Terug in België

Hallo allemaal

Voor de eerste keer in 2.5 maand bekijk ik hier mijn eigen blog, en typ ik eigenhandig een kort verslagje op mijn eigen blog, die zeer goed beheerd werd door mijn allerliefste tante. (waar ik nu ben)

Het voelt allemaal een beetje raar... gisteren nog in een totaal andere wereld. Nu alles terug zoals het was... of toch nog niet? :-) De regen heb ik anders niet gemist.

Het voelt heerlijk om helemaal goed te ruiken, na een WARME douche!

Ik denk dat ik hierbij mijn avontuur eindig, en het laatste berichtje op de blog post.
Tot ziens,
Liza

update smsjes voorbije dagen!

27/05 17u
Vanmorgen om 5u opgestaan, om 6u vertrokken. Met Katlijn in één bed geslapen en mama Njiwa en Slaa ook op onze kamer. Niet veel geslapen dus en heel moe, maar het was het zeker waard. Prachtige natuur gezien! The big five gezien! Goed weer! X

27/05 17.15u
Oh ja, heel grappig! Zelfs voor de leerkrachten is dit de eerste keer dat ze wilde dieren zagen. 't Waren precies zelf kinderen. Enthousiasme alom!

28/05 18u
Super fijne dag gehad! Lekker ontbijt, klein dorpje bezocht. Wandeling gemaakt in de mooie natuur. Schooltje bezocht waar juist een feest was, nu terug in ons verblijf nu. Wij zijn hier alleen in het 'hotel' want ze zijn eigenlijk gesloten wegens verbouwingen. Maar ze maken heel goed eten voor ons. X

29/05 18u
Het was een prachtige laatste dag. Naar Lake manyara national park geweest. Veel meer beestengezien dan in ngorongoro! Een olifant naast de auto die je gewoon kon aanraken. Super! Gewoon met ons drie. Gezellig! Nu douchen. X

30/05  10u
We zijn al in Arusha. Nog iets kopen, vlucht checken op luchthaven en dan nog iets eten. 't Komt dichtbij! X

30/05 13.50u
Binnen half uur stijgen we op. Via Mombasa naar Adis Abeba. 18.40u aankomen en daar dan om 23.45u vertrekken richting Brussel!

dag 67! via sms

We zijn al van 16u in Karatu. maar 't is hier een hele soep met de slaapplaatsen voor de kinderen. Toen bleek ook nog dat ze te weinig eten mee hebben: dus Bram en ik zijn juist naar de markt geweest. Niks georganiseerd! Maar wij slapen ergens anders: dus het onze is geregeld. X

dag 66!

Deze nacht alweer niet denderend geslapen. ’t Zullen misschien de zenuwen zijn?
Deze morgen kregen we wentelteefjes en pannenkoeken als ontbijt. Deze keer heb ik wel ingegrepen bij het boter-gebruik. Ik ging buiten kijken toen ze de wentelteefjes aan het maken waren. Man man man, je zou er u honger door verliezen. De schelletjes brood lagen gewoon te drijven in het vet op de pan. Niet normaal hoeveel boter ze hier gebruiken. Dus ik nam het over, en werd de baas van de boter. Ze moesten erom lachen, maar ik moet toch toegeven dat het me nadien beter smaakte.

Nadien trok ik naar school, want ik moest om 8uur al les geven… enfin, lesgeven is een groot woord. Aangezien het de laatste les was heb ik hen wat liedjes aangeleerd, en heb ik al mijn leerlingen een lekstok gegeven. Wat waren ze blij!

