood als ontbijt. Ik koos voor het brood J met een confituurke van op het vliegtuig. De pap rook niet zo lekker, maar ik zal het wel eens proeven een dezer dagen. Nadien mocht ik mee met Pater Bolle de jeep in, gaan kijken naar de weg die stuk was. Het heeft hier eergisteren enorm geregend en er is een stuk van de baan weggespoeld. Ik heb me aan alles vastgehouden waar ik me maar kon aan vasthouden in de jeep. Bolle raast door de modder en de plassen dat het geen naam heeft. We gingen van hier naar daar, en reden behoorlijk snel, en dicht bij andere personen/voorwerpen. Maar ik suste me met de gedachte dat hij hier al zoooo lang rondrijdt, dus dat hij het wel zal kunnen.

Aangekomen bij de kapotte weg, konden we het probleem vaststellen. Het is misschien moeilijk in te beelden zonder foto’s maar en was dus gewoon een stuk uit de weg, waardoor je niet meer door kon met de auto, fiets,te voet. Je moest door de modder (wat we dan ook deden, want de pater had er geen erg in). Hij zei: dat zou wel nog eens een jaar kunnen duren eer dat gemaakt is. Niet te geloven!

Nadien heeft Bram ons meegenomen naar the secundairy school. Deze zijn ze beginnen bouwen in 2008, toen voorzien voor zo’n 300 meisjes. Ondertussen al verdrievoudigd. Ze moeten blijven bouwen omdat er steeds meer volk naartoe komt. Dit is een school met verplicht internaat, omdat anders de kans groot is dat de meisjes hun school niet afmaken. De regel is wel dat je van school gestuurd wordt als je zwanger blijkt te zijn, want dat is blijkbaar al een paar keer voorgevallen.

Achter de rondleiding in de secundaire school gingen we ons officieel gaan aankondigen in de lagere school St-Leo. We werden er plechtig onthaald met marcherende kinderen. Ze zongen liederen voor ons. Prachtig om te zien! Allemaal oprecht vriendelijk. Nadien mochten we even mee in het klasje waar Katlijn les zal geven. De kindjes zongen en dansten voor ons. Super schattig!

Dan gingen we een kijkje nemen in de lessen. Of wat je lessen kunt noemen. De leerkracht schrijft gewoon de leerstof uit een handboekje over op bord. Leest het voor, waarna de kinderen dit in een schrift schrijven. Dat is het! Geen inbreng van de lln, geen dialoog, geen werkvormen. Sommige klassen zaten ook zonder leerkracht, en waren zelfstandig bezig. In België zou de boel na vijf minuten al op stelten staan, hier niet! De lln zijn zo enthousiast en gaan echt graag naar school. Ze werken mee en maken zelfs voor hun plezier extra oefeningen. Ze zitten vaak met 3 of 4 op één bankje. Om zot te worden, want er is niet genoeg plaats voor hun schriften, en ze zitten in elkaars weg. Maar hier is dat de gewoonte dus wordt daar ook niet over geklaagd. Er zitten zo’n 40 à 50 kinderen per klas.

Nadien gingen we nog eens een kijkje nemen in de omgeving. We kwamen bij de kokin van het schooltje. Haar naam ken ik nog niet echt. ’t Zijn hier niet zo’n relevante namen. Maar ze was heel gastvriendelijk en doopte ons direct onder in de taal “Swahili”. Grappig taaltje!

En toen… en nu komt de grappigste belevenis van de dag… zag ik een mini-Afrikaantje wenen en dacht ik: “Ochotte, wat zou er zijn?” dus ging ik bij het kleintje en nam het vast. En toen besefte ik waarom het kleintje huilde. Ze had zichzelf EN MIJ ondergekakt. J jaja, ik stond daar met mijn kleed vol kaka. De kokin zag het en moest heel hard lachen, maar trok me meteen mee in haar huis, waar ik een nieuw kleed kreeg. Ze wastte dat van mij en hing het te drogen. Ik heb me doodgelachen, en zij ook met mij J

Toen keerden we terug naar de missiepost en kregen Belgische soep! Jaja, de pakjes minute soep die ik had meegebracht kregen we in ons bord. Gevolgd door pasta met spinazie (of zo zag het er toch uit, maar jammer genoeg smaakte het zo niet) en koe. Voor het eten moet je niet naar Tanzania komen, maar ik deed mijn best toch van elk iets te eten. Vooral de paste smaakte J
Nadien werd ons gevraagd de examens voor de secundaire school te typen op computer en te kopiëren. De leerkrachten stellen het examen schriftelijk op, geven dat mee, en wij typen het op de computer van pater Bolle. Hier staat ook een kopieermachine – het enige – dat alle examens voor de scholen erdoor moet jagen. En het is op zijn Afrikaans. Per 30 kopies tegelijk ofzo, en hij werkt niet zoals het zou moeten, maar daar heeft dan weer niemand erg in, dus konden we onze tijd nuttig gebruiken.

