dag 39!

Deze morgen gingen we samen naar school. Katlijn kon ook van start gaan vandaag. Ik kreeg een nieuwe lessenrooster. Vanaf maandag geef ik biologie i.p.v. Engels. Vind ik persoonlijk niet zo erg, zo eens wisselen. En biologie interesseert me nog. Ik moet les geven over malaria en seksueel overdraagbare aandoeningen in het vierde leerjaar.  Jaja, ze beginnen er hier vroeg aan, maar beter zo! Want op hun 13 jaar zijn er hier al zwanger.

Enfin, tijdens de pauze werd ik hier versierd door één van de leerkrachten. Katlijn en ik lachten ons een kriek. Hij zei: ik wil iemand zoals u, een blanke, en jij bent zo mooi. Ik zei: sorry, ik ben al bezet, en ik liet mijn ring tonen. Hij vroeg waar mijn man was. In België natuurlijk J geen probleem zei hij: dan kan je hier in Tanzania ook één hebben. Iemand zoals ik. Ik zei: neen, mijn hart ligt bij iemand anders! En ik wil de rest van mijn leven bij hem blijven. Zo antwoordde hij: ja maar, ik wil ook de rest van mijn leven bij u blijven. Ge moet terugkomen naar Tanzania! Ge moet die ring af en toe eens uitdoen en hem per ongeluk verliezen. Ik ben een goede man. Anders moeten we 1 mei trouwen.  Haha! Hilarisch! Ik zei: I don’t think so! You are crazy!

Ik gaf vandaag les over België. Een kennismaking voor hen. Ik leerde hen onderandere “Broeder Jacob” en ook nog het rekkerspel dat ik in de lagere school altijd speelde. Ze vochten bijna voor de rekkers. Het deed me deugd te zien dat ze na de les allemaal op de “speelplaats” met de rekkers begonnen springen. J geslaagd! Ik heb een hele rol gekocht van 30 meter, dus ik zal er hen nog wat maken. Ze waren zeer geïnteresseerd in België. Ik liet hen ook foto’s zien van mijn huis. Sommigen wouden meteen met mij meekomen naar België. ’t Was een zeer fijne les. De kinderen zijn me al goed gewoon. Dat zal dus een aanpassing worden maandag, wanneer ik in een nieuwe klas start. Maar dat komt ook wel voor de bakker!

Deze middag kregen we soep, puree en groene drek. Ik viste alle wortels uit de overschot van de soep en at dus puree met wortelen.

Daarna ging ik even slapen, want het was een verschrikkelijk slechte nacht. Bijna geen oog toegedaan. Nadien trok ik de stad in achter fruit, en nog wat andere dingen, en ik kocht ook nagellak J waarna ik in het zonnetje de splinters uit mijn voeten haalde, mijn teennagels een kleurtje gaf, mijn benen onthaard heb, en mezelf ingewreven heb met body lotion. Even me-time.

Ik heb ook nog beloofd aan de leerlingen dat ik vanaf vandaag elke dag van 5 tot 6 sport kom geven. Ze vervelen zich na school, en zo ben ik ook weer met hun bezig, en kwaad kan het niet voor mezelf. Vanaf volgende week introduceer ik de gezelschapsspelen, als ze allemaal klaar zijn.

De Afrikanen zijn toch maar lui hoor. Sporten willen ze wel allemaal, maar ze liggen en hangen daar, en als je iets vraagt duurt het uren. Dat is hun levenstempo. We deden wat opwarmingsoefeningen, buikspieroefeningen en loopspelletjes. Toen begon het te miezeren. Eigenlijk deed dat wel nog deugd! J

Terug op de missiepost nam ik een zalig koud doucheke, en nu is het nog een klein uurtje wachten op eten. En voila, een zeer geslaagde dag vandaag! Ik had het erg naar mijn zin vandaag! Ik raak gehecht aan de kinderen op school en zij blijkbaar ook aan mij. J Morgen moet ik geen les geven, aangezien het vierde jaar morgen geen biologie heeft.

Tot morgen!

Het spelletje Bohnanza dat af is.

