dag 34!

Deze morgen kregen we bij het ontbijt cakejes… ik vroeg me af vanwaar dat plots kwam en waarom we dat niet meer krijgen. J

Ik herbegon aan mijn UNO spel en knipte nog wat kaarten uit. Toen de kleefband op was, moest ik in de stad nieuwe gaan kopen. Ik werd van het kastje naar de muur gestuurd. Na 5 winkels hadden we een winkel gevonden dat het verkocht.

’s Middags kregen we soep, pasta en hetzelfde als gisteren… dat wat eruit ziet als kots.

Na de middag ging ik weer aan de slag. Het was een werkje van lange adem, maar het UNO spel is af! J daarna begon ik aan een memory spel. Het zit ondertussen in mijn vingers, dus dat ging redelijk snel vooruit. Eerst op de computer de kaarten getekend met afbeeldingen, nadien afgedrukt, op een dikker blad gekleefd, uitgeknipt en terug één voor één met plakband geplastificieerd.

Nadien trok in de stad in achter een herlaadkaart voor de gsm.

terug op de missiepost was er een nonnetje op mij aan het wachten. Ze had een tekst geschreven die getypt moest worden, en aangezien niemand hier kan typen, was dat een werkje voor mij. Alleen was dat niet van de poes, zo’n hele tekst in ’t Swahili.

Nadien testte ik mijn memory uit met Katlijn, en ben ik twee keer van de twee keer gewonnen. ’t Is wel grappig, elk gezelschapsspelletje dat ik maak, doet me wel aan iemand denken. De memory doet me aan papa denken, aangezien ik dat altijd met hem speelde als Dries naar “Bambi” keek. J Maar dat is dus JAREN geleden. “Ik ben nog altijd zo nen krak ze  papie!” J

dag 33!

Alweer een onderbroken nachtje. Eerst een krijsend kind, dan huilende honden, dan de moslims en de taterende vrouwen.

Na het ontbijt nam ik een koud doucheke en begon ik wat lesvoorbereidingen te maken. Nadien maakte ik het spelbord van ganzenbord en kopieerde ik UNO kaarten. Een nuttige voormiddag.

’s Middags kregen we soep, pasta, en iets dat eruit zag als kots. Gelukkig smaakte het niet zo. Daarna even rusten.

Na de middag herbegon ik aan het UNO kaartspel. Het was een werkje van lange adem, en nog steeds is het niet klaar. Eerst had ik alle kaarten gekopieerd, maar op 4 verschillende kleuren papier, omdat ik anders alle kaarten moest inkleuren. Maar nu was het probleem dat ik al die kaarten eenzelfde achtergrond moest geven, want anders ziet je tegenstander al aan de kleur van het papier welke kaart je hebt. Dus moest ik de gekleurde papieren op een wit blad kleven. Klein probleempje als ze het begrip “lijm” niet kennen. Dus moest ik met dubbelzijdige kleefband op elke kaart een stukje hangen en dan het wit blad kleven. Vervolgens alle kaarten uitknippen met een schaar van ik zal u gaan hebben. Zo bot als het maar kan zijn. Om dan nadien de kaarten nog eens te plastificiëren met gewone doorschijnende kleefband. Rijtje per rijtje. Een heel werk dus, maar ik had mijn bezigheid, en zal dat morgen ook nog hebben. J

En toen kreeg ik twee lange telefoontjes van Stijn en Klara die me een beetje dichter bij België brachten. J en zo zat de namiddag er snel op.

Ik heb al een hele dag aan de quiz gedacht die deze avond doorgaat. Dit jaar zal ik hem niet presenteren, maar in gedachten ben ik daar. Veel plezier allemaal!

Groetjes!

foto's 2daagse naar het weeshuis

dag 32!

Gisteren kregen we chips maiai (een omelet met frieten in) en tomaten en ananas. Katlijn maakte ook nog rijstpap. Daar hebben we met z’n allen van gesmuld. Nadien zijn we nog ééntje gaan drinken op café. Dat was de eerste keer dat we hier ’s avonds de missiepost verlieten. En dan nog wel met een hele kudde blanken. Rond middernacht waren we terug op de missiepost.

Deze morgen was het dus zeer vroeg klaar. De moslims maakten me natuurlijk wakker, maar deze keer vond ik mijn oordopjes, dus kon ik verder slapen. Om half 8 ging de wekker. Een geluk, want anders had ik doorgeslapen. Ik zat nog in een diepe droom over Katlijn die me wegpestte. Ik was juist ruzie aan het maken met haar toen mijn wekker ging. Ik heb gedroomd dat ze een bijbel in het toilet gegooid had, en dat wanneer ik dan naar het toilet ging, erop zou plassen. Heel raar!!!