In de namiddag kochten we de goedkoopste gsm in een lokaal winkeltje. Michael ging met ons mee, omdat we dan niet in ’t zak gezet zouden worden, want aan blanken vragen ze zowiezo het dubbele van de prijs. Nog geen 20 euro en ik heb een nieuwe gsm.  Ik zie jullie al denken: wat doe je in godsnaam met twee gsm’s? Wel, voor jullie in België is het veel goedkoper om naar mijn Belgisch nummer te sms’en, maar voor mij is het veel goedkoper om met mijn Tanzaniaans nummer te sturen naar België. Dus ik heb nu beiden. Dan is het zowel voor jullie goedkoop als voor mij. Als jullie mij willen sturen, stuur je naar mijn Belgisch nummer, en ik zal antwoorden met mijn Afrikaans nummer. Druk dus niet per ongeluk op antwoorden, want dan betaal je een euro per sms denk ik.

Het was hier snikheet vandaag en ik ben dan ook al een kleine kreeft. J Maar ik heb het hier heel erg naar mijn zin en geniet van de vriendelijkheid en de zon. Want wij in België zijn toch maar een bekrompen, onvriendelijk volkje mijn gedacht.

Voor zover mijn verslag van de derde dag. De meisjes van het weeshuis die pater Bolle onder zijn hoede neemt zijn nu bezig met het eten te maken. Straks dus nog een maaltijd en een aflevering “Glee” (serie die ik gekregen heb voor mijn verjaardag van Stijn) en dan is het alweer tijd om te slapen.

Veel groetjes uit het prachtige en gekke Tanzania J

Kwa herini! (Dit is salu in het Swahili)

Hier dan het eerste verhaal van Liza (gepost door tante Hilde)

Dag 1

De vliegreis was vermoeiend en lang. We hebben bijna geen oog toegedaan. De beenruimte was miniem en slapen lukte me niet al zittend. Want waar moest ik met mijn hoofd naartoe? Uitgeteld landden we in Ethiopië, waar we voor de laatste keer gebruik maakten van “snel” internet om gauw het thuisfront wat nieuws te geven. We vielen tijdens het wachten op onze laatste vlucht allebei in slaap op onze rugzak. Een geluk dat we tijdig wakker werden, en onze vlucht niet mistten. Op de vlucht naar Kilimanjaro kregen we de keuze tussen kip of lasagne. Geen idee waar ze de naam lasagne vandaan halen, want ik herkende geen enkel ingrediënt.

Eindelijk aangekomen op de luchthaven van Kilimanjaro, moesten we nog een visum te pakken zien te krijgen. We hadden de tip gekregen een toeristenvisum aan te vragen, omdat dat veel goedkoper is dan wanneer je zegt dat je aan ontwikkelingshulp doet. Maar ze vonden het nogal verdacht blijkbaar en bleven vragen wat we kwamen doen. Ik heb er mij toch mooi uitgepraat en we hebben een toeristenvisum te pakken. 50 euro voor zo’n velletje wc papier waar onze naam opstaat.

In Tanzania aangekomen was het snikheet. Ik heb me heel even ongezond gevoeld door de warmte die me overviel. Maar dat was snel over.
We werden opgehaald door Bram en Julie. We moesten achteraan in de jeep plaatsnemen. Je kan het niet geloven, maar er was maar juist genoeg plaats voor ons gat om plaats te nemen. Dat lijkt te doen, wanneer de banen erbij liggen zoals in België… Helaas! Gebots, geklots, geboenk, een ware attractie. Maar een enorme belevenis. Wat we allemaal te zien kregen aan de kant van de baan, het echte Afrika. Vrouwen met manden op hun hoofd, brommertjes waar 6 Afrikanen opzitten, starende kinderen.