Nadien bracht Bram de boxen naar school, om het liedje dat Dries in elkaar gestoken heeft voor teacher Deo te laten horen… wat raad je… iedereen te zien, behalve Deo. Ale hup, Afrika op zijn best de laatste dag J we konden beginnen wachten. In afwachting zette ik de plopdans op, en dansten we die met de hele lagere school. Heel grappig! Die kinderen keken hun ogen uit toen wij de plopdans allen samen dansten. Ook de leerkrachten wisten niet wat er gebeurde. J

Zelfs de keukenvrouwen, waaronder mama Njiwa kwamen kijken wat er gebeurde en dansten lustig mee. J

Nadien verzamelden alle leerlingen in rijen, zoals ze ’s ochtends de dag beginnen en ’s avonds de dag afsluiten. Katlijn en ik spraken een woordje van dank uit. En toen… drie kwartier later, kwam Deo tevoorschijn. Juist op tijd. Ik zette het liedje op, en het feest barste los. Hij moest er enorm om lachen, en vroeg natuurlijk meteen wie het gemaakt had. Met dank aan België! J

Nadien trokken de leerlingen terug naar de klaslokalen, al hadden ze daar weinig zin in. Ik ging langs bij mama Njiwa, want die had me komen zeggen dat ze mandazies ging maken. En ik had eerder deze week gevraagd om me te roepen wanneer ze dat ging maken, zodanig ik kon zien hoe ze het maakte, en ik het in België ook eens kan maken. Dus wij gezellig met ons tweetjes de deeg van de mandazies gemaakt. Die moest nadien nog 2uur rijzen.

’s Middags kregen we pasta met een soort van bonen… ik weet niet echt hoe het noemt, en ik heb het in België ook nog nooit gezien.

Nadien haalde ik alle foto’s van de muur op mijn kamer. Wat is onze kamer leeg!

Toen belde mama Njiwa om te zeggen dat de deeg klaar was om te bakken, dus ik repte me naar daar.

We sneden de deeg, bakten de mandazies en hadden nog veel plezier. Ze zei me wel honderd keer dat ze me ging missen, maar dat geldt omgekeerd ook! Als ik ooit terugkom, zal mama Njiwa de eerste persoon zijn die ik zal opzoeken.

We bakten 150 mandazies. Ik nam een emmer mee naar de missiepost, waar ze heel blij waren toen ik vertelde dat ik ze ZELF gemaakt had. J hongera Eliza! (proficiat)

Ik maakte nog een lesvoorbereiding af, kopieerde nog wat… en ziezo… het is al 6uur.

Op dit moment is het volleybalwedstrijd op de secundaire school, maar ik ben niet meegegaan. Ik wou er zeker van zijn dat alles in orde staat voor morgen.
Straks neem ik me nog een laatste (koude) douche, en fris ik me op om bij de nonnetjes hiernaast te gaan eten. We zijn uitgenodigd. Maar ik voel me nog altijd voldaan, aangezien ik aan de mandazies gezeten heb.

En dan is het alweer tijd om in ons bed te kruipen..

Morgenvroeg vertrekken we om 8uur (voor jullie 7uur). We zullen in de late namiddag aankomen in Karatu, waar we gaan overnachten. Overmorgen trekken we dus naar de Ngorongoro Crater.

Toedeloe! (Christina komt hier juist toe met een cadeautje voor mij. Ik heb ook nog van Michael en Maria een cadeautje gehad vandaag)

Kus

dag 65!

Gisterenavond werden we heel onverwacht nog uitgenodigd op een doopfeest. Wij daarheen… wat een saaie bedoening was me dat. We waren met welgeteld 10 man, waarvan 4 Belgen. Die mensen spraken niet tegen elkaar, of er was alleszins geen sprake van “feest”. Een tafel verder zaten allemaal hoge pieten hun de nek af te zuipen. Die waren strontzet en deden heel marginaal. Maar kom, dat heb je in België ook. We kregen ook eten voorgeschoteld, en uit beleefdheid heb ik vlees gegeten. Een geluk dat het kip was. Zo’n taaie kip heb ik nog nooit gegeten. Ik moest eerst een half uur dat vlees van dat been trekken voor ik het kon opeten.

Enfin… we werden verzadigd met massa’s drank. Al was het in mijn geval wel water, maar ze bleven maar aanvullen.

Om half elf was ons pijp uit en werden we naar huis gebracht.

Deze nacht heb ik geen oog toegedaan. Ik weet niet goed aan wat het lag, maar deze morgen was ik een zombie. Na het ontbijt ben ik terug in mijn bed gekropen, maar aangezien we beloofd hadden om 10uur rijstpap te maken, moest ik er weer uit.

