dag 54!

Deze morgen was ik nog ver weg toen ik pater Bolle hoorde roepen voor het ontbijt… half slapend speelde ik een boterham met banaan binnen.

Nadien ben ik me stiekem toch terug in mijn bed gaan leggen, en heb ik nog een dik uur geslapen. Het is precies nodig de laatste dagen. Zo moe dat ik me voel.

Daarna gingen we op school de waslijnen installeren, omdat de leerlingen alles op de grond leggen wat ze gewassen hebben. Ze kunnen ook moeilijk anders, als er geen waslijnen zijn. maar daar is nu dus verandering in gekomen.

Al heb ik daar niet zo veel uitgespookt, want vooral Bram en Maarten waren de putten aan het graven voor de ijzeren palen in vast te maken. Dus ik hield me bezig met Obama (de zoon van mama Njiwa). Hij heeft altijd een zuur gezicht, en is zeer beschaamd. Maar na een half uur zingen en hem “ambeteren” kwam hij los en voor het eerst hoorde ik hem praten. Het was natuurlijk wel in ’t Swahili, maar ik deed toch alsof ik hem verstond. J Nadien week hij niet meer van mijn zijde.

Ik ging ook een kijkje nemen bij mama Njiwa. Die was ugali aan het maken. Ugali is dus gewoon water met bloem aan de kook gebracht. Dat eten de kinderen elke dag, met bonen. Ugali is eten van de arme mensen, die geen rijst kunnen betalen. Ik zag mama Njiwa aan de slag en amai, zo’n werk dat dat is. Dat is dus een kookpot waar ik me gemakkelijk kan inzetten in kleermakerszit, vol met water, en daar moet al die hoeveelheid bloem in, en al roerend tot een egale massa gebracht worden. Dat is dus zwaar werk, en het zweet drupte van haar gezicht. Dat weegt ook enorm, die massa, dus daar krijg je enorm veel armspieren van. Ze zei: “doen de vrouwen in België dat ook?” ik zei: “Neen, voor zo’n hoeveelheden zijn er machines bij ons.”

Samen met Bram hing ik ook nog het alfabet boven het bord in het eerste leerjaar, en de bordjes met left en right kregen ook een plaatsje. En toen was het al middag.

Deze middag kregen we rijst met groene drek. Ik at een komkommer die ik eerder deze week kocht voor in geval het groene drek zou zijn. J

Nadien ging ik bij Christina lang, en hup, daar lag alweer een kleedje op mij te wachten. Ze zit verdorie niet stil! Ook Fabi en de andere kindjes waren er. Ik ging achter een pakje Petit Beures en gaf alle kindjes een koekje, inclusief Christina. Die is gek op Belgische koekjes. J

Nadien liet ik mijn watermeloen snijden als vier uurtje. Ik denk dat ik een halve watermeloen gegeten heb op mijn eentje. Hij was SUPER lekker.
Daarna ging ik met Antoni en Enrico naar de stad. Omdat Antoni een jongen is van de wataturu stam, en pater Bolle hem hier op de missiepost opvangt, heeft die jongen dus maar 1 tenuetje. Altijd hetzelfde shortje en t-shirtje. En ’t Is nu toch zo’n schatje. Dus ik besloot hem een nieuwe t-shirt te kopen. Enrico ging mee, en kreeg er natuurlijk ook één. En blij dat ze waren. Zo’n zalige glimlach en fonkelende oogjes. Niet normaal gelukkig! Dat ga ik missen in België, kindern (en volwassenen) die zo gelukkig zijn met iets dat ze krijgen. Dat vind je bij ons bijna niet meer.

Terug op de missiepost kreeg ik een welgemeende “asante” (bedankt) van alle kookmeisjes omdat ik de jongens een nieuwe t-shirt gegeven heb. En hier zit ik dan te typen.

