Terug in België

Hallo allemaal

Voor de eerste keer in 2.5 maand bekijk ik hier mijn eigen blog, en typ ik eigenhandig een kort verslagje op mijn eigen blog, die zeer goed beheerd werd door mijn allerliefste tante. (waar ik nu ben)

Het voelt allemaal een beetje raar... gisteren nog in een totaal andere wereld. Nu alles terug zoals het was... of toch nog niet? :-) De regen heb ik anders niet gemist.

Het voelt heerlijk om helemaal goed te ruiken, na een WARME douche!

Ik denk dat ik hierbij mijn avontuur eindig, en het laatste berichtje op de blog post.
Tot ziens,
Liza

update smsjes voorbije dagen!

27/05 17u
Vanmorgen om 5u opgestaan, om 6u vertrokken. Met Katlijn in één bed geslapen en mama Njiwa en Slaa ook op onze kamer. Niet veel geslapen dus en heel moe, maar het was het zeker waard. Prachtige natuur gezien! The big five gezien! Goed weer! X

27/05 17.15u
Oh ja, heel grappig! Zelfs voor de leerkrachten is dit de eerste keer dat ze wilde dieren zagen. 't Waren precies zelf kinderen. Enthousiasme alom!

28/05 18u
Super fijne dag gehad! Lekker ontbijt, klein dorpje bezocht. Wandeling gemaakt in de mooie natuur. Schooltje bezocht waar juist een feest was, nu terug in ons verblijf nu. Wij zijn hier alleen in het 'hotel' want ze zijn eigenlijk gesloten wegens verbouwingen. Maar ze maken heel goed eten voor ons. X

29/05 18u
Het was een prachtige laatste dag. Naar Lake manyara national park geweest. Veel meer beestengezien dan in ngorongoro! Een olifant naast de auto die je gewoon kon aanraken. Super! Gewoon met ons drie. Gezellig! Nu douchen. X

30/05  10u
We zijn al in Arusha. Nog iets kopen, vlucht checken op luchthaven en dan nog iets eten. 't Komt dichtbij! X

30/05 13.50u
Binnen half uur stijgen we op. Via Mombasa naar Adis Abeba. 18.40u aankomen en daar dan om 23.45u vertrekken richting Brussel!

dag 67! via sms

We zijn al van 16u in Karatu. maar 't is hier een hele soep met de slaapplaatsen voor de kinderen. Toen bleek ook nog dat ze te weinig eten mee hebben: dus Bram en ik zijn juist naar de markt geweest. Niks georganiseerd! Maar wij slapen ergens anders: dus het onze is geregeld. X

dag 66!

Deze nacht alweer niet denderend geslapen. ’t Zullen misschien de zenuwen zijn?
Deze morgen kregen we wentelteefjes en pannenkoeken als ontbijt. Deze keer heb ik wel ingegrepen bij het boter-gebruik. Ik ging buiten kijken toen ze de wentelteefjes aan het maken waren. Man man man, je zou er u honger door verliezen. De schelletjes brood lagen gewoon te drijven in het vet op de pan. Niet normaal hoeveel boter ze hier gebruiken. Dus ik nam het over, en werd de baas van de boter. Ze moesten erom lachen, maar ik moet toch toegeven dat het me nadien beter smaakte.

Nadien trok ik naar school, want ik moest om 8uur al les geven… enfin, lesgeven is een groot woord. Aangezien het de laatste les was heb ik hen wat liedjes aangeleerd, en heb ik al mijn leerlingen een lekstok gegeven. Wat waren ze blij!

Nadien bracht Bram de boxen naar school, om het liedje dat Dries in elkaar gestoken heeft voor teacher Deo te laten horen… wat raad je… iedereen te zien, behalve Deo. Ale hup, Afrika op zijn best de laatste dag J we konden beginnen wachten. In afwachting zette ik de plopdans op, en dansten we die met de hele lagere school. Heel grappig! Die kinderen keken hun ogen uit toen wij de plopdans allen samen dansten. Ook de leerkrachten wisten niet wat er gebeurde. J

Zelfs de keukenvrouwen, waaronder mama Njiwa kwamen kijken wat er gebeurde en dansten lustig mee. J

