dag 67! via sms

We zijn al van 16u in Karatu. maar 't is hier een hele soep met de slaapplaatsen voor de kinderen. Toen bleek ook nog dat ze te weinig eten mee hebben: dus Bram en ik zijn juist naar de markt geweest. Niks georganiseerd! Maar wij slapen ergens anders: dus het onze is geregeld. X

dag 66!

Deze nacht alweer niet denderend geslapen. ’t Zullen misschien de zenuwen zijn?
Deze morgen kregen we wentelteefjes en pannenkoeken als ontbijt. Deze keer heb ik wel ingegrepen bij het boter-gebruik. Ik ging buiten kijken toen ze de wentelteefjes aan het maken waren. Man man man, je zou er u honger door verliezen. De schelletjes brood lagen gewoon te drijven in het vet op de pan. Niet normaal hoeveel boter ze hier gebruiken. Dus ik nam het over, en werd de baas van de boter. Ze moesten erom lachen, maar ik moet toch toegeven dat het me nadien beter smaakte.

Nadien trok ik naar school, want ik moest om 8uur al les geven… enfin, lesgeven is een groot woord. Aangezien het de laatste les was heb ik hen wat liedjes aangeleerd, en heb ik al mijn leerlingen een lekstok gegeven. Wat waren ze blij!

Nadien bracht Bram de boxen naar school, om het liedje dat Dries in elkaar gestoken heeft voor teacher Deo te laten horen… wat raad je… iedereen te zien, behalve Deo. Ale hup, Afrika op zijn best de laatste dag J we konden beginnen wachten. In afwachting zette ik de plopdans op, en dansten we die met de hele lagere school. Heel grappig! Die kinderen keken hun ogen uit toen wij de plopdans allen samen dansten. Ook de leerkrachten wisten niet wat er gebeurde. J

Zelfs de keukenvrouwen, waaronder mama Njiwa kwamen kijken wat er gebeurde en dansten lustig mee. J

Nadien verzamelden alle leerlingen in rijen, zoals ze ’s ochtends de dag beginnen en ’s avonds de dag afsluiten. Katlijn en ik spraken een woordje van dank uit. En toen… drie kwartier later, kwam Deo tevoorschijn. Juist op tijd. Ik zette het liedje op, en het feest barste los. Hij moest er enorm om lachen, en vroeg natuurlijk meteen wie het gemaakt had. Met dank aan België! J

Nadien trokken de leerlingen terug naar de klaslokalen, al hadden ze daar weinig zin in. Ik ging langs bij mama Njiwa, want die had me komen zeggen dat ze mandazies ging maken. En ik had eerder deze week gevraagd om me te roepen wanneer ze dat ging maken, zodanig ik kon zien hoe ze het maakte, en ik het in België ook eens kan maken. Dus wij gezellig met ons tweetjes de deeg van de mandazies gemaakt. Die moest nadien nog 2uur rijzen.

’s Middags kregen we pasta met een soort van bonen… ik weet niet echt hoe het noemt, en ik heb het in België ook nog nooit gezien.

Nadien haalde ik alle foto’s van de muur op mijn kamer. Wat is onze kamer leeg!

Toen belde mama Njiwa om te zeggen dat de deeg klaar was om te bakken, dus ik repte me naar daar.

We sneden de deeg, bakten de mandazies en hadden nog veel plezier. Ze zei me wel honderd keer dat ze me ging missen, maar dat geldt omgekeerd ook! Als ik ooit terugkom, zal mama Njiwa de eerste persoon zijn die ik zal opzoeken.

We bakten 150 mandazies. Ik nam een emmer mee naar de missiepost, waar ze heel blij waren toen ik vertelde dat ik ze ZELF gemaakt had. J hongera Eliza! (proficiat)

Ik maakte nog een lesvoorbereiding af, kopieerde nog wat… en ziezo… het is al 6uur.

Op dit moment is het volleybalwedstrijd op de secundaire school, maar ik ben niet meegegaan. Ik wou er zeker van zijn dat alles in orde staat voor morgen.
Straks neem ik me nog een laatste (koude) douche, en fris ik me op om bij de nonnetjes hiernaast te gaan eten. We zijn uitgenodigd. Maar ik voel me nog altijd voldaan, aangezien ik aan de mandazies gezeten heb.

En dan is het alweer tijd om in ons bed te kruipen..

Morgenvroeg vertrekken we om 8uur (voor jullie 7uur). We zullen in de late namiddag aankomen in Karatu, waar we gaan overnachten. Overmorgen trekken we dus naar de Ngorongoro Crater.

Toedeloe! (Christina komt hier juist toe met een cadeautje voor mij. Ik heb ook nog van Michael en Maria een cadeautje gehad vandaag)

Kus

dag 65!