Het is alweer avond. Morgen begint het weekend. Normaal gezien zouden we morgen overdag nog eens naar Mwanzugi gaan bij de nonnetjes, maar ja, Afrika heeft geen plannen, en we zien wel wat zaterdag in petto heeft. Elk plan is wijzigbaar. Ook zou ik heel graag nog een bezoek brengen aan de wataturu, dus moet ik pater Bolle nog eens aansporen om er misschien zondag heen te gaan. Dat wil ik nu echt wel gezien hebben voor ik hier vertrek, en pater Bolle is al een beetje vergeetachtig!

Ondertussen komt Secunda over mijn schouder “meelezen”, al verstaat ze er geen bal van. J

Dus ik laat jullie!

Morgen meer nieuws… of ook niet.. J

Nog wat fotootjes van het werk dat ik verricht hier, en ook van de lieve
kindjes die hier rondlopen op de missiepost.

 in de klas gisteren. Je moet eens kijken hoe weinig plaats die dutskes
hier hebben om te schrijven. En deze zat dan nog niet eens met 4 aan één
bank.

De alfabetlijn. Hangt momenteel al boven het bord.

Het bord om splitsingen te oefenen. Er moeten nog haakjes in geklopt
worden om de cijfers aan te hangen.

de letterdoosjes

de borden right en left hangen ook al in de klas links en rechts van het
bord.

Mijn nieuw kleedje (ze is begonnen aan een miniversie voor Tsai... zonder
ik dat vroeg)

Antoni, de jongen waarover ik sprak dat tetanus heeft, en waarvan ik zijn
hand verzorgd heb, zoals je ziet.

Kleine Teddy en ik

Antoni en ik

: Alle kindjes van de missiepost op een rijtje. 't Zijn echt leuke en
lieve kindjes! Als ze me zien komen ze aangelopen.

Omdat Antoni van de Wataturu stam afkomstig is, en Pater Bolle hem
opvangt heeft die jongen maar 1 t-shirt en 1 broekje. Ik kocht hem vandaag
dus een nieuwe t-shirt. Enrico ging mee met ons, en kreeg er natuurlijk ook
één. Maar kijk eens naar die glimlach op hun gezicht en die fonkeling in hun
ogen. Dat is wat ze noemen gelukkig zijn! ZALIG! Daar word je zelf ook
gelukkig van.

Met hun nieuwe t-shirt aan.

aan het verven de elektriciteit viel uit en het was al donker, dus zat ik met mijn
hoofdlampje te verven.

 

 

Voila... nu zijn jullie weer wat up to date. :)

Kusjes,

Liza

dag 53!

Sorry dat ik de verslagen de laatste dagen redelijk laat doorstuur, maar het zijn dan ook drukke dagen.

Deze voormiddag moest ik 4 blokken lesgeven, dus was de voormiddag goed gevuld. Vandaag ging het over de lintworm. Vanaf maandag zal het over seksuele overdraagbare aandoeningen gaan.

Deze middag kregen we een heerlijke maaltijd. Vis met provencaalse saus. Super lekker, en de eerste keer dat ze onze provencaalse saus dat we de tweede week maakten, nagemaakt hebben. En ze was geslaagd.

Nadien ben ik me toch even moeten gaan afleggen op mijn bed, want ik had het gevoel dat ik maar heel slap op mijn benen stond. En ik was ook ongelooflijk moe. Dus ik viel als een blok in slaap en werd een uurtje later wakker.

Trouwens… ik denk dat de luizen dood zijn. ik heb gewoon een dag niet moeten krabben in mijn haar, mensenlief, dat doet deugd! Er kwamen ook neten mee bij het kammen van mijn haar.

In de namiddag maakte ik nog wat didactisch materiaal. Zo heb ik een bord gemaakt om de splitsingen aan te leren, het alfabet aan een touw bevestigd, de letterdoosjes afgemaakt, nog wat verder met de hand gelamineerd en nog twee borden geschilderd waar “left” en “right” opstaan, voor in de klas omhoog te hangen.

Morgen staat er op het programma: nog wat verder lamineren, een voeldoos maken met letters, bordjes maken (met bordverf) zodat de kinderen met krijt letters kunnen oefenen. Nog kleine bordjes maken met letters om ter voorbereiding op het schrijven te voelen. Dus we zitten hier zeker niet stil.

