allemaal foto's!!!!!

 Ik was mijn flair aan het lezen, en dat vond het kleine kereltje wel de
max, en hij begon er ook in te bladeren.

 Wagens of camions hebben ze hier wel, maar heel weinig. Alles van

transport gebeurt dus met zulke bakjes.

  Gewoon een fiets in de riolering. Dat is toch maar normaal niet?

 De kleedjes voor kindjes die hier verkocht worden.

Die vuile, stinkende viskes waarover ik sprak waar de markt zo geweldig
van stinkt.

 

Bonen, bonen, bonen, mmmm (niet dus)

 

 

 Een mini winkeltje, waar je nog amper kunt binnenwandelen met al den brol
voor de deur. Geen idee waar ze die zet als de winkel sluit. Maar heel
grappig om te zien.

 

 

 Nog een deel van de plaatselijke markt. Afdeling fruit.

 

 

 De straten van Igunga, en zoals je ziet zullen ze van een papiertje meer
of minder niet wakker liggen.

 

 

 De plaatselijke taxi's. Waar ik dus ook al ingezeten heb.

 

 

Bram en Michael met een "echte" lekstok die ze van mij kregen. En
gelukkig dat ze waren.

 

 

 De winnaar van onze activiteit met zijn prijs. Met speciale dank voor de sponsoring!

 

 

 Onze speelpleinwerking. Kinderen staan in een cirkel, maar kijk vooral
naar de schitterende natuur op de achtergrond. Mooi!

 

 

 De weg die stuk was. Nog erger dan de andere weg waar ik eerder over
sprak. Deze is reeds 2 jaar stuk.

 

 

idem. En een zot die er met zijn motor doorrijdt.

 

4 dorstige Belgen op een terras. Attractie!

dag 13!

Dag 13

Gisterenavond kregen we rijst met witte kool. Dat lust ik, dus ik heb genoeg kool gegeten. Als dessert kregen we ananas en mango. Het was feest blijkbaar, want er waren twee soorten fruit. Nu hadden de meisjes ons deze week wel mango zien eten, dus waarschijnlijk dachten ze ons daarmee blij te maken.

Het was 1 april, en dat wordt hier blijkbaar ook gevierd. Deze week had ik al laten merken dat ik niet zo zot ben van sprinkhanen. Dat zijn hier trouwens enorm grote beesten. Bram had er één naar mij gegooid en ik gilde en liep weg. Sekunde (het kookmeisje) vond dat natuurlijk grappig. Dus wat heeft ze mij gisteren gelapt… ze had een sprinkhaan tussen mijn gsm en de tafel geplet. Wanneer ik niets vermoedend mijn gsm wou nemen sprong er dus zo’n groen beest van onder. Ik verschoot mij een ongeluk en gilde en liet tegelijkertijd mijn gsm tegen de grond gaan. En lachen dat ze deed. J

Vandaag was er zelfs nog mango over voor bij het ontbijt. En Bram had blijkbaar nog een halve zak muesli liggen van toen zijn vader hier geweest was. Dus at ik een boterham met banaan, een mango en wat muesli in warm water (want melk hebben ze niet).

Nadien nam ik een frisse douche om wakker te worden, checkte mijn mails, en ging samen met Michael en Maarten naar de winkeltjes.

Maarten moest nog een riem hebben, en liet zijn schoenen kuisen. Ik kocht 5 lekstokken. En het waren ECHTE J (ingevoerd dus). De koekjes van pater Bollé kwamen in dozen toe en ik nam er mij een pakje uit. Ze waren deze keer lekkerder dan de vorige keer. Minder wak. ’t Zijn van die koffiekoekjes. Allemaal kleintjes (dezelfde soort). Het zonnetje scheen weer goed door vandaag.

Als middagmaal kregen we ajuinsoep, friet met tomaten en als dessert watermeloen en mango. Het was hier dus groot feest vandaag. Bram zei “It’s christmas today” aangezien er zoveel eten was. Het heeft me toch gesmaakt.

Nadien was het speelpleinnamiddag. Een fijne namiddag! De kinderen moesten een soort ganzenbord afleggen en daarbij op het terrein naar nummertjes zoeken en de zin bij het nummertje vanbuiten leren en komen zeggen. We hadden er zinnen bij gestoken als: “wa ist mé a skaan, ajoinen, en godjaon” .. Echt wel grappig. Ik heb het gefilmd. De winnaar kreeg een lat, balpen en boek kaarten van Gabriëls. De foto volgt. Bedankt voor de sponsoring.