Alleszins, we stonden op, kregen wentelteefjes als ontbijt (FEEST) en wuifden onze Belgische vrienden uit. Al had ik het wel een beetje moeilijk… niet zozeer met hun vertrek, maar ik was een beetje jaloers op het gevoel om naar huis te gaan. Ik ben hier graag, maar ik kijk er wel naar uit om terug naar huis te gaan. We zitten aan de helft, dus het zal wel vlotten nu. Al zal het hier stilletjes zijn zonder Rein, Tine en Pieter.

Bram brengt normaal gezien, als alles lukt, mijn pakket mee van Arusha, dus ik zal het jullie laten weten wanneer hij terug is (zaterdagavond) of ik het ontvangen heb.

Daarna maakten we nog wat puntenlijsten voor de school en besloot ik nog wat te gaan slapen.

’s Middags kregen we: soep, rijst, witte kool en mango J mmmm! In de namiddag hield ik mezelf nog wat bezig met typen en schrijven, en nadien gingen Katlijn en ik iets drinken om onze tijd wat te vullen. ’t Is hier stilletjes nu de rest hier niet meer is. Ik hoop alleen dat de overige 5 weken niet “saai” gaan worden nu.

Niets beleefd vandaag dus…  Hopelijk morgen meer nieuws.

dag 31!

Deze morgen “vrolijk” ontwaakt door de moslims om 5uur, gevolgd door de haan en het gekwetter van de dames. Als er één ding is waar ik toch wel naar uitkijk, is het naar mijn eigen bed en het langer kunnen slapen dan 5uur. (en vooral de rust in mijn eigen kamer)

Niet tegenstaande was het ontbijt super vandaag. We kregen pannenkoeken. Ik heb deze morgen gegeten voor een hele dag. Een pannenkoek, 5 boterhammen, 2 bananen, een appelsien en appel. (Dit fruit komt helaas niet van Igunga, maar is meegebracht door Tine en Pieter die vorige week op safari waren) Dus moest ik ervan profiteren, want het is al op ondertussen.

Nadien ging ik met de nieuwe stof die we gekocht hebben (Rein en ik) naar Christina om een tweede kleedje te laten maken. Ik moest haar nog altijd iets geven voor het maken van de kleedjes. Ik had vorige week toen we op bezoek gingen bij haar ouders gezien dat haar portefeuille echt versleten was, dus had ik het idee om haar een nieuwe te kopen. Ik kocht er vandaag één voor 2000 chilling (1euro) en stak er nog 5000 chilling (2,5 euro) in. Ook printte ik een foto van Christina en mij af en stak het in het daarvoor voorziene plaatsje in de portefeuille. Het cadeautje werd ingepakt, en ik gaf het haar af. Toen ze het opendeed was ze zeer gelukkig! Asante asante (dank u dank u), maar ze had natuurlijk nog niet gezien wat erin zat. Dus ik zei haar dat ze hem moest openen. Ze zag de 5000 chilling zitten en ze begon nog harder te stralen en gaf me een knuffel. Maar toen had ze de foto nog niet gezien. Toen ze die zag liet ze me niet meer los. Ze was ZO gelukkig! En ik werd er natuurlijk ook heel blij van.

Nadien ging ik met pater Bollé op zoek naar een fles drank “Amarula” in de stad. Omdat ik niet wist waar ik dit moest kopen, bracht hij me naar de winkel. Ik vroeg aan hem: “Waar kan ik een portefeuille kopen voor Christina?” En hij wist niet waar. Ik vroeg: “waar kan ik een fles Amarula kopen?” en hij wist meteen waar. J Dat was de duurste uitgave dat ik hier al gedaan heb in Tanzania. 22 000 chilling (11euro), wat de gewone prijs is in België.
 Het is de laatste avond van Rein, Tine en Pieter deze avond, dus moet er iets gedronken worden hé. En de vrouwen houden van Amarula aangezien de vorige fles snel leeg was. (en ik hoor hier dus wel degelijk bij de vrouwen ;), echt lekker!)

Ik kocht ook nog melk om rijstpap te maken. De melk is hier wel duur. Duurder dan in België. Omdat ze hier zelden melk drinken, en geen melkkoeien hebben.

De centjes zijn dus bijna op (wat ik gewisseld had in Arusha de eerste dag), maar aangezien Bram morgen naar Arusha gaat, heb ik hem mijn mastercard meegegeven en brengt hij me terug wat geld mee. Normaal gezien brengt hij ook mijn pakket mee, als alles goed verloopt zoals afgesproken. Ik hoop het!