Ondertussen is Bram een rek aan het uittekenen om te laten maken om in de klassen te zetten om ons materiaal op te zetten, want het zou zonde zijn dat gewoon op de grond te moeten zetten. Al zal dat wel wat centjes kosten, maar kom, ’t is voor het goede doel. J

Christina is alweer begonnen aan een nieuw kleedje voor mij, ze zit niet stil. Maar ze doet het graag en ze is doodgelukkig als ik eens binnenwandel. J ’t Is een lieve!

Die zal ik ook nog wat sponsoren voor al haar goed werk. Ik ben van plan om met haar naar de winkel te gaan en dan mag ze zich zelf stof kiezen om voor zichzelf iets te maken. De kleine Fabi (haar zoontje) krijgt van mij de stempels en kartelschaar en waterverf die ik meegebracht had naar hier, maar nog niet gebruikt heb. Hij was er zot van. En dan geef ik het liever aan hem, dan daar op school te leggen, waar ze er toch niets mee doen omdat het te weinig is.

Ik amuseer me wel met het knutselen van al dat materiaal. J en de werkmannen zien ons graag komen J eigenlijk wel grappig! Ze zijn aan het werken, wij komen eraan, en ze laten meteen alles vallen om te doen wat wij vragen. Ze doen zelfs meer. toen ze mijn bordjes gezaagd hadden, was ik van plan ze zelf te schuren, maar dat was niet meer nodig. Ze hadden het al voor mij gedaan.

Ziezo, donderdag zit er alweer op.

Op naar vrijdag…

Groetjes uit het warme Tanzania

dag 52!

Het was alweer een kort nachtje. Ik moest om 8uur al les geven. De les ging over wormen (parasieten). Beikie! Maar voor deze kinderen is dat het leven.

Heel lieve kinderen trouwens, ze dragen me echt op handen. Toen ik in de B-klas mijn les gaf begonnen ze op het einde van de les te zingen. Een liedje dat ik hen de vorige keer had aangeleerd.

Van die kleine dingen geniet ik het meest. Dat ze zulke dingen doen, zonder je het vraagt. En vooral: dat ze dat doen om je te zien lachen en om te tonen dat ze je graag zien. Ook kreeg ik nog een tekening van één van mijn leerlingen.

Deze middag kregen we alweer friet met tomaten, voor de verandering.

In de namiddag gingen Katlijn en ik lamineren. Ik begon aan het maken van letterdoosjes. Voor diegenen die zich nu afvragen wat dat is… dat zijn alle letters van het alfabet in een doosje, voor de kinderen te leren lezen en woorden te maken. Ieder kind heeft zo’n doosje en kan daarmee klassikaal of individueel oefenen. Maar al deze lettertjes moesten dus apart uitgeknipt worden en in doosjes gestoken worden. Even werk dus.

Daarna maakte ik mijn bord verder af om woorden te leren maken, zoals je kan zien op de foto. Omdat het lamineren van deze letters een dure grap is, begon ik terug met de hand en plakband te lamineren, wat dan weer een immens werk is.

Ook het alfabet knipte ik in het groot uit om morgen aan een touw te bevestigen en boven het bord te hangen.

Je ziet, ik heb hier niet stilgezeten vandaag! Maar liever zo!

Ik had vandaag bijna geen jeuk… wat een verlichting. Maar ik ben het middeltje toch nog eens gaan kopen, om deze avond nog eens op mijn hoofd te doen, om zeker te zijn. Dat is mijn grootste kost hier al geweest in Tanzania. J

En dat was het zo’n beetje voor vandaag. Uren geknipt… maar het resultaat mag er zijn vind ik.

De werkmannen zijn inmiddels ons persoonlijk personeel geworden en moeten onze creativiteit proberen omzetten in ’t hout J Maar ze doen het met plezier en komen af en toe eens kijken wat we aan het maken zijn.