Nadien reed Bram met ons naar een andere weg die weggespoeld was door het water. Amai! Dit was nog 10keer erger dan de vorige. En toen kregen we dorst en besloten een terrasje te doen. 4 blanken op een terras… een hele attractie. Oh ja, voor moesten jullie het nog niet weten, ik ben inmiddels getrouwd met Bram. Haha

Iemand vroeg of hij mijn ring mocht hebben. Ik zei natuurlijk van niet. Hij vroeg me waarom niet. Ik zei dat het de ring van mijn man was. En toen zeiden ze “aaah, Ibrahim is your husband!” (Ibrahim is Bram) best wel grappig.

Deze avond is het ook terug filmavond en deze keer gaan we naar grease kijken. YES!

Vandaag was het dus een zeer fijne dag. Beter dan de vorige, dus ik ben weer helemaal opgepept.

Veel groetjes!

dag 12!

Dag 12

Amper 2 uur geslapen deze nacht. Ik had me gisteren voormiddag een laxeerpilletje genomen omdat het al even geleden was dat ik nog eens naar toilet geweest was. Maar het deed niets. Dus nam ik er bij het avondmaal nog ééntje. En dat werkte WEL. Wanneer ik rustig neerlag in bed, begonnen de darmen hun werk te doen. Ik heb dus een hele nacht op toilet gezeten. Vermoeiend. Om 5uur deze morgen ben ik in slaap gevallen. Maar om zeven uur ging de wekker.

Na het ontbijt (zoals gewoonlijk een boterham met banaan) hielp ik Bram even met het uittypen van de schoolrapporten. Deze moesten ook nog gekopieerd worden, maar aangezien de machine alweer stuk was, konden we niet verder. Ik besloot dan maar wat te gaan slapen. Slapen zat er niet meteen in, aangezien de vrouwen hier kabaal maken voor een heel leger. Ja, als je je afvraagt waarom zwarten altijd roepen, dat is dus voor hen niet meer dan normaal. Dat is de normale manier van omgaan met elkaar. Frustrerend als je wil slapen natuurlijk, want zelf met oordopjes in hoor je hun gekakel nog klaar en duidelijk. Na een uur en half ben ik terug opgestaan.

Ik vroeg Michael (één van de werkmannen) of hij mij iets wou maken in hout. Michael is de liefste man die hier rondloopt. Hij heeft een heel schattige lach, en wanneer je hem iets vraagt zal hij zich 100% geven en alles doen wat je wil. Ik liet hem een meter, een decimeter en een centimeter zagen. Didactisch materiaal voor in de klas. Ondertussen maakte Katlijn een kalender voor in de kleuterklas.

Het middagmaal bestond vandaag uit: pasta met groene drek en kip. Ik heb me deze keer WEL groene drek genomen, om toch iets binnen te hebben van groenten. Al vond ik het verschrikkelijk om op te eten. Het zand knarste tussen mijn tanden en de smaak was niet wat het moest zijn. Ik voel me de laatste twee dagen een beetje zwak en flauw. Zal wel aan het eentonige eten liggen. Ik probeer genoeg fruit te eten tussendoor. Deze morgen een banaan, in de voormiddag een mango, een peer. Hopelijk krijgen we ananas deze avond als dessert. Mijn koekjes zijn alleszins allemaal op.

Nadien heb ik mijn houten lengtematen een kleurtje gegeven. Wat we hier het meest missen is een lamineermachine. We proberen zoveel mogelijk in hout te maken dan maar. Maar dat duurt natuurlijk wat langer. Als het kleine dingen zijn, gebruiken we ook plakband om het zo te plastificeren.

Dan maar wachten tot het droog is. En in deze niets-te-doen-momenten mis ik jullie wel hoor! Ik ben heel blij dat ik telefoontjes krijg van jullie, want het doet me enorm deugd jullie stem te horen. En ook de mailtjes maken me blij. Maar dat kan toch nog niet tippen aan jullie aanwezigheid. Ik heb vooral nood aan een dikke knuffel. Al zal ik nog even moeten wachten.

Maar vanaf maandag zal ik waarschijnlijk meer te doen hebben, aangezien ik dan les begin te geven.

In de namiddag heb ik Maarten geholpen met stoelen verven. Hij zag het niet meer zitten. Die jongens is hier ook al een hele week niets anders aan ’t doen als aan ’t verven en kopiëren. Dus sprong ik even in. Niet dat ik zoveel energie over had, maar om elkaar te helpen was er nog net genoeg energie.

Straks nog een aflevering Glee kijken, en hopen dat het avondeten lekker zal zijn. Laat het jullie daar in België smaken en denk eens aan mij als je u opschept. J

dag 11!

Dag 11

Deze morgen een lekkere koude douche genomen. Enkel wanneer de zon hard schijnt is het water lauw, doordat de pijpen het water dan opwarmen. Anders is het koud water. Maar het went wel.
Nadien gingen Katlijn en ik naar de school, om te vragen wat nu eigenlijk van ons verwacht werd, en hoe ze hun vakantie geregeld hebben.
Toen we op school toekwamen zeiden ze: “we missed you! Where were you?”  :o  hun examens kopiëren verdorie!