Nadien verzamelden alle leerlingen in rijen, zoals ze ’s ochtends de dag beginnen en ’s avonds de dag afsluiten. Katlijn en ik spraken een woordje van dank uit. En toen… drie kwartier later, kwam Deo tevoorschijn. Juist op tijd. Ik zette het liedje op, en het feest barste los. Hij moest er enorm om lachen, en vroeg natuurlijk meteen wie het gemaakt had. Met dank aan België! J

Nadien trokken de leerlingen terug naar de klaslokalen, al hadden ze daar weinig zin in. Ik ging langs bij mama Njiwa, want die had me komen zeggen dat ze mandazies ging maken. En ik had eerder deze week gevraagd om me te roepen wanneer ze dat ging maken, zodanig ik kon zien hoe ze het maakte, en ik het in België ook eens kan maken. Dus wij gezellig met ons tweetjes de deeg van de mandazies gemaakt. Die moest nadien nog 2uur rijzen.

’s Middags kregen we pasta met een soort van bonen… ik weet niet echt hoe het noemt, en ik heb het in België ook nog nooit gezien.

Nadien haalde ik alle foto’s van de muur op mijn kamer. Wat is onze kamer leeg!

Toen belde mama Njiwa om te zeggen dat de deeg klaar was om te bakken, dus ik repte me naar daar.

We sneden de deeg, bakten de mandazies en hadden nog veel plezier. Ze zei me wel honderd keer dat ze me ging missen, maar dat geldt omgekeerd ook! Als ik ooit terugkom, zal mama Njiwa de eerste persoon zijn die ik zal opzoeken.

We bakten 150 mandazies. Ik nam een emmer mee naar de missiepost, waar ze heel blij waren toen ik vertelde dat ik ze ZELF gemaakt had. J hongera Eliza! (proficiat)

Ik maakte nog een lesvoorbereiding af, kopieerde nog wat… en ziezo… het is al 6uur.

Op dit moment is het volleybalwedstrijd op de secundaire school, maar ik ben niet meegegaan. Ik wou er zeker van zijn dat alles in orde staat voor morgen.
Straks neem ik me nog een laatste (koude) douche, en fris ik me op om bij de nonnetjes hiernaast te gaan eten. We zijn uitgenodigd. Maar ik voel me nog altijd voldaan, aangezien ik aan de mandazies gezeten heb.

En dan is het alweer tijd om in ons bed te kruipen..

Morgenvroeg vertrekken we om 8uur (voor jullie 7uur). We zullen in de late namiddag aankomen in Karatu, waar we gaan overnachten. Overmorgen trekken we dus naar de Ngorongoro Crater.

Toedeloe! (Christina komt hier juist toe met een cadeautje voor mij. Ik heb ook nog van Michael en Maria een cadeautje gehad vandaag)

Kus

dag 65!

Gisterenavond werden we heel onverwacht nog uitgenodigd op een doopfeest. Wij daarheen… wat een saaie bedoening was me dat. We waren met welgeteld 10 man, waarvan 4 Belgen. Die mensen spraken niet tegen elkaar, of er was alleszins geen sprake van “feest”. Een tafel verder zaten allemaal hoge pieten hun de nek af te zuipen. Die waren strontzet en deden heel marginaal. Maar kom, dat heb je in België ook. We kregen ook eten voorgeschoteld, en uit beleefdheid heb ik vlees gegeten. Een geluk dat het kip was. Zo’n taaie kip heb ik nog nooit gegeten. Ik moest eerst een half uur dat vlees van dat been trekken voor ik het kon opeten.

Enfin… we werden verzadigd met massa’s drank. Al was het in mijn geval wel water, maar ze bleven maar aanvullen.

Om half elf was ons pijp uit en werden we naar huis gebracht.

Deze nacht heb ik geen oog toegedaan. Ik weet niet goed aan wat het lag, maar deze morgen was ik een zombie. Na het ontbijt ben ik terug in mijn bed gekropen, maar aangezien we beloofd hadden om 10uur rijstpap te maken, moest ik er weer uit.

We gingen de rijstpap bij mama Njiwa maken. Die zei meteen dat ik er heel moe uitzag, en na het maken van de rijstpap zond ze me terug naar de missiepost om te slapen. Daar had ik geen bezwaar tegen. Ik voelde me niet zo goed in mijn vel vandaag. Dus ik kroop terug in mijn bed, en kwam er pas uit tegen de middag.