Gisterenavond werden we heel onverwacht nog uitgenodigd op een doopfeest. Wij daarheen… wat een saaie bedoening was me dat. We waren met welgeteld 10 man, waarvan 4 Belgen. Die mensen spraken niet tegen elkaar, of er was alleszins geen sprake van “feest”. Een tafel verder zaten allemaal hoge pieten hun de nek af te zuipen. Die waren strontzet en deden heel marginaal. Maar kom, dat heb je in België ook. We kregen ook eten voorgeschoteld, en uit beleefdheid heb ik vlees gegeten. Een geluk dat het kip was. Zo’n taaie kip heb ik nog nooit gegeten. Ik moest eerst een half uur dat vlees van dat been trekken voor ik het kon opeten.

Enfin… we werden verzadigd met massa’s drank. Al was het in mijn geval wel water, maar ze bleven maar aanvullen.

Om half elf was ons pijp uit en werden we naar huis gebracht.

Deze nacht heb ik geen oog toegedaan. Ik weet niet goed aan wat het lag, maar deze morgen was ik een zombie. Na het ontbijt ben ik terug in mijn bed gekropen, maar aangezien we beloofd hadden om 10uur rijstpap te maken, moest ik er weer uit.

We gingen de rijstpap bij mama Njiwa maken. Die zei meteen dat ik er heel moe uitzag, en na het maken van de rijstpap zond ze me terug naar de missiepost om te slapen. Daar had ik geen bezwaar tegen. Ik voelde me niet zo goed in mijn vel vandaag. Dus ik kroop terug in mijn bed, en kwam er pas uit tegen de middag.

Deze middag kregen we rijst met provencaalse saus. Lekker! Dat hebben ze hier toch bijgeleerd van mij J

Nadien heb ik nog wat administratieve taken afgewerkt.

Ook de laatste tekeningen maakte ik om op te hangen in de klas. Bolle bracht me met mijn materiaal naar school, en ziezo, alles hangt en staat er. Mijn werk is hier definitief klaar. Dat geeft een raar gevoel.

Daarna heb ik me een douche genomen en mijn valies gemaakt… weer een raar gevoel. Weten dat het einde echt in zicht is. Dat het morgen onze laatste dag hier is. Dat het moment er eindelijk is.

Deze avond kregen we bakbananen met bonen en rijst, niet echt een feestmaaltijd, maar kom. Ik veronderstel dat het morgen een omelet met friet zal zijn, aangezien dat hier DE aankomst- en vertrekmaaltijd is voor alle Belgen.

Oh ja, we gaven ook nog de radio af aan de keukenploeg en de juweeltjes gisterenavond. Ze waren overgelukkig. En terwijl ik dit zit te typen staat hun cassette luid te spelen. Leuk!

En dat was het voor vandaag… morgen krijgen jullie voor de LAATSTE keer een dagverslag te lezen dat eigenhandig door mij geschreven is. Nadien zullen jullie het moeten stellen met kleine berichtjes. J

Ik kijk alleszins heel hard uit naar de safari, en vind het een leuke afsluiter van dit avontuur.

Groetjes!

geen elektriciteit!

Zonet ontving ik (tante Hilde) volgende sms van Liza:


Vandaag zal er geen verslag zijn. Internet is op en elektriciteit is weg.
Maar het was een gewone dag.Toffe les over aids gegeven, nog wat materiaal gemaakt, bij mama Njiwa geweest. Op school is het wel wat chaos, leerkrachten hebben onderling wat wrevel.
Morgen gaan we voor alle leerkrachten rijstpap maken, X

dag 63!

Deze morgen ging ik naar de mis, de laatste keer want het is de laatste zondag in Igunga.

Op het einde van de mis kwam pater Max ons halen en moesten we naar voor komen bij het altaar. Bram, Maarten, Katlijn en ik wat onwennig naar voor. Daar deed pater Max een hele speech om ons te bedanken voor al het werk dat we hier verricht hebben. Dat we ons tussen het gewone volk begeven hebben, en ons niet beter voelden dan de rest omdat we leerkrachten zijn. Over Katlijn zei hij: ze is altijd vrolijk en aan het lachen. Over mij zei hij: Dit is leerkracht number one. Wat een compliment. De hele kerk –en hier in Iguna is dat veel volk- applaudisseerde voor ons.

Na de mis maakte ik mijn affiche met de schrijfwijze van de letters in het Engels af.

Deze middag kregen we provencaalse saus met rijst. Jammie!
na de middag kleurde ik nog wat verder, en vertrok ik richting school om het in de klas gaan op te hangen. Ook had ik om 4uur afgesproken met mama Njiwa om de provencaalse saus nog eens te maken, voor een leerkracht.

Zo gezegd zo gedaan… Het was gezellig! Mama Njiwa vertelde ook dat ze zou meegaan naar Ngorongoro Crater. Super leuk!