Ik moet trouwens altijd aan pepe van Burst denken bij de werkman Kléti. Hij kan ALLES maken, en heeft voor alles een oplossing, en hij is heel precies in zijn werk. En hij zet ook zo’n grote bril op… Dat is hier dus de Afrikaanse versie van mijne pepe. Hihi!

Ik heb vandaag aan Katlijn verteld dat pepe voor mij zo een hele voedingsdriehoek gemaakt heeft in het hout om les te geven. Dat zouden ze hier ook allemaal maken als wij dat vragen.

Morgen ga ik nog een bord maken om de splitsingen aan te leren. J

Ziezo, tot morgen!

dag 51!

0 Ik heb niet zo goed en lang geslapen, dus deze morgen voelde ik me heel moe. Maar ik begon aan een cijfer-vlaggenlijn te maken voor het eerste leerjaar. Eerst op computer al de vlagjes gemaakt, dan alles geknipt, de cijfers erop gekleefd, 4  naar het copycenter geweest om te laten lamineren, terug geknipt… en AF was het. (het heeft wel een hele voormiddag geduurd). 9

Bram en Katlijn hielpen me om het op 4 te hangen in het eerste leerjaar. Het mag gezien worden. J

Deze middag kregen we soep, pasta en groene drek. Gelukkig had ik nog wat komkommers op mijn kamer liggen. J we kregen wel een lekkere mandarijntjes als dessert.

Nadien hebben 3 we even gerust, en dan begon ik opnieuw met het maken van het alfabet om boven het bord te hangen. Ook begon ik aan 6 het maken van (en dit is zeer moeilijk om in woorden uit te leggen) een soort bord, om woorden te maken. Maar ik zal jullie wel eens een foto sturen. Alleszins, daarvoor had ik maar liefst alle letters van het alfabet 5X nodig, dus ik heb hier een hele namiddag zitten knippen. Maar ’t was nog fijn! 0

Goed nieuws… Pater Jozef  4 was zonder ik het wist naar de  apotheker geweest, en heeft het middeltje meegebracht. Dat is dus echt een luxeproduct in Afrika, antiluizenmiddel. Ze moeten het speciaal laten afkomen van een grote stad, en het kost dan nog eens 30 000 shilling (15 euro) dat is HEEL VEEL voor de Tanzanianen. Niet iedereen kan zich dat zomaar veroorloven. Gelukkig ik wel!

Dus deze avond voor ik ga slapen gaat Katlijn het 5 in mijn haar wrijven. Het moet 8uur inwerken. Ik denk dat het straf spul is, het is zowel voor schaamluizen, hoofdluizen, 3 vlooien en schurft. We zullen zien. J

Katlijn hield zich vandaag bezig met het maken van puzzels uit hout. Ook mooi hoor!

En zo zit de dag er vandaag alweer op.

Vele groetjes!

speciaal voor liza van tante

We lezen allemaal dat het voor Liza begint te wegen. Vooral de luisjes,..... Om haar wat op te beuren laat ik jullie meegenieten van de mooie tekst van Arne v Aecken:

Ik zag de luizen in haar haar
't moet fijn zijn om te leven daar
waar alles ruikt naar groen

En ik werd me niets gewaar
van wat ze toen vertelden maar
ik kon er niets aan doen

Ze keek me aan vol maneschijn
het deed me toch een beetje pijn
toen ze me verliet

Kon ik maar een luisje zijn
leven in dat haar zo fijn
in plaats van dit verdriet

Ik wandel door het dorre land
denk enkel aan haar achterkant
hoe sierlijk die bewoog

Ik die altijd te snel watertand
misplaatste eens mijn losse hand
en ving een mooi blauw oog

Ze keek me aan vol maneschijn
het deed me toch een beetje pijn
toen ze me verliet

Kon ik maar een luisje zijn
leven in dat haar zo fijn
in plaats van dit verdriet

Ze huilde wat toen ze me zei
je bent gek maar niet van mij
dus vertrek ik maar

Die mooie tijd is nu voorbij
het enige wat nog overblijft
zijn luizen in m'n haar

Ze keek me aan vol maneschijn
het deed me toch een beetje pijn
toen ze me verliet

Kon ik maar een luisje zijn
leven in dat haar zo fijn
in plaats van dit verdriet

Ik zag de luizen in haar haar
't moet fijn zijn om te leven daar
waar alles ruikt naar groen

foto's van de voorbije dagen!