Deze middag kregen we rijst met provencaalse saus. Lekker! Dat hebben ze hier toch bijgeleerd van mij J

Nadien heb ik nog wat administratieve taken afgewerkt.

Ook de laatste tekeningen maakte ik om op te hangen in de klas. Bolle bracht me met mijn materiaal naar school, en ziezo, alles hangt en staat er. Mijn werk is hier definitief klaar. Dat geeft een raar gevoel.

Daarna heb ik me een douche genomen en mijn valies gemaakt… weer een raar gevoel. Weten dat het einde echt in zicht is. Dat het morgen onze laatste dag hier is. Dat het moment er eindelijk is.

Deze avond kregen we bakbananen met bonen en rijst, niet echt een feestmaaltijd, maar kom. Ik veronderstel dat het morgen een omelet met friet zal zijn, aangezien dat hier DE aankomst- en vertrekmaaltijd is voor alle Belgen.

Oh ja, we gaven ook nog de radio af aan de keukenploeg en de juweeltjes gisterenavond. Ze waren overgelukkig. En terwijl ik dit zit te typen staat hun cassette luid te spelen. Leuk!

En dat was het voor vandaag… morgen krijgen jullie voor de LAATSTE keer een dagverslag te lezen dat eigenhandig door mij geschreven is. Nadien zullen jullie het moeten stellen met kleine berichtjes. J

Ik kijk alleszins heel hard uit naar de safari, en vind het een leuke afsluiter van dit avontuur.

Groetjes!

geen elektriciteit!

Zonet ontving ik (tante Hilde) volgende sms van Liza:


Vandaag zal er geen verslag zijn. Internet is op en elektriciteit is weg.
Maar het was een gewone dag.Toffe les over aids gegeven, nog wat materiaal gemaakt, bij mama Njiwa geweest. Op school is het wel wat chaos, leerkrachten hebben onderling wat wrevel.
Morgen gaan we voor alle leerkrachten rijstpap maken, X

dag 63!

Deze morgen ging ik naar de mis, de laatste keer want het is de laatste zondag in Igunga.

Op het einde van de mis kwam pater Max ons halen en moesten we naar voor komen bij het altaar. Bram, Maarten, Katlijn en ik wat onwennig naar voor. Daar deed pater Max een hele speech om ons te bedanken voor al het werk dat we hier verricht hebben. Dat we ons tussen het gewone volk begeven hebben, en ons niet beter voelden dan de rest omdat we leerkrachten zijn. Over Katlijn zei hij: ze is altijd vrolijk en aan het lachen. Over mij zei hij: Dit is leerkracht number one. Wat een compliment. De hele kerk –en hier in Iguna is dat veel volk- applaudisseerde voor ons.

Na de mis maakte ik mijn affiche met de schrijfwijze van de letters in het Engels af.

Deze middag kregen we provencaalse saus met rijst. Jammie!
na de middag kleurde ik nog wat verder, en vertrok ik richting school om het in de klas gaan op te hangen. Ook had ik om 4uur afgesproken met mama Njiwa om de provencaalse saus nog eens te maken, voor een leerkracht.

Zo gezegd zo gedaan… Het was gezellig! Mama Njiwa vertelde ook dat ze zou meegaan naar Ngorongoro Crater. Super leuk!

Na het maken van de saus ging ik terug naar de missiepost, waar Bram, Katlijn en Maarten de jeep aan het wassen waren. Nadien gingen we nog iets gaan drinken en toen was het alweer tijd om te eten.

Deze keer… hoe kan het ook anders: friet met tomaten!

Daarna vertrokken we richting  secundaire school om de laatste film te gaan tonen. “Year One”, ik had hem eerder al gezien en vond het geen goede film, maar kom, alles is beter dan “Mister Bean”.

Dat was de laatste zondag… nog 3 dagen.

Doei!

foto's van wataturu

dag 62!

Deze nacht alweer niet goed geslapen. Deze morgen kregen we pannenkoeken als ontbijt… waar het vet ervan af droop. Daarna ging ik nog wat in mijn bed liggen, maar dat duurde niet lang, aangezien ik toch niet meer kon slapen.

Nadien gingen we achter batterijen om in de radio te steken die we gekocht hebben voor de keukenmeisjes, aangezien ze buiten geen elektriciteit hebben. We gaan hem waarschijnlijk morgen afgeven.