De mieren op onze wastafel

Het laatste avondmaal van Benjamin, naast hem pater Max (de coolsten) en
daarnaast pater Bolle

Het postkantoor van Igunga. Er is geen postbode. Iedereen die wat
belangrijk is heeft een kluisje waar ze je brieven insteken.

Het ontbijt "Uji" dat de kinderen om 10uur op school krijgen, maispap

 De les van vandaag over België

 De rijkelijk gedekte tafel met Pasen, en ik die enorm verschoot dat we
mandarijntjes kregen. :)

dag 38!

De wekker ging om half 5 af, kleren aan, ontbijten en weg waren we. Op naar Tabora. Pater Bolle moest wat documenten gaan ondertekenen, en Benjamin moet in Tabora de trein nemen overmorgen. Daarom besloten we hem gezelschap te houden en uit te wuiven, en zo hadden we Tabora ook gezien.

Aangekomen in Tabora gingen we eerst naar de boekenwinkel achter wat schoolmateriaal en kaartjes, nadien naar een kantoor waar pater Bolle zijn handtekening moest zetten, en daarna gingen we iets kleins eten in een “fast food” restaurant. Fast food op z’n Tanzaniaans: mandazi’s, pannenkoeken, rijst,…

Pater Bolle was heel gehaast en wou zo snel mogelijk terug naar Igunga. Dus eigenlijk hebben we Tabora voornamelijk vanuit het venstertje in de jeep gezien. Onderweg maakten we nog een tussenstop een superrijke middelbare school, waar Bram en Bolle de oven gingen bekijken om eventueel na te maken in onze school.

En zo waren we om 4uur reeds terug op de missiepost. Pekkezwart van het stof. Dus ik gauw de douche in. J En dat deed deugd!

Oh ja, ik zou het nog vergeten melden, het grote nieuws: Zondag 29 mei gaan Katlijn en ik een dag op safari door de Ngorongoro Crater (ik raad u aan het eens te googelen, het is de max). Wij vertrekken hier op de missiepost 28 mei met de bus richting Makuyuni, daar stappen we over richting Karatu. In Karatu blijven we overnachten in een guesthouse aan de prijs van 15 euro, met ontbijt. Daar komen ze ons de 29^ste ’s ochtends ophalen, en beginnen we aan de safari. Deze kost ons 215 euro. Nadien overnachten we weer in hetzelfde guesthouse en ’s anderendaags komt Bram ons halen en rijden we naar Arusha, waar we het vliegtuig richting België nemen. Ik zie het al volledig zitten! J

Tot morgen

dag 37!

Vandaag heb ik een hele voormiddag nog wat aan mijn logboek voor school verder gewerkt. Het begint flink vorm te krijgen en ik ben fier op mezelf dat het al bijna af is.

’s Middags kregen we pasta met groene drek. En een appelsien als dessert.

In de namiddag maakte ik nog wat materiaal voor de gezelschapsspelletjes “Boonanza”, dat is nu ook helemaal af. En zijn we begonnen aan het spelletje “Saboteur”.

Ik ging ook eens bij Christina kijken. Het kleedje van Tsai lag klaar, en ze had me met de overschot van de stof nog een rok en een topje gemaakt. Helaas is het topje te smal en kunnen mijn borsten er met moeite in. Als ik adem heb ik schrik dat het gaat openbarsten. En de rok is net iets te lang (Het is gemaakt naar Tanzaniaanse normen) dus morgen zal ik dat wel expliceren en zal ze dat wel veranderen.

Ook ben ik nog om twee nieuwe stoffen geweest. Daarmee zal ze wel weer wat werk hebben, en ik denk dat ik dan genoeg Afrikaanse kleren zal hebben. J

Terug op de missiepost begon ik alweer te kleuren en te knippen. Jaja, het is hier nog niet gedaan, maar ik amuseer er mij echt wel nog mee. J

Waarschijnlijk gaan Katlijn en ik morgen mee met pater Bolle naar Tabora. Hij gaat er Benjamin afzetten, die richting Congo vertrekt, en moet er nog iets regelen. En zo zien wij ook weer eens een ander deel van Tanzania. Één van de grootsteden.

Om half 5 vertrekken we, het is ongeveer 3,5 uur rijden.

Groetjes

dag 36!