Toen ik op school toekwam waren ze de gezelschapsspelletjes aan het
spelen

Ik was aan het badmintonnen met de leerlingen... justin Henin in wording
:-)

volleybal in actie!

Sla, de jongste zoon van Mama Njiwa

Mama Njiwa en ik :) die zal ik het meest missen! Daar kan ik altijd bij
terecht!

Een leerling van het zevende leerjaar, die toch nog graag op de schoot
van de juf zit :-)

Omdat ze zo graag met mijn "soft" haar bezig zijn... na de foto ontdekte
ik dat ik luizen had... :)

Het schooltje van de zusters... mooie klasjes, voorzien van enorm veel
materiaal. Wat een verschil. Wij hebben hier werkelijk NIETS. Zelfs geen
kast of rek, of slot op de deur.

Dit tekstje hing aan de muur in het klasje en beschrijft mijn gevoel een
beetje.

een mooie regenboog

mijn aangepaste muur :-) ondertussen hangt er nog een tekstje bij over
luisjes :-)

de mooie natuur

dag 50!

Ik heb deze nacht slechts 5,5 uurtjes geslapen, dus uitgeslapen was ik niet. Na het ontbijt kwam de manden-man nog eens langs, en we kochten wat handgevlochten mandjes om mee te nemen naar België als souvenir. Nadien vertrok ik naar school, denkend dat ik les moest geven.

aangekomen op school zag ik dat ik pas na de pauze les moest geven. Dus ging ik even langs mama Njiwa om “hallo” te zeggen.

Ze zag mijn wonde en haalde er de verpleegster van ’t school bij. Die keek ernaar, fronste haar wenkbrauwen en nam me mee naar haar kamer. Daar schrobde ze de wonde helemaal open, zodanig alle etter en al het wild vlees loskwamen en dat knipte ze af. Nadien legde ze er een laagje zalf over en moest ik twee pilletjes nemen.

Daarna wou ik op zoek gaan naar luizenshampoo, aangezien pater Bolle gewone shampoo had gekocht. Die leeft hier al 40 jaar en laat zich nog altijd afzetten! Ze hadden gezegd dat de luizen ervan gingen sterven, maar dat zal niet gebeuren met normale shampoo.

Enfin, ik liet pater Max het in het Swahili op een papiertje schrijven en ik trok naar de apotheker. Drie apothekers heb ik gedaan, en 3 keer kreeg ik hetzelfde antwoord: HAMNA! (er is geen)
Dus ik teleurgesteld terug naar de missiepost. Daar vroeg pater Jozef hoe het met mij gesteld was. Hij zag dat de moed me in de schoenen gezakt was, en zei: “I will call the doctor!”. Ietsje later kreeg hij een sms van de dokter met de naam van de zalf voor mijn voet in. Ik probeerde hem ook nog uit te leggen dat ik luizen had, en daar na 5 weken wel eens wou vanaf geraken. Ik kreeg de tranen in mijn ogen, omdat ik het gevoel had dat niets me afging, niemand me kon/wou helpen, ik moe was, en teleurgesteld. Hij zei meteen: “Let us go!” en nam me mee. De dokter  schreef de naam van een crème op een papiertje. Dat moest je mengen met olie en op je haar smeren. Allemaal goed en wel… maar we moesten dat natuurlijk eerst nog vinden. Alweer een paar apothekers gedaan: het zalfje voor mijn voet hebben we gevonden (en ik denk dat het goed spul is want er zit antibiotica enz in), dat voor de luizen helaas niet. Al beloofden ze in de derde apotheker dat ze gingen bellen en het morgen zullen hebben, aangezien het van Mwanza (stad) moet komen.