’s Nachts rijden in Tanzania is niet veilig, dus reden we tot het donker werd, en zochten dan een gasthouse in één of ander dorpje. We werden er hartelijk ontvangen. Voor twee euro  kregen we een kamer met twee bedden en eten. Frieten met geit. De frieten waren echt wel nog te eten, maar de geit vond ik echt niet lekker. Zo taai als het maar kon zijn. EN STINKEN! Het geitenvlees hangt er gewoon aan een haak in de “keuken”, waar ze dan een stuk afsnijden en klaarmaken. Allé, het eerste frangipanneke heeft gesmaakt! J

Met de oordopjes (want er waren een paar Afrikanen ruzie aan ’t maken, en Katlijn begon te snurken) in de oren, viel ik uiteindelijk in slaap.

Dag 2

Al om half 7 ’s ochtends vertrokken we alweer met de jeep. Rechtsreeks naar Igunga deze keer. Na 2uur rijden konden we ergens thee drinken en een “pannenkoek” eten. Dat zijn een soort broodpannenkoeken. Dat is echt wel nog lekker. De thee kreeg ik echt niet binnen. Veel te zoet. Katlijn heeft die dan maar opgedronken. En hup… weer de jeep in.

Onderweg kochten we ook nog een tros bananen. Om één uur kwamen we aan in Igunga. We werden hier heel hartelijk ontvangen. Zeer fijne aankomst! Ik word hier Eliza genoemd. We aten rijst met kip en een papje waarvan ik begot niet weet wat erin zat. Niet echt super lekker.
Ze hebben me hier al geknuffeld en bij elk gesprek nemen ze u handen vast. Ze lachen hier allemaal voortdurend. De kinderen staren je aan, en achtervolgen je. Elk kind zwaait naar ons.

We zijn naar de school geweest. De leerkrachten waren allemaal heel vriendelijk. De kinderen waren juiste bezig met de was te doen. Dit doen ze met een stuk zeep in water.
Ik moet wel zeggen dat de geur van Afrika niet echt super aangenaam is J maar hopelijk zal dit wel nog wennen. Ik heb me eindelijk kunnen douchen, want alles stonk en ik had er een beetje last van. Ge kent mij hé. Maar dat zal wel nog beteren. (hoop ik)

We hebben nu juist rijst met bonen en witte kool gegeten. En ik heb net het eerste telefoontje uit België gehad. Het lukt dus om goedkoop te bellen. Bij deze zal mijn tante wel op mijn blog zetten hoe je mij met de vaste lijn goedkoop belt.
Alles is hier dik in orde!

Dikke kus vanuit Tanzania!

Ze is er bijna!

Liza liet zonet weten dat ze nog ongeveer 1,5u moet rijden en dat ze dan op haar bestemming is! Wat een reis hé! En terwijl het hier in België een prachtig lenteweertje is, is het ginder hard aan het regenen.
Zolang het voor Liza niet zelf lukt om haar blog up to date te houden, zullen jullie het wel met mij moeten stellen,
Groetjes, tante Hilde

liza blogt nu even via haar tante

Beste thuisblijvers,

Liza is momenteel niet in de mogelijkheid om te 'internetten', daarom vroeg ze mij (haar tante Hilde) jullie het volgende te laten weten:

maandag 21/3, 18.45u
we zijn juist in een gasthouse gaan slapen en we hebben friet met geit gegeten. Morgen rijden we door naar Igunga. De afrikanen zijn zot in het verkeer maar heel vriendelijk.

aangekomen in Ethiopie

Jaja, jullie zullen het waarschijnlijk nog niet verwachten, maar hier ben ik al.
Wij zitten nu in de luchthaven van Addis Abeba.
ik zit hier een beetje te sukkelen met het qwerty toetsenbord terwijl Katlijn een beetje zit te gniffelen. Wacht maar tot ze zelf moet typen.
om 10u20 nemen we onze laatste vlucht richting Kilimanjaro. Normaal komen we daar om half 1 aan. Daar wachten Bram en Maarten ons op voor een vermoeiende rit in de jeep naar Igunga.
Deze nacht amper 2 uur geslapen, maar het zonnetje schijnt hier en dat maakt veel goed.

Aan alle ongeruste zielen... alles is tip top ;-)

Tot de volgende blog-sessie

Liza