Ik bekeek ook nog de spullen die ik gisteren uit de kast gehaald had, om te gebruiken in de klas. Zo zat er een fantastische kalender in de kast, die gewoon nog niet uit de verpakking geweest was… ik knipte alle kaartjes zodanig hij gebruiksklaar was. Ook de maanden van het jaar (lag ook in de kast) bevestigde ik aan touw om op te hangen in de klas.

Deze middag kregen we… moet ik het nog zeggen… ik denk dat jullie het ondertussen al weten… inderdaad… friet met tomaten.

Na de middag trokken we naar school. Ik deed vandaag geen beroep op Bram, en klopte de nagels zelf in de muren in mijn klas. Mama Njiwa had me zien komen, en kwam kijken wat ik allemaal aan het doen was. Ze stond perplex van de aantrekkelijke klas. Ze hielp me met kloppen, aangezien ze heel wat meer spieren heeft in de armen, van elke dag Ugali te maken. J Het was leuk! Ook sommige kinderen van het zesde en zevende jaar kwamen een kijkje nemen in mijn klas en zeiden dat het er heel aantrekkelijk en goed uitzag.

Bram, Katlijn en Maarten spanden de ijzerdraad, dat de wasdraad moet voorstellen. Een heel werk! Maar 3 was net gepast, dus stond ik er maar op te gapen, en kon ik niets doen. Dus ik hield me bezig met het bekijken van de spelkoffer die ik maakte, en het toekijken of de kinderen het spel speelden volgens de regels. Tot mijn grote verbazing waren ze allen aan het spelen. Dat deed deugd. Helaas zijn alle vier de badmintonraketten die ik meebracht gesneuveld. Ik denk dat er iemand zijn agressie kwijt moest, want ze waren echt gewoon in stukken van elkaar. Maar ja, dat niet alles ging blijven leven wist ik al op voorhand, aangezien “zorg dragen voor iets” echt wel een moeilijk begrip is.

Mama Njiwa riep me om te komen proeven van wat de kinderen twee keer in de week op school krijgen. Ik ben de naam in het Swahili al vergeten, maar het is een mix van maïs en bonen. Niet super lekker, maar ook niet slecht.

Bram, Maarten en Katlijn vertrokken richting missiepost, maar ik bleef nog wat bij mama Njiwa en ging wel te voet terug. Dat is namelijk gezonder dan alles met de jeep te doen. J

Toen ik terugkeerde naar de missiepost moest ik eerst nog melk gaan kopen, aangezien ik pater Max beloofd heb currysaus te maken deze avond.

Deze avond is het ook nog filmavond voor de lagere school. Welke film we gaan tonen weten we nog niet.

Oh ja, de leerkrachten kwamen me vandaag ook nog vragen of ik morgenavond nog eens provencaalse saus wou maken en rijstpap, zodanig zij het ook kunnen proeven, want ze hadden van mama Njiwa gehoord dat het zo lekker was.

Mama Njiwa vertelde ook nog dat ze misschien meegaat op safari. Dat zou leuk zijn!

En dat zijn mijn belevenissen van vandaag. Nu ga ik nog iets maken voor in de klas omhoog te hangen. Eigenlijk HERMAKEN, want de leerkracht had een blad gemaakt met de schrijfwijze van de cijfers op, maar dat trekt nu werkelijk eens op niets. En dat steekt een beetje te hard af tegenover al mijn proper afgewerkt materiaal. Dus heb ik het van de muur getrokken en ga ik het zelf hermaken.

Morgen is het de laatste zondag in Igunga… de laatste lazy Sunday. En dan zal het wel snel gaan! Ik kijk er al naar uit!

Groetjes

foto's van de meest gezellige avond ooit!

dag 61!

Deze nacht niet zo goed geslapen, dus na het ontbijt ben ik terug in mijn bed gekropen. Om half 10 ben ik opgestaan. Het eerste wat ik gedaan heb zijn borden en lepels gaan kopen voor mama Njiwa, aangezien we gisteren lepels moesten delen, omdat ze er niet genoeg had, en haar borden van alle soorten en formaten waren, dacht ik dat dit wel een bruikbaar cadeau zou zijn. En ja hoor! Ze was er dolgelukkig mee. Ze nam mijn hand en kuste het. Ik kreeg natuurlijk terug wat tikiti (watermeloen) van haar.