Deze middag kregen we soep, rijst en groene drek L, geen feestmaaltijd voor mij deze keer. Nadien ging ik nog een lesje geven aan het zevende leerjaar. Ze waren er vandaag niet bij. Het duurde uren eer ze er allemaal waren en ze hun boek hadden. En wanneer ik hen iets vroeg zaten ze allen naar voor te staren. Misschien omdat morgen de vakantie begint voor hen, dat ze met hun gedachten al ergens anders zaten J hoe zou je zelf zijn. Natuurlijk ben ik hier pas vandaag op de hoogte gebracht dat morgen de vakantie begint (5dagen). Afrika hé J ik ben het al gewoon ondertussen.

In de namiddag heb ik met Fabian gespeeld. Hij is het zoontje van Christina. Een heel lief en braaf manneke. Ik liet hem stempelen en kleuren en knippen. Ik gaf hem een bellenblazer en gelukkig dat hij was. Hij kwam bij mij en wreef over mijn arm. Heel lief. Hij zei me ook altijd na. Als ik een Engels woordje zei, zei hij het achterna. Hij kan momenteel niet naar school omdat hij malaria heeft. Christina vond het ook heel fijn en probeerde ook alles eens uit. (stempelen, bellen blazen enz)

Ziezo, morgen is het alweer donderdag. De valavond heeft zich hier ingezet. Straks nog eten en een gezellige drink met alle blanken, en dan kruipen we weer het bed in, aangezien de nachten hier kort zijn. Ik denk dat ik me in België niet zal kunnen uitslapen omdat mijn lichaam al zodanig gewend is aan het vroege uur van wakker worden. Maar de laatste week heb ik er niet zoveel last meer van overdag, dat ik moe ben. Dus stilletjes aan word ik eraan gewoon.

Groetjes!

dag 29 en 30!

We vertrokken om 4uur ’s nachts richting het weeshuis. Na een lange trip van 10uur kwamen we aan bij de bananenboer, waar we een maaltijd konden nuttigen.

Gebakken bananen met rijst en puree en vlees. En een frisdrank.

Nadien nog een laatste half uurtje rijden en we kwamen aan in het weeshuis. De kindjes stonden ons al op te wachten en begonnen te zingen toen we aankwamen.

Alvera (de vrouw die het weeshuis runt) is reeds in de 60 jaar, en doet dit al meer dan 30 jaar zonder ooit één dag verlof te hebben of eens buiten het weeshuis te komen. Onvoorstelbaar.

Er leven ongeveer 25 kinderen. Allemaal zo klein  en arm. Ze lopen echt in voddekes rond. Triest om te zien wel.

We hadden speelgoed meegebracht (auto’s en ballonnen en bellenblaasdingen) en lekstokken. Je moest hun gezichtjes gezien hebben. Zo gelukkig dat ze waren!

Ik heb Rafiki gefilmd toen hij zijn lekstok aan het opeten was. Dat had ik nog nooit gezien. Met zoveel smaak en zo genieten dat het kind deed. Het is prachtig om te zien.

Ze speelden een hele namiddag met de autootjes en bliezen honderden bellen. Wat een feest! We hadden al gauw vriendjes gemaakt, en ze bleven natuurlijk aan onze rok hangen. Hoe zou je zelf zijn.

Toen haalde ik mijn babydoekjes boven en gaf hen een fikse schoonmaakbeurt, want dat hadden ze heel hard nodig. De snottebellen hingen verdroogd aan hun gezicht. Hun bruine lijfje zag niet meer bruin, maar grijs van het stof en vuil.

Ze genoten ervan. En roken toch wel een beetje frisser.

Nadien gingen we een bezoekje brengen aan het plaatselijk schooltje. Tip top in orde naar mijn mening. De kleuterklas had veel meer materiaal dan hier in Igunga. Dat is ook niet moeilijk natuurlijk, want hier is echt NIETS.

Het waren Italianen die dat gesponsord hadden, maar het was allemaal zelfgemaakt materiaal, dus Katlijn kon ideetjes opdoen.

Nadien kregen we een zeer rijke maaltijd. We hadden dit helemaal niet nodig, en de kindjes hadden het waarschijnlijk meer nodig. Maar zo zijn ze hier nu eenmaal. Het beste wat ze hebben geven ze weg. We kregen aardappelen, rijst, pasta, bananen en kip. EN frisdrank. We waren heel moe van de lange trip, maar onze avond was nog niet ten einde.