Voor mij is er geen probleem. Het 7^e jaar blijft op school, dus ik kan les geven. Voor Katlijn daarentegen is er wel een probleem. De kleintjes gaan naar huis voor 3 weken. Dus moet zij inspringen bij mij en mogen we samen les geven. Roeien met de riemen die men heeft.
Ik vroeg naar boeken, om te kijken wat ik juist moet geven. Na 5 keer vragen is het me uiteindelijk gelukt een boek in mijn handen te krijgen. Hij begon ook nog over extra lessen over nationaliteiten, en de passive tense. Maar dat heb ik niet helemaal begrepen. Nadien vroeg ik welke uren ik les moest geven, maar daar konden ze me nog geen antwoord op geven. Ze gaan pas dit weekend een rooster maken. Maar kom, ik ben al blij dat ik iets in handen heb, waar ik kan mee beginnen.

Ook zijn ze van plan met het 7^e jaar een uitstap te maken naar een natuurpark. Ik heb duidelijk laten blijken dat ik ZEKER meewil. Want het zou wel fijn zijn net iets meer van Tanzania te zien, dan enkel Igunga.  Ik vrees namelijk dat het bij Igunga zal blijven, aangezien ik nu plots geen verlof meer heb. Jaja, je ziet het, communicatie is hier een werkpuntje.

Ondertussen moesten we nog steeds de laatste 3 examens kopiëren. Er lopen hier al 3 dagen werkmannen over de vloer om het kopieermachine op punt te stellen, en telkens ze weg zijn, blokkeert alles weer. Volgens mij kunnen die daar ook niet zoveel verstand van hebben, aangezien enkel pater Bollé een kopieermachine heeft. En toen waren de examens de deur uit. Eindelijk… of dat dachten we.

We aten pasta met vlees. Dus enkel pasta voor mij. Na onze maaltijd hebben Katlijn en ik wat gesprongen met de springtouw en waren we van plan wat te gaan zingen (en Katlijn piano spelen) in de kerk, en daarna misschien eens te badmintonnen op het plein. Helaas, dat was niet het plan dat uitgevoerd werd.

Plots kwamen er hier twee mannen van de school over de vloer. Ze zeiden dat ze nog twee examens kwamen halen. Maar alle examens waren weg. Toen begon de discussie. Wij waren ervan overtuigd dat we die examens niet gekregen hadden. Zij daarentegen beweerden de examens wel aan ons gegeven te hebben. Ik werd er echt lastig van. Wij hebben hier al 5 dagen versleten aan dat kopieermachine en een “dank u” kan er nog niet eens af. Integendeel, we krijgen nog meer miserie en werk. Het was twee uur in de namiddag en ze vertelden ons doodleuk dat de kinderen deze examens (die zoek waren) vandaag nog moesten maken. Dus drukten we de examens terug af van de computer en gaven ze terug mee met hun om te verbeteren.(om te zien of we alle vragen juist overgetypt hadden) Nadien moesten ze nog gekopieerd worden natuurlijk.

Het kopieermachine was ondertussen helemaal naar de zak. Per 5 copies kwam er 1 goede uit. We hadden dus per 5 copies, 4 copies verlies. En het ging op deze manier heeeeeeeeel erg traag. Ik kopieerde samen met Bram, en Katlijn probeerde de mislukte copies met de hand bij te schrijven. Can you imagine! Terwijl de klok tikte, want de kinderen moesten dit vandaag nog maken.

Ondertussen was er op de school één grote chaos. Zoals ik jullie eerder  vertelde hebben ze op de laatste moment (gisteren) beslist dat de school morgen zal sluiten en het vakantie is. Nu vragen de ouders zich natuurlijk af waarom, en gaat de roddel rond dat er cholera is uitgebroken. Wat niet waar is. De echte reden is namelijk dat er drie toiletten kapot zijn bij de jongens. Terwijl er nog andere op het terrein staan. Inderdaad, je leest het goed. Dat is hier een reden om een school te sluiten. Allemaal te zot voor woorden. Moesten de leerkrachten het zelf nog weten, maar de ene zegt dit, en de andere dat. Één grote chaos!

Ondertussen werd de kopiemachine-hersteller er terug bijgehaald. We konden dus even niks meer doen, zolang hij aan het werk was. De moed zakte me in de schoenen. Ik heb het echt gehad met copies nemen! In het begin lachten we de miserie met de copies weg, maar vandaag werd er hier niet meer gelachen. Iedereen liep hier op de toppen van zijn tenen. Behalve Bram, die bleef er nog rustig bij en zei: “Er is nog geen dode gevallen, dus dat is al goed.”,en “Zo gaat ge in België terug een kopieermachine weten te appreciëren.” en “Dat is Afrika!”
Ik heb respect voor zijn motivatie, want die van ons was ver zoek.