Toen kwam Bram op school toe met mijn kast om al mijn didactisch materiaal op te zetten. Dus ik introduceerde mijn materiaal. Deze keer was het een andere leerkracht en deze was wel geïnteresseerd. Teacher Deo kwam ook kijken naar mijn materiaal, en vroeg waar ik dat geleerd had te maken… in mijn hoofd in mijn bed! J Toen ik de wiskunde bingo uitlegde zei hij: we hebben zoiets, ik zal het u tonen. Toen opende hij een kast in the head teachers office, en ik viel achterover wat ik daar allemaal zag. Enorm veel didactisch materiaal. Bingo’s, geometrische figuren, breuken in plastiek, blokjes, ritmestokjes, leesboekjes, kalenders, …. Ik geloofde mijn ogen niet. Dit kom ik dus 5 dagen voor mijn vertrek te weten.

Het ergste vond ik dat ze het gewoon niet gebruiken, ze kijken er niet naar om. Alles zat zelfs nog in de verpakking. Ik was enorm teleurgesteld. En ik zei dat ook tegen hem: “ik kan niet begrijpen dat jullie zoveel materiaal hebben, en het gewoon niet gebruiken, en van die boring lessen blijven geven.” Hij zei: “we weten niet hoe we het moeten gebruiken.” Maar dat is zever, want aangezien het originele verpakkingen zijn, zat er gewoon een handleiding bij, eveneens in het Engels. Maar als je natuurlijk niet de moeite doet om het te lezen. Dus ik zei dat ik dat maar een flauw excuus vond, en toen zei hij: “Ja maar terwijl we de handleiding lezen kunnen we geen les geven eh!”. Dat vond ik een nog flauwer excuus! Ik zei: “Ik moet toch ook de handleiding lezen, ik zit hier uren werk te steken in didactisch materiaal, ondertussen kan ik ook geen les geven, ik doe het na mijn uren! Maar dat is jullie probleem, jullie willen niets doen buiten de uren dat je les moet geven.” Hij zei dat hij mij begreep, en dat hij het goed vond dat ik altijd zei wat ik dacht, en dat er iets aan de mentaliteit moest veranderen. Maar ja, aan hun uitleg zal het hier niet gelegen zijn. tussen zeggen en doen…

Ik zei hem alleszins dat ik niet met het gevoel wil naar huis gaan, dat ik zoveel gemaakt heb, en dat het toch niet gebruikt gaat worden. Dat ik wil dat de leerkrachten tenminste interesse tonen en het gaan gebruiken. Hij zei dat hij het er met de leerkrachten ging over hebben. Ach ja, kijk, ik kan het maar aanbieden eh… wat ze er uiteindelijk mee doen is hun zaak.

Ook heb ik mijn gal gespuwd over het feit dat de kinderen hier met de stok geslagen worden als ze niet snel genoeg een rekensom kunnen beantwoorden enz. Het is trouwens volgens de wet verboden, ook hier, dus hebben ze geen excuus. Ik zei dat dit niet de manier van onderwijs is. Dat de leerlingen u vrienden moeten zijn en niet u vijanden, en dat ze zeker geen schrik mogen hebben. Hoe kan je iemand iets leren als die schrik van jou heeft?

Enfin… ik ging terug bij mama Njiwa om mijn frustraties te uiten. Ze luisterde naar mij, en zei dat ze het ook niet eens was met de stokslagen. Toen was het al ver middag dus keerde ik terug naar de missiepost.

Daar kregen we bakbananen met maag en darm van de koe, en rijst. Sekunda had gezien dat ik niet tevreden was met de menu, en ondertussen weet ze al dat ik geen vlees eet, dus bracht ze me twee tomaten. Wat een geluk, want mijn komkommers waren op.

Nadien voelde ik me helemaal opgeblazen. Het is al paar dagen geleden dat ik nog naar toilet kon gaan, en dat zag je enorm aan mijn buik. Die stond helemaal bol, en voelde heel hard aan. Ik kreeg mijn broek zelfs niet meer dicht. Zelfs met een laxeerpilletje kreeg ik het niet op gang. Een activia om het opgeblazen gevoel te behandelen zou meer dan welkom geweest zijn.