Om 9uur kwamen alle kinderen van het weeshuis binnen en begonnen een optreden te geven. Ze hebben wel meer dan een uur gezongen. Maar het was enorm leuk om te zien! We moesten ook met hen meedansen. Om half 11 was ik doodop en wou ik gaan slapen. Maar de kindjes zaten nog steeds rondom ons. Ook de kleine prutskes van 2/3 jaar. Die waren uitgeteld natuurlijk, maar Bram vertelde ons dat die nooit vroeg gaan slapen. Altijd maar om elf uur.

’s Ochtends zijn ze dan ook zeer vroeg wakker. Om 6uur hoorde ik al kindjes rondlopen. Niet te geloven hoe ze het doen, zo weinig slaap.

We vertrokken om 8uur ’s ochtends terug richting Igunga. Er was een klein pruske ziek in het weeshuis dus moest die met ons mee, om naar het ziekenhuis te gaan. We gingen terug bij de bananenboer ontbijten. We hebben allen 10000 chilling (5 euro) bij elkaar gelegd om Alvera te bedanken. Voor ons is dat niks, en voor haar is dat een half fortuin. Bij de bananenboer kregen we omelet met pannenkoek. Stevige kost!

Het was een lange rit terug, maar zo’n prachtige natuur! We stopten even aan lake Victoria. Prachtig!

Om 8uur ’s avonds kwamen we aan op de missiepost, juist gepast voor het avondeten. Witte kool, soep en rijst. Heerlijk om nog eens groenten te eten. Nadien namen we ons allen een douche, want dat was echt wel nodig. We zagen letterlijk zwart van het stof. Je kon onze haren rechtzetten.

En toen kroop ik mijn bedje in… want daar had ik nood aan.

Niet voor gevoelige kijkers!!!!!

Op uitdrukkelijk verzoek van Liza post ik ook deze foto's. Om het met de woorden van Liza zelf te zeggen: 'Ook dit is Afrika!'

dag 28

Deze voormiddag heel rustig wat gezelschapsspelletjes gespeeld en wat gebadmintond. De meisjes (Rein, Katlijn, Tine en ik) gingen ook naar de winkeltjes achter nieuwe stof, voor een nieuw kleedje. Nadien kregen we een rijkelijke maaltijd. Soep, tomaten, frieten en BROCHETTEN! Dat is de eerste keer dat ik dit gezien heb. Niet dat ik ervan gegeten heb, want ik vond dat het toch maar een raar geurtje had en ik ben nu toch al een maand volwaardig vegetariër, dus kan ik maar beter voortdoen.

Na het eten vertrokken we met z’n allen (dat zijn dus 8 Belgen). We gingen op bezoek bij Christina (de kleermaakster) haar ouders. Haar vader wou namelijk heel graag de blanken ontvangen en had gezegd tegen Bram dat hij een geit kreeg wanneer hij zou langskomen. Dus allen daarheen. Christina en haar zoon gingen natuurlijk ook mee. De jeep was dus meer dan gevuld.

Na een uurtje rijden kwamen we aan. Gastvrijheid op en top! We moesten buiten op het terras gaan zitten. Aangezien iedereen kon zitten, omdat er genoeg stoelen waren, betekent dat dat ze redelijk rijk waren. (hoe meer stoelen/zetels, hoe rijker) en na een half uur stond er een hele maaltijd op tafel. Rijst, kip, geit, groenten, aardappelen, bananen en mandazi’s. Dus aten we een tweede middagmaal. Daarna kregen we allemaal nog een frisdrank, en moesten we naar zijn beesten gaan kijken. Bram kreeg dus de geit die hem beloofd was. Alleen zaten we met het probleem dat er geen plaats meer was in de jeep. Dan maar de geit met touw op het dak van de jeep vastbinden. Tijdens onze terugreis had de geit zich losgewrongen en stond ze plots recht op het dak. Even stoppen om ze terug vast te binden en hup, we waren weer weg.

Aangezien de weg weggespoeld is moesten we door de rivier rijden en in de modder. Het was een heel avontuur. Ondertussen scheen de zon zonder ophouden en was het blazen en puffen van de warmte.

Deze nacht vertrekken we om 4uur richting het weeshuis. Het is ongeveer 10uur rijden. We hopen daar tegen 2uur morgenmiddag aan te komen. Nadien blijven we daar slapen, en overmorgen komen we terug. Je zal dus morgenavond geen verslag lezen, aangezien daar geen internet is, en je kan me daar ook niet bereiken via gsm. Bram zegt dat het echt wel de moeite is om te zien, en ik kijk er alvast naar uit.

Kusjes!