Ondertussen begon het hier hevig te regenen. Maar lang duurde dat niet.

En zo gingen we nog een tijdje verder… met kopiëren. Ik hoop jullie morgen eens iets interessanter te kunnen vertellen.

Groetjes!

dag 10!

Dag 10

in de taxi, met de man die nu tevergeefs naar mij probeert te mailen

Ja, het is al woensdag vandaag. Aangezien het kopieermachine stuk is, hadden Katlijn en ik een uitstapje gepland naar Manzugi. We vertrokken te voet, en waren van plan een taxi te nemen. Nog niet veel verder stopte er al een taxi met achteraan een Tanzaniaan in. Hij vroeg waar we naartoe gingen. Als we zeiden dat we naar Manzugi gingen vroeg hij: “will you join me pls?” We vroegen hoeveel we moesten betalen en kregen het antwoord: “for free”. Dus wij de taxi in. Ik had natuurlijk de pech naast hem te zitten. Hij legde zijn arm over mij en leunde steeds tegen me aan. Hij wou ook foto’s van ons samen. Hij vroeg mijn gsm nummer, maar ik vertelde hem dat ik er geen had. Hij moest eens weten dat ik er zelfs twee heb. Toen vroeg hij mijn e-mail adres. Ik gaf hem een ter plekke uitgevonden e-mail adres. Hij gaf me zijn gsm nummer en e-mail adres. Woehoew! J

Ik vroeg de taxi chauffeur om ons bij de zusterkes af te zetten. Wat hij ook deed. De zusterkes waren blij ons te zien en gaven ons een rondleiding in het hospitaaltje en hun huis. We gingen ook naar het meer kijken. Prachtig! Super mooi! Rustig, vredevol. Een uitstekend plekje om je terug te trekken. Alleen jammer dat het zo ver weg is. De zusters trakteerden ons op een frisdrank en wat nootjes en nodigden ons uit om in de vakantie eens op logement te komen. Wij zien dat wel zitten.

Hun huisje was dik in orde! Ze hadden zelfs een gasfornuis en eieren. Ik denk dat het eten daar lekkerder zal zijn. Er zal alleszins meer afwisseling zijn. Ze hebben namelijk zelf een moestuintje. Alleen komen de apen enorm veel verwoesten en opeten. Inderdaad, je leest het goed: apen! Als we op logement gaan hoop ik ze te kunnen zien. Samen met de zonsondergang aan het meer. In het meer mag niet gezwommen worden, want er zitten parasieten in, waarvan je goed ziek wordt.

Ondertussen probeerde Bram het kopieermachine te maken. Met wat extra hulp was het kopieermachine tegen 2uur gemaakt. Toen kregen we maar liefst 18 examens binnen. Onmogelijk om dat te kopiëren op één dag. De leerlingen hadden gewoon geen examen vandaag omdat er geen copies waren. Stel je dat eens voor in België.

Ook kwam er nog een extra probleem bij. Blijkbaar heeft de headteacher beslist dat de vakantie overmorgen begint en 5 weken duurt. Klein probleempje voor ons, want dan zitten wij hier 5 weken met ons vingers te draaien en kunnen we uiteindelijk maar 3 weken les geven. Dus proberen pater Bollé en Bram te onderhandelen om het schema te houden zoals het was. Maar ze moeten blijkbaar heel voorzichtig zijn, want hij mag zijn prestige zeker niet verliezen. Enfin, het is hier een soep, maar dat is de gewoonte in Afrika. Bram zei: “dat is Afrika, onvoorspelbaar!” Ik moet normaal gezien Engels en Vocation Skills (muzo) geven aan het 7^e studiejaar. Voor mij zou er misschien geen probleem zijn, aangezien die leerlingen niet naar huis gaan tijdens de vakantie en op school blijven. Dan kan ik zogezegd les geven tijden de vakantie. Enfin, het is me hier nog niet duidelijk. Ik herhaal: stel je dat eens voor in België. Dat ze gewoon beslissen een vakantie in te lassen wanneer ze het denken en dan nog wel 5 weken zou duren. Te grappig!

Dus wat staat er ons nog te doen… jawel, kopiëren, kopiëren en nog eens kopiëren. Joepie! Ik denk dat ik hiermee mijn dagverslag al kan afsluiten. Aangezien de rest van de dag toch maar uit één activiteit zal bestaan.

