dag 66!

Deze nacht alweer niet denderend geslapen. ’t Zullen misschien de zenuwen zijn?
Deze morgen kregen we wentelteefjes en pannenkoeken als ontbijt. Deze keer heb ik wel ingegrepen bij het boter-gebruik. Ik ging buiten kijken toen ze de wentelteefjes aan het maken waren. Man man man, je zou er u honger door verliezen. De schelletjes brood lagen gewoon te drijven in het vet op de pan. Niet normaal hoeveel boter ze hier gebruiken. Dus ik nam het over, en werd de baas van de boter. Ze moesten erom lachen, maar ik moet toch toegeven dat het me nadien beter smaakte.

Nadien trok ik naar school, want ik moest om 8uur al les geven… enfin, lesgeven is een groot woord. Aangezien het de laatste les was heb ik hen wat liedjes aangeleerd, en heb ik al mijn leerlingen een lekstok gegeven. Wat waren ze blij!

Nadien bracht Bram de boxen naar school, om het liedje dat Dries in elkaar gestoken heeft voor teacher Deo te laten horen… wat raad je… iedereen te zien, behalve Deo. Ale hup, Afrika op zijn best de laatste dag J we konden beginnen wachten. In afwachting zette ik de plopdans op, en dansten we die met de hele lagere school. Heel grappig! Die kinderen keken hun ogen uit toen wij de plopdans allen samen dansten. Ook de leerkrachten wisten niet wat er gebeurde. J

Zelfs de keukenvrouwen, waaronder mama Njiwa kwamen kijken wat er gebeurde en dansten lustig mee. J

Nadien verzamelden alle leerlingen in rijen, zoals ze ’s ochtends de dag beginnen en ’s avonds de dag afsluiten. Katlijn en ik spraken een woordje van dank uit. En toen… drie kwartier later, kwam Deo tevoorschijn. Juist op tijd. Ik zette het liedje op, en het feest barste los. Hij moest er enorm om lachen, en vroeg natuurlijk meteen wie het gemaakt had. Met dank aan België! J

Nadien trokken de leerlingen terug naar de klaslokalen, al hadden ze daar weinig zin in. Ik ging langs bij mama Njiwa, want die had me komen zeggen dat ze mandazies ging maken. En ik had eerder deze week gevraagd om me te roepen wanneer ze dat ging maken, zodanig ik kon zien hoe ze het maakte, en ik het in België ook eens kan maken. Dus wij gezellig met ons tweetjes de deeg van de mandazies gemaakt. Die moest nadien nog 2uur rijzen.

’s Middags kregen we pasta met een soort van bonen… ik weet niet echt hoe het noemt, en ik heb het in België ook nog nooit gezien.

Nadien haalde ik alle foto’s van de muur op mijn kamer. Wat is onze kamer leeg!

Toen belde mama Njiwa om te zeggen dat de deeg klaar was om te bakken, dus ik repte me naar daar.

We sneden de deeg, bakten de mandazies en hadden nog veel plezier. Ze zei me wel honderd keer dat ze me ging missen, maar dat geldt omgekeerd ook! Als ik ooit terugkom, zal mama Njiwa de eerste persoon zijn die ik zal opzoeken.

We bakten 150 mandazies. Ik nam een emmer mee naar de missiepost, waar ze heel blij waren toen ik vertelde dat ik ze ZELF gemaakt had. J hongera Eliza! (proficiat)

Ik maakte nog een lesvoorbereiding af, kopieerde nog wat… en ziezo… het is al 6uur.

Op dit moment is het volleybalwedstrijd op de secundaire school, maar ik ben niet meegegaan. Ik wou er zeker van zijn dat alles in orde staat voor morgen.
Straks neem ik me nog een laatste (koude) douche, en fris ik me op om bij de nonnetjes hiernaast te gaan eten. We zijn uitgenodigd. Maar ik voel me nog altijd voldaan, aangezien ik aan de mandazies gezeten heb.

En dan is het alweer tijd om in ons bed te kruipen..

Morgenvroeg vertrekken we om 8uur (voor jullie 7uur). We zullen in de late namiddag aankomen in Karatu, waar we gaan overnachten. Overmorgen trekken we dus naar de Ngorongoro Crater.

Toedeloe! (Christina komt hier juist toe met een cadeautje voor mij. Ik heb ook nog van Michael en Maria een cadeautje gehad vandaag)

Kus