Deze morgen heb ik alweer wat soldatenkoeken verorberd met een tasje melk. Heerlijk! Nadien plakte ik nog wat gezelschapskaarten aan elkaar, en ging ik nog wat slapen. Het was nodig, want ik viel als een blok in slaap, terwijl er hier heel veel kabaal was. Een uurtje later werd ik wakker.

Om Bram te bedanken, omdat hij mijn pakket meegebracht heeft uit Arusha, had ik hem beloofd zijn jeep te wassen. Dat was nodig, want die zag inmiddels bruin ipv groen. Met z’n allen gingen we aan de slag. Wat waspoeder en water en een kapotte handdoek. Meer hadden we niet nodig! Om hem extra op te blinken gebruikten we nadien een emmer water met vloeibaar afwasmiddel, dat Bram meegebracht had uit België.

Alles wordt hier trouwens gekuist met waspoeder. Er bestaat niets anders. Dus dweilen, wc’s kuisen, wassen, afwassen,… allemaal met het magische waspoeder. J

Deze middag kregen we alweer frieten met tomaten en een appelsien als dessert. Laat ons hopen dat we morgen eens GEEN frieten krijgen.

Daarna ging ik aan de slag voor school. Ik gaf mijn logboek (dat ik moet afgeven na deze reis) vorm en begon zoveel mogelijk af te maken (wat ik al kan afmaken). Stijn stuurde me alle info die ik nodig had door per mail, aangezien ik niet op internet kan.

Om 4uur was het koffieklets-tijd. Ik zette wat koekjes op tafel, Bram maakte verse koffie (dat hebben ze hier niet, enkel oploskoffie) Hij had de koffie gekregen van zijn broer vorige week. Is er hier gesmuld ja! De koekjes hadden trok. J Tijdens onze babbel bespraken we de eventuele safari door de Ngorongoro Crater die we in ons hoofd aan het plannen zijn.  Ik stuurde ook een mailtje naar de tour operator om prijs te vragen en te kijken of die nog niet volgeboekt zit. Katlijn en ik zien dat volledig zitten. Het is het mooiste park in Tanzania (natuurlijk ook het duurste), maar nu we hier toch zijn, zou het zonde zijn om het niet te doen. Nu we de kans krijgen. En het zou een fantastische afsluiter van onze reis zijn, aangezien we die de laatste dagen van ons verblijf hier plannen. Nog geen idee hoeveel het exact zal kosten, maar ik denk dat we ons toch moeten voorbereiden op 500 euro, alles bij elkaar. Vervoer, slaapplaats, safari, gids, auto,… enfin, we zien wel.

Op deze moment is Sekunda de bureau aan het leeghalen omdat we met ratten zitten. Ik had vorige week al één zien lopen wanneer ik aan de computer zat, en die hebben ze kunnen doodslaan. Eerst wouden ze mij niet geloven. Ze zijn hier al getraind hoor, na 3 meppen was ze dood en hing het bloed aan de keukenvloer. maar eergisteren zag ik er terug één lopen. Ze liep letterlijk over mijn tenen, de kamer uit. Jullie zitten waarschijnlijk je neus op te trekken wanneer jullie dit lezen, maar eerlijk waar, wanneer je hier zit relativeer je zelfs dat en verschiet je van niks meer. Ik ben natuurlijk wel blij dat ik geen vlees eet, want dat zou ik toch maar vies vinden. Dat staat hier in een teiltje op de grond en dan lopen er hier ratten. Nenee! Niks voor mij. En mijn pakket koeken hebben ik ook al hoog en droog gezet, want er zit namelijk GEEN koekje voor meneer de rat bij. Jammer voor hem. J Ik heb Sekunda wel een koekje laten kiezen en ze was HEEL blij! Ze is het gaan verstoppen in haar kamer. J

We zitten ook met een nest mieren op onze kamer. Die kruipen in één rechte lijn van de afvoerpijp naar omhoog, richting de wastafel. Ach ja, ze doen niemand kwaad, dus laat ze maar kruipen. Je kan er trouwens toch niets tegen beginnen, ze blijven terugkomen. Gisteren viel er plots een dikke kever van het plafond naast mij op de grond. Dat vond ik dan persoonlijk viezer dan die rat. Die heeft niet lang geleefd. Ik ben toch blij dat ik onder mijn net slaap ’s nachts, dat al die vuile beestjes niet aan mij kunnen, want daar ben ik geen fan van.