Oh ja, deze middag kregen we terug puree met vis en gefrituurde aubergine. Wegens succes verlengt. J

de kopieermachine, Maarten en ik,....just fun!

Tot morgen!

dag 9!

Dag 9

Deze nacht heb ik niet zo denderend geslapen. Gisterenavond hoofdpijn gekregen, en mijn lichaam voelde enorm warm aan. Een dafalgan genomen en gaan slapen. Maar het was een zeer onderbroken nacht. Deze morgen zei pater Max: “you have small eyes.”  En ik voel me echt moe. Oh ja, voor de duidelijkheid: hier wonen 3 paters. Pater Bollé, pater Max en pater Jozef. Pater Max is een Fransman, en pater Jozef is de zwarte pater.

Na het ontbijt –een boterham met banaan- ben ik met pater Max mee gegaan naar het postkantoor. We hebben Katlijn haar brieven gepost. Het duurt zo’n 3 weken eer er een brief aankomt. Voor diegenen die graag een briefje schrijven. Mijn tante heeft het adres.

Nadien moest hij een jezusbeeld brengen naar een dorpje verderop. Het dorpje was helemaal anders dan Igunga. De mensen leefden er nog in een soort hutten. Met strooien dak. Dit is inmiddels verboden in Igunga. 6 jaar geleden waren het hier in Igunga ook allemaal zulke huisjes, maar in 6 jaar tijd is alles herbouwd en is de regel nu dat een huis van baksteen MOET zijn. De daken zijn vaak golfplaten en alles is zowat brik a brak aan elkaar gezet. Soms echt wel lachwekkend.

Nadien reed pater Max met mij naar een meertje. Het meertje is aangelegd, een hele tijd geleden, om de dorpjes te voorzien van water. Hier in Igunga hopen ze dat het eens zal regenen om wat water te hebben. Waterspelletjes zijn hier niet op zijn plaats.

Terug aangekomen op de missiepost lag er alweer een hoopje examens te wachten om te kopiëren. Ze blijven maar komen! We zien het alle drie niet meer zitten. Moest het kopieermachine werken naar behoren, zou het geen enkel probleem zijn, maar helaas. Waar ik me het meest aan erger is dat ze niet echt dankbaar zijn. Ze vinden het maar vanzelfsprekend dat wij hier van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat staan te sakkeren op een kopieermachine. Een “dank u” zou toch wel op zijn plaats zijn. Want uiteindelijk doen wij het werk van iemand anders. Die met de noorderzon verdwenen is, juist deze week. En ik kan al raden wanneer hij hier terug zal zijn. Als het werk gedaan is.J

Dus ik vrees dat jullie deze week nog vaak het woord kopiëren gaan lezen.

Deze middag de lekkerste menu tot op heden gegeten. Puree met vis en gefrituurde aubergine. Ik vraag me af: als ze dat hier kennen en kunnen, waarom ze dat  niet wat vaker maken. Ik verschoot mij een ongeluk als ik puree zag. En het was heel lekker.

Nadien besloten Katlijn en ik eens te gaan shoppen, om even te ontsnappen aan al dat kopieerwerk. Maar we kwamen met lege handen terug. De mannen waren heel opdringerig, en lieten ons geen seconde met rust. Ze vroegen ook gewoon “give me money”. Ik vrees dat we onze grenzen zullen moeten verleggen om aan souvenirs te geraken. Maar in de vakantie zien we het wel zitten eens naar Dar es Salaam te reizen. We zien wel.

We lieten onze watermeloen snijden door Sekunda ,en hop, dan maar nog wat kopiëren en vloeken. Tot het kopieermachine foert zei en niet meer wilde werken. Het probleem lost zichzelf dus op. Wij zijn werkloos, en de leerlingen moeten hun examen dan maar van bord overschrijven.

Ik hoorde één van de kleintjes huilen op de koer, bleek dat hij gevallen was en zijn vingertje was geschaafd. Ik heb mijn isobetadinegel en plakkertjes bovengehaald en dat prutske verzorgd. Dat hadden ze hier nog nooit gezien. Maar ik voelde mij er toch beter bij.

En dat zijn zowat de belevenissen van vandaag. Niet echt veel dus. Morgen plannen we een uitstap naar Manzugi, eens naar het meer gaan kijken. Ik hoop hier ergens van iemand een fiets te kunnen gebruiken, en anders zal het met de plaatselijke taxi zijn. Grappige karretjes. Rechtsreeks ingevoerd uit China. Normaal gezien moet bram vandaag arriveren. Misschien dat we deze avond dan een spelletje kunnen spelen. Of eventueel een film kijken.

Vele groetjes,!

dag 8!

Dag 8

Habari!