We gingen de rijstpap bij mama Njiwa maken. Die zei meteen dat ik er heel moe uitzag, en na het maken van de rijstpap zond ze me terug naar de missiepost om te slapen. Daar had ik geen bezwaar tegen. Ik voelde me niet zo goed in mijn vel vandaag. Dus ik kroop terug in mijn bed, en kwam er pas uit tegen de middag.

Deze middag kregen we rijst met provencaalse saus. Lekker! Dat hebben ze hier toch bijgeleerd van mij J

Nadien heb ik nog wat administratieve taken afgewerkt.

Ook de laatste tekeningen maakte ik om op te hangen in de klas. Bolle bracht me met mijn materiaal naar school, en ziezo, alles hangt en staat er. Mijn werk is hier definitief klaar. Dat geeft een raar gevoel.

Daarna heb ik me een douche genomen en mijn valies gemaakt… weer een raar gevoel. Weten dat het einde echt in zicht is. Dat het morgen onze laatste dag hier is. Dat het moment er eindelijk is.

Deze avond kregen we bakbananen met bonen en rijst, niet echt een feestmaaltijd, maar kom. Ik veronderstel dat het morgen een omelet met friet zal zijn, aangezien dat hier DE aankomst- en vertrekmaaltijd is voor alle Belgen.

Oh ja, we gaven ook nog de radio af aan de keukenploeg en de juweeltjes gisterenavond. Ze waren overgelukkig. En terwijl ik dit zit te typen staat hun cassette luid te spelen. Leuk!

En dat was het voor vandaag… morgen krijgen jullie voor de LAATSTE keer een dagverslag te lezen dat eigenhandig door mij geschreven is. Nadien zullen jullie het moeten stellen met kleine berichtjes. J

Ik kijk alleszins heel hard uit naar de safari, en vind het een leuke afsluiter van dit avontuur.

Groetjes!

geen elektriciteit!

Zonet ontving ik (tante Hilde) volgende sms van Liza:


Vandaag zal er geen verslag zijn. Internet is op en elektriciteit is weg.
Maar het was een gewone dag.Toffe les over aids gegeven, nog wat materiaal gemaakt, bij mama Njiwa geweest. Op school is het wel wat chaos, leerkrachten hebben onderling wat wrevel.
Morgen gaan we voor alle leerkrachten rijstpap maken, X

dag 63!

Deze morgen ging ik naar de mis, de laatste keer want het is de laatste zondag in Igunga.

Op het einde van de mis kwam pater Max ons halen en moesten we naar voor komen bij het altaar. Bram, Maarten, Katlijn en ik wat onwennig naar voor. Daar deed pater Max een hele speech om ons te bedanken voor al het werk dat we hier verricht hebben. Dat we ons tussen het gewone volk begeven hebben, en ons niet beter voelden dan de rest omdat we leerkrachten zijn. Over Katlijn zei hij: ze is altijd vrolijk en aan het lachen. Over mij zei hij: Dit is leerkracht number one. Wat een compliment. De hele kerk –en hier in Iguna is dat veel volk- applaudisseerde voor ons.

Na de mis maakte ik mijn affiche met de schrijfwijze van de letters in het Engels af.

Deze middag kregen we provencaalse saus met rijst. Jammie!
na de middag kleurde ik nog wat verder, en vertrok ik richting school om het in de klas gaan op te hangen. Ook had ik om 4uur afgesproken met mama Njiwa om de provencaalse saus nog eens te maken, voor een leerkracht.

Zo gezegd zo gedaan… Het was gezellig! Mama Njiwa vertelde ook dat ze zou meegaan naar Ngorongoro Crater. Super leuk!

Na het maken van de saus ging ik terug naar de missiepost, waar Bram, Katlijn en Maarten de jeep aan het wassen waren. Nadien gingen we nog iets gaan drinken en toen was het alweer tijd om te eten.

Deze keer… hoe kan het ook anders: friet met tomaten!

Daarna vertrokken we richting  secundaire school om de laatste film te gaan tonen. “Year One”, ik had hem eerder al gezien en vond het geen goede film, maar kom, alles is beter dan “Mister Bean”.

Dat was de laatste zondag… nog 3 dagen.

Doei!