En dan vraag ik me af: luizen is hier echt wel niets abnormaal, en dan geraak je zo moeilijk aan een middel… hoe kan dat toch? Dit zinnetje is speciaal voor mijn vader: “Lieve papa, ga maar al luizenshampoo kopen in de apotheker voor als ik terug ben, dat ik dat meteen, bij de eerste douche kan behandelen!” Want dan heb ik 8 weken met jeuk op mijn kop rondgelopen, en dan is het wel genoeg geweest!

Enfin, terug op de missiepost was ik doodop! Ik voelde me echt niets meer waard! Een geluk dat Klara net belde om me wat op te beuren. Na haar telefoontje viel ik in slaap, dus mijn les heb ik vandaag gemist. Iets later kreeg ik nog een opbeurende telefoon van Stijn, opbeurende mails van tante, Viviane en papa, en een heel mooie “foto” om me op te beuren van mama en Quinten. IK MIS JULLIE ZO!!! Ik kijk enorm hard uit om terug bij jullie te zijn! Terug bij de mensen die mij graag zien. Ik mis hier echt een intieme babbel, een dikke knuffel, en een veilig gevoel.

Deze middag kregen we frieten met tomaten… nu is het toch welletjes geweest met de frieten zeker. Dat is al de vierde dag op rij. Dus ik at tomaten en watermeloen.

De sfeer tussen Maarten en mij is niet optimaal, gisteren is het eerste woordje hier gevallen.  Maar nadien kregen we goed nieuws en vertelde Bram ons dat de school op safari gaat en hier vertrekt op 26mei. En dat we meekunnen voor de prijs van 50 dollar. Dat is 1/6 van het budget dat we anders zouden uitgeven als we alleen gaan. Dat is al eens de moeite! EN, dat wil zeggen dat we hier binnen twee weken en half al vertrekken. (en ik dus al sneller van Maarten vanaf ben) J Want we komen niet meer terug aangezien dat niet meer de moeite is. We zullen waarschijnlijk nog een ander natuurpark “Lake Maniada” doen, omdat er nog 2 dagen over zijn voor we ons vliegtuig nemen. Maar dat is een optie, waarvan de beslissing op de moment zelf zal genomen worden. Ik kijk er al naar uit. Juist met ons drietjes (Bram,Katlijn en ik). Dat zal plezant worden.

Ondertussen is Christina begonnen met het maken van een nieuw kleedje. Ook voor Katlijn is ze een rok en blouse aan het maken.

Nadien hielp ik Katlijn nog wat met haar dominospel en maakten we ons een koffietje met een koekje.

We gingen een kijkje nemen bij Christina, en ja hoor, onze kleren waren af! Ik heb er alweer een kleedje bij. J ik vind het mooi.

Ondertussen kwam Antoni bij mij om zijn hand opnieuw te laten verzorgen. Hij is een jongen van de wataturu (stam) en heeft als baby geen inentingen gehad en heeft nu tetanus. Hij heeft ook een enorme bochel op zijn rug. Niet aardig om te zien. Kwasimodo kan er niet aan tippen. Zijn hand was helemaal misvormd door de etter. Twee dagen geleden heb ik zijn hand in een isobetadinebadje gestoken en de etter er zoveel mogelijk uitgenepen. Een schoon zicht is het absoluut niet! ik word nooit dokter! Brr! Vandaag deed ik de windel die ik rond zijn hand gedaan had, eraf. De etter was eruit maar er waren nu echt lappen wild vlees op zijn hand. Jakkie! Dus ik heb hem terug een isobetadinebadje geprepareerd, en zijn wondes verzorgd en een nieuwe windel rondgedaan. Stinken dat dat deed jongens! Maar ik voelde me goed toen hij lief naar me lachte als ik er een nieuwe windel rond deed.

Stel je voor dat ik dat niet verzorgd had… dan was dat enorm ontstoken geweest, want hier in Afrika is het droog en alles hangt vol stof en vuil. Dat kon niet anders dan enorm vuil geworden zijn, met alle gevolgen van dien.