De filmavond is gisterenavond NIET doorgegaan. Bram en Julie zijn weg, dus wij moesten het samen met Maarten regelen. Maar Maarten was een fietstocht gaan maken, en had het blijkbaar zwaar onderschat. Terwijl wij op hem aan het wachten waren, kwamen ze om 8uur ’s avonds nog 6 examens binnensteken om te kopiëren. We hadden dus geen keuze! Thuisblijven en werken was de boodschap.  Casi casi (werk)

Oh ja, ik ben ook nog tegen de verveling met mijn zak sjmink het plein opgetrokken. Eerst durfde niemand, maar als ik een vlinder bij Katlijn gezet had, wou IEDEREEN. Er werd zelfs om gevochten. Ze duwden me constant, en het was een hels kabaal. Ze bleven naar mijn hoofd roepen: “Miss, paint me, paint me!!” Na 8 kinderen had ik het dus gehad! Dit was allesbehalve leuk. Maar ik begrijp hun reactie wel. Voor hen is dit nieuw en waauw!

Deze morgen besloten we dus naar school te gaan om les te geven. We kwamen op school aan: blijkt dat de lln allemaal examens hebben deze week, dus geen les. Communicatie op en top hier! J Nadien kwam er iemand naar ons toe om te zeggen dat ze nog 150 kopies moesten hebben van een examen en dat de lln aan het wachten waren. Dus wij ons spoeien naar de missiepost om nog extra kopies te nemen. This is the real African life.

Ondertussen is mijn voorraad koekjes er al bijna door. Maar we hebben besloten vandaag of morgen naar de markt te gaan en wat groenten en fruit te kopen voor op onze kamer te leggen. Want dat mis ik wel, een stuk fruit. (behalve een banaan) Oh ja, de markt stinkt hier wel! Het is geen pretje om er te lopen. Overal verkopen ze zo van die kleine visjes (trekt op ansjovis) en dat ligt dan op een hoop te stinken in de zon. Man, niet te geloven hoe hard het stinkt.

Maarten moest ook nog zijn fiets gaan halen in mwanzugi, een dorpje verderop, waar hij gisteren zijn fiets heeft achtergelaten, en de nonnetjes hem naar hier gebracht hebben. Dus besloot ik om mee te gaan. Hij zei dat er daar ook een meer was, dat de moeite waard was. Tijdens de tocht zakte ik even weg in de modder J het was zoals drijfzand, ik kreeg er mijn voet bijna niet meer uit.

Na anderhalf uur stappen, waren we er bijna. Maar toen kwam er een jeep aangereden met een nonneke in, en achteraan Maarten zijn fiets. We hadden dus voor niets gestapt. J Al was het wandelen in de mooie natuur op zich al de moeite waard. Ze nam ons terug mee naar de missiepost. Nu heb ik natuurlijk het meer niet gezien.

We aten rijst met tomaat en groene drek deze middag. Ik at dus enkel rijst met tomaat. Hun soep is wel lekker. Gelukkig zit daar nog iets van groenten in.

Op de missiepost wachtte ons weer een hoopje werk. In tussentijd waren ze nog 6 examens komen brengen. En zo gingen we maar weer kopiëren. Het kopiëren was nog niet gedaan of ze stonden hier alweer voor de deur met nog 7 examens om uit te typen, en één om te kopiëren. Nu was het lachen me toch wel even vergaan. Dat betekende dat we vandaag niet meer gingen buiten komen. ’t Ergste is dat ze daarvoor iemand hebben, die ervoor betaald wordt. Maar neen, de blanke zullen dat wel allemaal doen, die doen het tenminste goed en snel. Het stonk hier een beetje naar profitariaat. Maar Maarten snelde ons ter hulp en hielp mee met het uittypen. 3 laptops naast elkaar en een kopieermachine op volle toeren. En toen viel het kopieermachine stil, en wou niets meer doen! Om zot te worden. Ondertussen kwamen ze nog 9 examens brengen. De examens stapelden zich op, maar er kon niet gekopieerd worden. Ik sprak pater Bollé erover aan en hij antwoordde: “ hoe gaan we dat oplossen? Geduld hebben eh!” Al zag ik in geduld geen oplossing deze keer. Ondertussen werd het 5uur.. nog steeds niets! Ik had nood aan een pauze. We zaten al 7uur te tokkelen en te kopiëren zonder ophouden.

Dus trokken we naar de markt, waar we: peren, ananas, watermeloen, mango en tomaten kochten. De peren zijn steenhard, maar alleszins een beter alternatief dan het avondeten J Toen we terug naar de missiepost wandelde, kreeg ik een dode duif in mijn gezicht. Hij wou ze verkopen aan mij, maar ik liep ervan weg, en hij liep me achterna. Niks vergeleken met de voil jaenettenstoet. BAH!