En toen knipte ik nog wat verder aan de kaarten voor het gezelschapsspel Boonanza. J

Groetjes!

dag 35!

Zoals jullie misschien al gelezen hebben, ben ik gisterenavond de trotse eigenaar van een pakket vol lekkers geworden. Ik ben er enorm gelukkig mee! Zoveel had ik nooit verwacht! J dank u!

Deze morgen heb ik dus een tas melk met een soldatenkoek gegeten. Dat was jaren geleden. Van toen we nog in de Langestraat woonden. J Maar het smaakte! Katlijn is ook blij met mijn pakket, zo kan ze af en toe eens meesmullen. J

Vandaag is het Pasen, ook in Igunga, alleen zonder de paaseieren. Deze morgen is de bisschop gearriveerd om de paasmis te geven. Maar ik ben niet gegaan. De paasmis duurt maar liefst 3uur. Dat is me net iets te lang om er dan nog geen woord van te verstaan. Dus besloot ik onze kamer nog eens aan te pakken, want dat was daar alweer een stalletje. En ik waste ook mijn beddengoed, want na 5 weken rook dat toch niet meer fris. Nu weer wel. Nu ruikt het naar shampoo met passievrucht J en hangt het te drogen aan onze waslijn op onze kamer.

Zoals een luie zondag het gebied, heb ik dan maar nog wat in mijn Flair zitten lezen, en wat mailtjes verstuurd.

’s Middags stond er een rijkelijk gedekte tafel voor ons klaar. De bisschop kwam op bezoek, dus het mocht wat meer zijn. We kregen frieten met tomaten, er waren ook 3 soorten vlees, een Tanzaniaans stoofpotje, en nog wat Ugali. We kregen ook mandarijntjes… waauw! Dat heb ik hier zelfs nog nooit gezien, dus dat zal iets duur geweest zijn. Maar de maaltijd zelf was maar een saaie boel. Het stonk hier een beetje naar bazenpoeperij J Ze gaven zelfs de bisschop zijn lepel in zijn handen, om zijn soep te kunnen drinken. Moesten ze de soep nog in zijn mond steken was het helemaal af geweest. Er werd hier gekuist dat het geen naam had. En iedereen liep op de toppen van zijn tenen. Bollé muisde er zich vanonder, want hij kan al die schijn en speciale aandacht niet verdragen. Hij vindt dat de bisschop niet anders moet behandeld worden dan de rest. Daar kan ik hem geen ongelijk in geven. Pater Max was ook ribbedebi, want die kan dat ook niet zien, en die heeft dan nog de malchance van niet te kunnen zwijgen, dus kan hij het beter vermijden. J Enkel Peter Jozef was hier. En die speelde lustig het slaafje van de bisschop.

Na de middag kreeg ik nog wat telefoontjes, en toen kwam Michael (de werkman) vragen of we iets wouden gaan drinken met hem. Eigenlijk heel grappig, ze vieren hier Pasen zoals wij Kerstmis vieren. Ze sturen naar iedereen berichtjes en schrijven kaartjes met “Zalig Pasen”, en nog een hele hoop over Jezus enz.

Enfin, wij dus iets gaan drinken met Michael. En toen kwam er een vrouw ons ophalen met de auto. We wisten niet goed wat er gebeurde. Dus wij allen naar die vrouw haar huis. Had die toch niet vanalles klaargemaakt voor ons zeker… weer eten! Het is heel onbeleefd om dat af te slaan.

Nadien bracht haar zoon ons terug naar de missiepost. Nu moet je wel weten dat die jongen 14 jaar is. En die kroop achter het stuur en bracht ons terug. Ik vond dat toch zeer lachwekkend. Hij was juist groot genoeg om aan de pedalen te kunnen. Ik zie Wietse mij al ergens naartoe voeren. J en Wietse ziet er dan nog pakken volwassener uit als die jongen.