Op de missiepost ben ik de verpleegster van dienst. Grappig! Ze roepen altijd op mij als er een wonde moet verzorgd worden.

Weet je trouwens wat ze hier doen? Alles inwrijven met honing. Alle wondes krijgen een laagje honing. Lekker plakkerig. Maar honing is wel het oudste product en enige product dat eeuwen kan bewaard worden. Vroeger smeerden ze de lijken er ook mee in, dus slecht kan het denk ik wel niet zijn.

Ik voelde me nog steeds doodop, dus ik kruip er deze avond eens vroeg in, in de hoop dat ik wat slaap kan vatten en inhalen.

Tot morgen!

dag 49!

Deze morgen om half 7 opgestaan om een uitstapje te maken naar een dorp waarvan ik de naam ondertussen al vergeten ben.

Na een rit van 2,5 uur kwamen we aan en werden we heel goed ontvangen bij de nonnetjes.

We kregen er een tweede ontbijt. Deze keer met VERS brood… het water kwam ons in de mond! Want het brood hier op de missiepost is van dat toastbrood (zo een rechthoek).

Nadat we ons overeten hadden, kregen we een rondleiding door het ziekenhuis. Man! Zo iets moois en chique voor Afrika. Niet normaal! Daar zat veel geld in!

Nadien kregen we alweer eten. Soep, groentjes met frieten en vlees. Vanaf nu kan ik concluderen dat het leven bij de nonnetjes nog beter is dan bij de paterkes. Alles was enorm proper en ze hebben oog voor detail!

Nadien kregen we nog een rondleiding doorheen het klooster en de school. Allemaal PRACHTIG! Klassen vol didactisch materiaal… ongelooflijk!

En dan was het alweer tijd om de terugreis in te zetten. Ik keek ernaar uit om terug op de missiepost te zijn omdat Bolle beloofd had luizenshampoo te gaan kopen.

Helaas was hij dat vergeten natuurlijk (we zullen het maar op de ouderdom steken). Dus morgen zonder uitzondering!

Want na 5 weken mag die jeuk hier eens gaan gedaan zijn!

Op dit moment zijn Bram, Maarten en Katlijn naar de secundaire school een film gaan tonen, maar ik heb gepast. Een douche en mijn bed leek me een beter idee.

Tot morgen

dag 48!

Aangezien ik deze nacht op en boven de pot gehangen heb, heb ik me deze morgen uitgeslapen. Enfin, uitslapen is hier tot half 9 in mijn bed blijven liggen.

Omdat mijn maag nog niet 100% ok aanvoelde, at ik enkel wat fruit.

Nadien zijn we op zoek gegaan naar een kist voor Katlijn haar muziekinstrumenten. We deden nog een terrasje, en speelden wat badminton.

Deze middag kregen we pasta met kotssausje, maar ik at enkel wat ananas.

In de namiddag gingen we naar school en speelden we met de leerlingen volleybal en badminton. Het was een leuke namiddag.

De meisjes wouden vlechtjes in mijn haar leggen, en ik liet ze doen. Tot ik een beestje zag dat verdacht veel op een luis leek. Ik trok een haar uit mijn hoofd en inderdaad… daar zaten de neten.

Bij deze heb ik dus luizen.

Wij op zoek naar luizenshampoo…. In Afrika… NIET TE VINDEN!! Eer we dat uitgelegd kregen enz. Ze scheren hier gewoon hun haar af als ze luizen hebben.

Morgen vraag ik raad aan mama Njiwa, die weet blijkbaar een hele goede apotheker zijn zei Bram.

Ik lichtte Bolle in over de luizen en die zei dat we iets moesten zoeken om de kinderen op school luisvrij te maken… laten we beginnen met mezelf. Ik heb hier het langste en meeste haar van al die kinderen.

Alleszins, in het hospitaal ben ik niet geraakt vandaag voor mijn wonde op mijn voet. Die ziet er elke dag slechter uit.

Straks is het filmavond  voor de lagere school. Maar eerst nog eten… waarschijnlijk witte kool.

Ziezo… dat was mijn dagje vandaag. Tot morgen