Ondertussen zijn we reeds aan het kopiëren geslagen. Ik hoop dat de week examens snel voorbij is, want dat typen en kopiëren steekt me wel een beetje tegen. Vooral omdat het kopiëren hier voor geen meter vooruit gaat. En ook omdat ik liever buiten ben, dan binnen achter mijn computer te zitten en uren te zitten tokkelen en geschriften ontrafelen. De constructies van de Engelse zinnen laten het soms ook wat afweten.

Wat er deze avond op de planning staat… ik denk niks anders dan kopiëren, als het lukt. Anders misschien een aflevering van Glee kijken en slapen. Een bord spinaziestoemp met sosissen zou er nu wel goed ingaan! Mmm… of stoofvlees van ons meme J of spaghetti van nonkel Johan, of witte kool in tomatensaus met gehakt… jaja.. blijven dromen! J wij eten hier meestal tussen half 8 en 8uur. Voor mij is dat laat. Om 5uur begin ik honger te krijgen, maar mijn lichaam zal zich wel nog aanpassen zeker. J

Kwa herini!

Foto's

de kapotte weg

op de schoolbanken

klein prutske draagt klein prutske

mijn kleed wordt gewassen, 't zat onder de kk

tijd voor pap, op school

vlees op de markt

bij de kapper

smakelijk

dag 7!

Dag 7

Een week geleden wist ik nog niet wat mij te wachten stond, nu ben ik hier precies al jaren.  De filmavond is doorgegaan gisterenavond. De stroom was terug. Eigenlijk moest ik het gefilmd hebben, om het jullie te kunnen uitleggen. Normaal is het hier elke zaterdagavond film voor de lagere school, en zondagavond voor de secundaire school. (Dat is nog maar enkele weken)Dus de kinderen wisten al dat we gingen komen. Zo’n ontvangstcomité heb ik  nog nooit gezien. Honderden kinderen die kwamen aangelopen en joelden van vreugde omdat ze naar de film mochten kijken. Ik had even schrik verpletterd te worden. Allemaal ZO gelukkig! Het was één groot kiekenkot. We projecteerden Mr Bean op de schoolmuur. Voor mezelf was dit een uur en half verveling, want ik vind dat echt niet grappig Mr Bean, MAAR het was leuk om de kinderen zo te zien lachen. Al wisten ze soms niet waarmee ze moesten lachen, want eigenlijk konden ze vaak de context niet snappen. (bvb: een winkelcentrum => hebben ze nog nooit gezien. Een betaalkaart => hebben ze nog nooit gezien. Een parkeerautomaat => hebben ze nog nooit gezien. Een blinde met een stok => hebben ze nog nooit gezien. Een cinema => hebben ze nog nooit gezien)

Deze morgen om 7uur opgestaan. Het was geen geweldige nacht. Katlijn snurkte me wakker, en de  haan bleef maar kraaien. Maar kom, geen reden tot klagen. We hebben Julie uitgewuifd. Zij is hier een maand geweest en gaat terug richting België. Om 9uur begint de zondagmis. In tussentijd spande ik een waslijn van de ene kant naar de andere kant van ons slaapkamer, en heb ik wat kleren gewassen. ’t Probleem (als je dat al een probleem noemt) is dat wanneer je je propere was buiten hangt, de kans groot is dat hij nadien niet meer volledig is EN hij naar vuur stinkt, want buiten wordt het eten gemaakt zoals jullie dat zouden doen als je gaat kamperen, en zoals op kamp met de scouts. Een gasfornuis bestaat hier niet. Zelfs niet bij pater Bolle. Stenen en kolen!

En hup.. wij naar de mis. Een overvolle kerk, en twee uur lang verveling. Man man man, ik heb de minuten afgeteld. Eerst en vooral verstaan we er al niets van, want het is in ’t Swahili, en ze duurt dan nog eens twee uur ook. Veel te lang mijn gedacht. Ik denk dat ik niet elke week van de partij zal zijn. Plus dat we werden aangegaapt door een volle kerk. Op straat kan ik er goed mee om, maar in de kerk voelde ik mij echt ongemakkelijk. Al die blikken op u gericht van: “Wie is dat, en wat doet die hier?”. Echt niet leuk! Ik had zin om te zeggen: “Stop met kijken!!!”. Dat Britney Spears compleet zot wordt met al die paparazzi en aandacht kan ik nu wel goed begrijpen. J

Als middagmaal kregen we… jawel, friet met tomaten en kip. Voor mij dus enkel friet met tomaten. Ik heb besloten het vlees te laten voor wat het is. Lekkere ananas (nanasi)als dessert.
Nadien heb ik me even afgelegd omdat ik toch wel echt moe was na al die korte, onderbroken nachten.