In de namiddag schilderde Katlijn twee reclameborden om de sponsors van de nieuwe eetzaal op school te bedankten (provincie West-Vlaanderen) ik keek toe en zorgde voor de babbel. J

Om 17uur hadden we afgesproken naar de Wataturu (originele stam in Tanzania) te gaan. Pater Bolle nam ons mee. Het was echt de moeite waard om te zien! Ze leven op een uitgestrekte vlakte, die eindeloos ver lijkt. Elk “gezin” (één man en een paar vrouwen) leeft in een soort cirkel in die vlakte. Heel gek om te zien. Ze spreken hun eigen taal, en stinken voor dood! Brr!

Ze hebben kilo’s koper en ijzer rond hun voeten, handen en nek, en dragen enorme strechings in hun oren. Ook hebben ze een soort tattoo in hun gezicht gekerfd. De vrouwen lopen in hun blote borsten rond, en de mannen dragen allen een grote stok met zich mee.

Toen we daar toekwamen besprongen de kinderen ons, omdat we snoepjes meehadden. Dat was echt bedelen en bijna afnemen. De vrouwen kwamen naar mij gestormd en trokken mijn blouse open en haalden mijn borst eruit. Ze moesten blijkbaar zien hoe een blanke borst eruit zag. Toen begonnen ze allemaal in mijn haar te wrijven.

De vrouw die voor mij zat had een baby in haar hand en die begon natuurlijk te kakken. Gewoon op de hand van die vrouw. JAKKIE! Maar het meest voze was dat de hond dat kwam aflikken van die vrouw haar hand. VOOS! En denk je dat die vrouw haar handen waste of afkuiste?? Neen!

Toen ik terug op de missiepost was, heb ik dus eerst mijn handen grondig gewassen en me daarna een douche genomen. Want ik voelde me vies J

Deze avond kregen we friet met tomaten… en nu gaan we iets gaan drinken op terras. Ik voel me wel moe, dus misschien slaap ik deze nacht wel goed. Laat ons hopen!

Slaapwel!

dag 60!

Is er eentje dat altijd in mijn geheugen gegrift zal staan.

Deze morgen zoals gewoonlijk een boterhammetje met banaan. Nadien trok ik naar school. Veel moest ik niet doen, want ze moesten nog steeds overschrijven, dus eigenlijk is dat juist wat toezicht houden.

Nadien ging ik bij mama Njiwa langs, om nog eens te zeggen dat ik vandaag ging komen koken. Ze zag er al naar uit!

Terug op de missiepost hielp ik Katlijn met het schilderen van de deuren. Ik kwam Christina tegen en die nam me bij de hand en nam mee mee naar haar naaibureau. Daar lag een heel mooi pakje op mij te wachten. Met een grote roze strik.

Ik mocht het nog niet openmaken, omdat Michael (de werkman) in de buurt was. Nadien, wanneer ik het openmaakte op mijn kamer, snapte ik waarom. Ik kreeg van haar een lingeriesetje!! Hilarisch!

Een bh, waarvan ik eerst moest vragen aan de keukenmeisjes wat het voorstelde, en waarvan ik nooit geloof dat ik daarin geraak. En een topje, dat misschien voor ons Tsai kan dienen. Maar dan nog, ik vond het enorm lief van haar! En was er enorm blij mee! Ook haar adres had ze op een papiertje geschreven en erbij gestoken. Ik ga ZEKER een brief naar haar schrijven van in België.

Nadien nam ik me een douchke en waste ik nog wat kleren, die inmiddels droog aan de waslijn hangen.

’s Middags kregen we pasta met iets nieuws… alleen kan ik er geen naam op kleven. Ik vond het wel nog lekker, maar het was weer met liters olie klaargemaakt en er was niet genoeg voor iedereen. Ondertussen was Maria voor mij naar de markt geweest om tomaten, paprika, wortel en ajuin, om bij mama Njiwa klaar te maken. Ik liet Maria naar de markt gaan omdat ik er dan zeker van was de juiste prijs te moeten betalen. En ik had heel wat nodig, aangezien mama Njiwa en Cleti 5 zonen hebben, en dan wij er nog eens bij.

In de namiddag namen we een kleine rust en gingen nadien achter melk, want we gingen rijstpap maken als dessert. Nadien trokken we naar school, waar Katlijn het bord nog een laagje verf gaf, en ik al het eten al ging afzetten bij mama Njiwa, die op school woont.