Na het maken van de saus ging ik terug naar de missiepost, waar Bram, Katlijn en Maarten de jeep aan het wassen waren. Nadien gingen we nog iets gaan drinken en toen was het alweer tijd om te eten.

Deze keer… hoe kan het ook anders: friet met tomaten!

Daarna vertrokken we richting  secundaire school om de laatste film te gaan tonen. “Year One”, ik had hem eerder al gezien en vond het geen goede film, maar kom, alles is beter dan “Mister Bean”.

Dat was de laatste zondag… nog 3 dagen.

Doei!

foto's van wataturu

dag 62!

Deze nacht alweer niet goed geslapen. Deze morgen kregen we pannenkoeken als ontbijt… waar het vet ervan af droop. Daarna ging ik nog wat in mijn bed liggen, maar dat duurde niet lang, aangezien ik toch niet meer kon slapen.

Nadien gingen we achter batterijen om in de radio te steken die we gekocht hebben voor de keukenmeisjes, aangezien ze buiten geen elektriciteit hebben. We gaan hem waarschijnlijk morgen afgeven.

Ik bekeek ook nog de spullen die ik gisteren uit de kast gehaald had, om te gebruiken in de klas. Zo zat er een fantastische kalender in de kast, die gewoon nog niet uit de verpakking geweest was… ik knipte alle kaartjes zodanig hij gebruiksklaar was. Ook de maanden van het jaar (lag ook in de kast) bevestigde ik aan touw om op te hangen in de klas.

Deze middag kregen we… moet ik het nog zeggen… ik denk dat jullie het ondertussen al weten… inderdaad… friet met tomaten.

Na de middag trokken we naar school. Ik deed vandaag geen beroep op Bram, en klopte de nagels zelf in de muren in mijn klas. Mama Njiwa had me zien komen, en kwam kijken wat ik allemaal aan het doen was. Ze stond perplex van de aantrekkelijke klas. Ze hielp me met kloppen, aangezien ze heel wat meer spieren heeft in de armen, van elke dag Ugali te maken. J Het was leuk! Ook sommige kinderen van het zesde en zevende jaar kwamen een kijkje nemen in mijn klas en zeiden dat het er heel aantrekkelijk en goed uitzag.

Bram, Katlijn en Maarten spanden de ijzerdraad, dat de wasdraad moet voorstellen. Een heel werk! Maar 3 was net gepast, dus stond ik er maar op te gapen, en kon ik niets doen. Dus ik hield me bezig met het bekijken van de spelkoffer die ik maakte, en het toekijken of de kinderen het spel speelden volgens de regels. Tot mijn grote verbazing waren ze allen aan het spelen. Dat deed deugd. Helaas zijn alle vier de badmintonraketten die ik meebracht gesneuveld. Ik denk dat er iemand zijn agressie kwijt moest, want ze waren echt gewoon in stukken van elkaar. Maar ja, dat niet alles ging blijven leven wist ik al op voorhand, aangezien “zorg dragen voor iets” echt wel een moeilijk begrip is.

Mama Njiwa riep me om te komen proeven van wat de kinderen twee keer in de week op school krijgen. Ik ben de naam in het Swahili al vergeten, maar het is een mix van maïs en bonen. Niet super lekker, maar ook niet slecht.

Bram, Maarten en Katlijn vertrokken richting missiepost, maar ik bleef nog wat bij mama Njiwa en ging wel te voet terug. Dat is namelijk gezonder dan alles met de jeep te doen. J

Toen ik terugkeerde naar de missiepost moest ik eerst nog melk gaan kopen, aangezien ik pater Max beloofd heb currysaus te maken deze avond.

Deze avond is het ook nog filmavond voor de lagere school. Welke film we gaan tonen weten we nog niet.

Oh ja, de leerkrachten kwamen me vandaag ook nog vragen of ik morgenavond nog eens provencaalse saus wou maken en rijstpap, zodanig zij het ook kunnen proeven, want ze hadden van mama Njiwa gehoord dat het zo lekker was.

Mama Njiwa vertelde ook nog dat ze misschien meegaat op safari. Dat zou leuk zijn!

En dat zijn mijn belevenissen van vandaag. Nu ga ik nog iets maken voor in de klas omhoog te hangen. Eigenlijk HERMAKEN, want de leerkracht had een blad gemaakt met de schrijfwijze van de cijfers op, maar dat trekt nu werkelijk eens op niets. En dat steekt een beetje te hard af tegenover al mijn proper afgewerkt materiaal. Dus heb ik het van de muur getrokken en ga ik het zelf hermaken.

Morgen is het de laatste zondag in Igunga… de laatste lazy Sunday. En dan zal het wel snel gaan! Ik kijk er al naar uit!

Groetjes