Na een uurtje besloot ik erop uit te trekken. Katlijn bleef liggen, en ik ging alleen op pad. Een hele dag in mijn bed liggen is niks voor mij! Dus ik ging naar de lagere school, een bezoekje brengen aan mama Njiwa. Ze zag me komen en riep al vrolijk: “Karibu Eliza”! (welkom) Ze liet me haar fotoboek zien, en haar huis dat ze samen met Kléti aan het bouwen is een paar straten verder. Mama Njiwa is een heel toffe, vriendelijk madam. Nadien stuurde ze één van haar zoons de stad in achter een Fanta voor mij.

Nu ga ik me nog wat proberen bezighouden, en deze avond na het eten is het filmavond voor de secundaire school. Ik hoop dat het kan doorgaan, want het weer ziet er niet zo goed uit. Het zou nog wel eens kunnen regenen. Hopelijk kiezen de leerlingen voor Grease i.p.v. Mister Bean. Ik kan het maar proberen. Ondertussen heb ik nog een banaan en een koekje opgepeuzeld.

Tot morgen! xx

dag 6!

Dag 6

Gisterenavond hebben we een heerlijke maaltijd verorberd. Aangezien ik ze zelf gemaakt had. Rijst met provencaalse saus. Se kunda (het kookmeisje) week niet uit mijn buurt en observeerde me aandachtig terwijl ik de groenten sneed en klaarmaakte. De overschot heeft ze ook zelf opgegeten. Ze vond het lekker zei ze, dus ik denk dat we dat hier vanaf nu meermaals gaan eten. J Ik had eerst een beetje schrik dat ze het als een belediging zou aanzien, maar nee hoor! In tegendeel, ze zijn hier heel blij dat ze iets nieuws kunnen uitproberen.

Nadien speelden we UNO (Julie, Maarten, Bram, Katlijn en ik) Het was super leuk! Bram zijn commentaren waren om te gillen van ’t lachen. En zoals goede gewoonte gingen we om 10uur naar ons bed.

Deze morgen kregen we omelet bij ons brood. Volgens mij toch ook een eetgewoonte uit België die ze ingevoerd hebben. Nadien gingen we nog wat verder kopiëren, maar helaas, de elektriciteit viel uit. We moesten ook nog een examen uittypen, maar zonder elektriciteit is dat moeilijk hé. Uiteindelijk werkten we op de batterij van de laptop, en een dik uur later hadden we terug elektriciteit.

Omdat Katlijn nog bezig was een examen aan het typen, en ik dus niet kon helpen, heb ik samen met Maarten een fietstocht door Igunga gemaakt. De werkman Michael bezorgde mij een fiets. We gingen naar de markt van Igunga. Heel groot, en mooi! Alles is daar te koop. Echt alles! Ook waren ze net een koe aan het slachten en de inhoud van de maag aan ’t leegmaken. In België zou ik dit vies gevonden hebben, maar ondertussen vind ik het hier maar normaal. Niet dat ik mij geroepen voel om het zelf te doen natuurlijk.
We werden nog meer aangegaapt dan hier rond de missiepost. Voor sommigen precies de eerste keer dat ze een blanke zagen.

Aangekomen op de missiepost kregen we pasta met “vlees” en groene groente dat trekt op spinazie. Ik at dus vooral pasta en een heel klein beetje groenten. Want zo lekker waren ze niet. Het vlees daar waag ik mij niet meer aan. Ik voel me niet geroepen om ervan te eten. Dan nog maar een banaantje! En een koekje.J

Het is zaterdag vandaag, dus speelpleindag. Dit is een initiatief van Maarten. Hij organiseert elke zaterdag speelplein voor één graad van de lagere school. Wij hebben ons hier ook voor ingezet. We speelden één tegen allen met de kinderen. Het was een drukke, vermoeiende namiddag, maar wel plezant. Ook liet ik door de auntie vlechtjes in mijn haar leggen. Daar schiet nu nog juist één grote froufrou vlecht van over. Ze hebben allemaal in mijn haar gewreven vandaag. Dat vinden ze fantastisch, mijn haar.

Ik leerde ook nog een klein groepje kinderen een liedje aan in het Engels. Best wel fijn. De jongens stonden te dansen en te zingen, dat zou in België geen waar geweest zijn.

En toen was het tijd voor een douche! Want als Afrikanen zweten, zult ge het geroken hebben. J

De elektriciteit viel alweer uit. Hopelijk duurt dit niet te lang, want normaal is er deze avond een filmavond voorzien voor de kinderen, maar zonder elektriciteit gaat dat helaas niet lukken.
Ik pak hier serieus wat kleur overdag! Ze zeggen: “you are changing” J “a few days and you are like us”. Maar zo’n vaart zal het wel niet lopen J