Terug op de missiepost kregen we WEER eten, maar deze keer heb ik mij beperkt tot een banaan. Ik kreeg er echt niks meer in. Nadien zei Bram dat we toch nog een film gingen laten zien op de middelbare school (was normaal het plan niet, maar omdat ze zo gezaagd hebben, kregen ze hun zin). Dus wij repten ons naar ginder om “Into the wild” te bekijken. Ik had er niet zoveel zin in, maar ik dacht: “ach, het kan mijn zinnen maar verzetten”. Maar eigenlijk heb ik me dat toch een beetje beklaagd. De film duurde 2uur en half. Het was gebaseerd op een waargebeurd verhaal over een jongen die de wijde wereld intrekt op zijn eentje, en uiteindelijk sterft aan giftige bessen. Iedereen was dolenthousiast over de film (Bram, Benjamin, Maarten en Katlijn) behalve ik J Ik vond hem veel te langdradig. Ik heb ook 2uur kou gehad. De eerste keer dat ik hier in Afrika kou had. Ik was moe en ik had buikpijn. Misschien was ik niet meer vatbaar voor een objectief oordeel J

Het positieve aan de avond was dat ik voor de eerste keer telefoon kreeg van meme uit Hofstade. Het was fijn haar te horen! Het doet me altijd zeer veel deugd bekende stemmen te horen. J Ook de foto’s van Tsai die paaseieren aan het rapen is zijn super! J Dank u daarvoor! Zo zijn jullie allemaal toch een heel pak dichter. God bless the technology!

Om half 12 lag ik eindelijk in mijn bedje en viel ik als een blok in slaap.

Dat heet dan gelukkig zijn!!!!

Zaterdagavond 23.04.11 om 23u ontvingen we volgende mail van Liza.

We willen hem graag met alle volgers van deze blog delen. Groetjes, de familie Uyttersprot

Ik kon het me niet laten toch nog even achter de pc te kruipen. Want dit MOETEN jullie zien...

Er werd me door papa en Viviane een pakket opgestuurd via nonkel Peter zijn werk. Het was niet zonder enig risico, want de kans dat het zou aankomen was zeer gering.

MAAR... Toen belde Bram naar TNT om te zeggen dat ze het in Arusha moesten leveren, omdat hij daar vandaag moest zijn. Of dat nog ging lukken was de vraag.

Dus bram kwam daarnet binnen zonder pakket, en ik dacht: jammer, het is niet gelukt. En ik zei: 't Is niet gelukt zeker? En toen antwoordde hij: jawel, 't staat in mijn koffer!

Maar tot dan wist ik nog niet hoe groot of hoe klein het was. Ik had mij verwacht aan een pakketje met 3 pakken koeken in, en dat eiwitpoeder. Maar toen ging de koffer open. Man, ik dacht dat ik ging flauwvallen. Is dat voor mij?? Zoooo groot?

Ik kwam met het pak binnen en iedereen zijn mond viel open van verbazing! Zo groot. Dus ik begon het open te maken. NIET NORMAAL!!! (de foto's zijn allesbehalve scherp, maar geven wel een beeld)

Ik geef jullie een lijstje:

- 6 pakken grany met appel (super lekker)

- een zakje paaseitjes van kinderchocolade (mijn lievelings)

- een pak madeleintjes

- een pak Lotus assortiment

- een pak rijstwafels

- een zakje hartjessnoepjes

- een zakje lettersnoepjes

- een gans pak met kauwgommen

- een pak Sprits (mmmm)

- een pak wafels

- een pak Petit Beurrekes

- een pak studentenkoeken, of soldatenkoeken

- een rol chips

- 2 pakken TUC koekjes

- zakjes thee

- een doos met eiwitpoeder (omdat ik geen vlees eet)

AMAI AMAI AMAI... ik word graag gezien dacht ik als ik dit opendeed. En als kers op de taart zat er onderaan nog een Flair in ook :) dat komt van pas, aangezien ik al 5 weken in dezelfde Flair blader, en hem nu echt wel vanbuiten ken. :)

Echt bedankt! Ik ben even de gelukkigste vrouw ter wereld. :) echt echt bedankt!

Mijn avond is gemaakt en ik heb een zalige Pasen :)

Dikke zoen,

Liza