Ze zei: “vandaag ben ik blij! Als ik jou zie, ben ik blij!” J maar dat geldt omgekeerd ook hoor! Ik vertelde haar trouwens dat één van mijn vriendinnen in België zwanger was, en dat ze me vandaag het geslacht verklapt heeft. Mama Njiwa riep me binnen in haar huisje, zocht wat babykleertjes bij elkaar, en zei “ Take this for the baby!”. Super lief! Ze wou het natuurlijk eerst nog wassen voor ik het mocht meenemen. Dus Lynn, als je dit leest, je hebt een cadeautje speciaal uit Afrika voor dat klein prutske. ’t Is afgedragen en volgens Afrikaanse normen, maar ik ga het wel meenemen, want ik vond het gewoon ENORM lief van haar! Alles willen weggeven om iemand anders gelukkig te maken, prachtig! Ik moest me echt bedwingen niet te wenen, omdat ik zo ontroerd was.

We begonnen samen aan het snijden van de groentjes en Katlijn maakte de rijstpap. Zij maakt heel lekkere rijstpap! Het was heerlijk! Gewoon, gezellig samenzijn met zo’n toffe madam. We gaven haar ook nog een cadeautje: een ketting, een stuk zeep, een spel kaarten en een bellenblazer voor de kinderen. Ze zei wel honderd keer dat ze zo gelukkig was! J

Toen gaf ze ons allebei een draagdoek (waar de vrouwen hun baby’s in dragen), dit kregen we cadeau van haar. Heel mooi, en heel leuk! Super!

Nadien werd het donker en het eten was klaar.

Binnen zaten we dus allen met een zaklamp erbij, want de elektriciteit is hier weg. Deze week gaat de elektriciteit meerdere malen weg zijn, dus als je me niet hoort, geen paniek. Het was best gezellig. En we hadden een grote kom provencaalse saus, maar die was snel gekleind. De jongens hebben enorm gesmuld, het was een feest om te zien. Ook de rijstpap viel in de smaak. J het was de mooiste avond van mijn hele verblijf hier in Tanzania, en wat zal ik mama Njiwa enorm missen! Ze zorgt voor mij zoals ze zelf zegt, dat ik haar dochter ben.

Na het eten is ze met ons, samen met nog 3 jongens van het zevende leerjaar (om ons te beschermen) naar de missiepost gestapt. De leukste wandeling hier in Tanzania, gelachen dat we hebben! We maakten kabaal voor het hele dorp. Ik liep hand in hand met mama Njiwa en één van de jongens. Het was super gezellig!

En toen was het tijd om afscheid te nemen… ossi comema (slaapwel)

Toen we binnenkwamen lag er een luizenmiddeltje op ons te wachten, dat ik in Katlijn haar haar deed. En ziezo… dat is mijn dag. J zeker geslaagd!

Het is hier negen uur, maar ik ga toch al naar mijn bedje! Terugdenkend aan de heerlijke avond!

Slaapwel xx

dag 59!

Deze morgen ontbeten en meteen naar school getrokken. Daar moest ik nog twee lessen geven, maar ook al een deel van mijn materiaal dat ik gemaakt heb uitleggen aan de leerkrachten en leerlingen in het eerste leerjaar.

Moesten ze geïnteresseerd zijn, het zou leuk zijn, maar niet dus. Ik moest echt “zagen” om die leerkracht erbij te krijgen, om het haar te kunnen uitleggen, en wat doet ze? Mijn uitleg is nog niet gedaan, ze heeft nog niet half gezien hoe het in zijn werk gaat, en ze stapt de klas weer uit. Ik zei tegen haar dat ze het echt wel moest weten hoe te gebruiken want dat ze het verder kan gebruiken als ik weg ben. Ze lachte, zei: “God bless you!”, nam mijn splitsingsbord mee, en hup… weg was ze.

Jammer! Morgen nog eens proberen.

Ik ging ook nog eens bij mama Njiwa langs. Daar lag de watermeloen weer op mij te wachten. Ik zei dat ik haar ging betalen voor al dat eten, en ik kreeg als antwoord: “Neen, helemaal niet! je bent mijn dochter, en kinderen moeten hun ouders niet betalen voor te eten! Obama of Sla betalen mij toch ook niet?”. ’t Is toch zo’n lieve! Maar morgen ga ik naar de markt en betaal ik het eten dat we ’s avonds samen gaan maken. Dat is het minste wat ik kan terugdoen.

Op de missiepost kregen we……………. Tadadam…………… FRIET MET TOMATEN! Zucht! Tomaten met komkommer dus. Ananas en watermeloen als dessert.

In de namiddag gingen Katlijn en ik terug naar de winkel waar we de radio gekocht hadden, omdat hij niet werkte. Daar werkte hij dus wel. Rare dingen! Enfin, we kochten nog enkele laatste souvenirs.

Daarna wachtte er mij een rek dat moest geschilderd worden. Het komt in het eerste leerjaar te staan om al mijn materiaal op te zetten. Maar het moest eerst een laagje antiroestverf krijgen.

Christina maakte vandaag ALLES af! Dus het laatste en vierde kleedje is ook af, en het mag er best wezen. Als ik die extra kilo’s van Afrika terug kwijt ben in België zal het zeker uit mijn kleerkast komen! J

Ook de twee laatste kleedjes voor Tsai zijn af. Nu heeft ze 3 dezelfde kleedjes als ik. Dat zal grappig worden. De twee zussen in hetzelfde. J

Nadien was het volleybalwedstrijd. St-Leo (lagere school) tegen St-Margaret (secundaire school). Maar het waren wel de leerkrachten die tegen elkaar speelden. Ik had beloofd foto’s te trekken van de wedstrijd. Zo gezegd, zo gedaan. Het was best grappig! Bolle is ook komen kijken, maar van in zijn auto. Dat heb ik jullie nog niet verteld trouwens. Bolle doet alles met de auto, zelfs de meest korte afstanden. Zijn auto is zijn grote liefde! Enfin, het grappige was dat hij elke keer flink op zijn toeter duwde wanneer er een punt gemaakt werd. Pater Jozef en zuster Aline (die hier sinds kort inwoont) kwamen ook een kijkje nemen.

Nu voel ik me wel tjoka (moe). J straks waarschijnlijk witte kool eten, en dan ga ik mijn valies eens beginnen schikken met al die souvenirs. J

Nu ga ik achter mijn was bij de keukenmeisjes. J

Vele groetjes… Nog een weekje zullen jullie mijn blog kunnen lezen, en dan zullen jullie enkele dagen zonder moeten leven. Aangezien ik dan op safari ben, en geen internet heb. Ik zal af en toe eens een sms’je sturen, en dat zal dan wel op de blog gezet worden. Maar maak jullie vooral geen zorgen als je eens niets hoort hé!

Dikke zoen!

Hierbij nog wat foto's van de afgelopen dagen.... het zijn er heel wat.

Uitleg:

1. Dat zijn de sletsen die IEDEREEN, en vooral de kinderen hier dragen. Zo
staan ze op straat om te verkopen. Vind daar maar ééns de tweede van u maat
in terug :-)
2. straatbeeld Igunga
3. Schoenenwinkels in Igunga zien er zo uit. Ze kloppen een nagel in de hak
en hangen die aan kippengaas omhoog.
4. Het stort van Igunga, op de hoek van de straat hier 50 meter vandaan.
5. Enrico, het zoontje van Maria. Echt een guitig manneke
6. Mama Njiwa met Sla
7. Sla aan het lachen. Spijtig dat hij niet zo scherp is
8. Christina die mijn laatste kleedje snijdt
9. Mijn splitsingsbord dat uitgetest wordt door het vierde leerjaar
10. Het eerste leerjaar, met het materiaal aan de muur dat ik maakte
11. De aftelkalender
12. De straf die de leerlingen moesten schrijven
13. Sla
14. idem
15. De kast in wording aan het verven
16. Mijn laatste kleedje... af
17. Christina
18. Edwardi, deuren aan het lassen
19. Bram
20. een vogeltje, rechtop de muur
21. De foutste Willy van heel de school. Dit is een leerkracht. LACHEN!!!
22. volleybalwedstrijd
23. idem
24. idem
25. Den Bolle die vanuit zijn auto toekijkt en toetert als er een punt
gemaakt wordt.
26. Pater Jozef
27. Teacher Deo... precies een lijder van the gang!
28. Een heel lief meisje. Komt altijd bij mij om goeiendag te zeggen, en
lacht dan heel lief!
29. uitverkoop bij Liza :)
30. de gelukkigen van de uitverkoop :)