dag 27!

Alweer een korte nacht achter de rug, maar deze keer was het wel mijn eigen fout. We speelden gisterenavond nog een spelletje “Mens Erger Je Niet” en het was heel plezant. Gewoon de commentaar alleen al. Eigenlijk is de titel van dat spel wel echt de nagel op de kop! Elke keer als ik dat spel speel moet ik aan pepe van Burst denken, omdat ik dat vroeger altijd met hem speelde, en dat eigenlijk nog nooit met iemand anders gespeeld heb dan met hem. En ik doe hem hier alle eer aan, want ik ben gewonnen! J ’t Was heel spannend. Benjamin en ik stonden gelijk. We moesten allebei één gooien om uit te zijn. Maar Katlijn en ik werkten samen om hem terug in zijn kot te zwieren en dus  heb ik het spelletje  gewonnen.

Nadien kropen we in ons bed, maar begonnen we nog wat te tetteren, en voor we het wisten was het half twee. Toen besloten we toch maar om onze oordopjes in te steken en de ogen te sluiten. Deze morgen had ik toch wel een beetje last van een klein ochtendhumeur. Al had ik niet veel tijd daarvoor, want ik moest om kwart voor acht al lesgeven. Ik kwam tien minuten te laat toe op school, maar zag dat zelfs de leerlingen er nog niet waren. Ik heb nog een kwartier op hen gewacht. Het was geen speciale les vandaag. Ze moesten vragen oplossen over de tekst die ze gelezen hadden. Ter compensatie zette ik dan maar wat muziek op. Dat maakte het toch net iets leuker. De leerlingen vinden dat trouwens de max. Ik ben vorige week begonnen met achter de les altijd nog een liedje op te zetten, en dat is nu echt wel een traditie. Als de les bijna gedaan is beginnen ze al achter een “song” te zagen. Gisteren had ik gezegd dat wanneer ze eigen cd’s hadden, die ook mochten meebrengen en ik die op mijn laptop ging laten afspelen. Dus dat heb ik vandaag gedaan. Die Afrikaanse liedjes vond ik best wel grappig, maar het is wel leuk want ze zitten dan zo stilletjes mee te zingen.

Terug op de missiepost gaf ik mezelf een kattenwasje en ruimde ik mijn kamer op. Ze lag iets te rommelig naar mijn zin en het was niet meer overzichtelijk. Nu Katlijn nog J Nadien ploefte ik me op mijn gemakje neer met een flair. Het was de eerste keer dat ik genoot van het alleen zijn, en het niets doen. Gewoon even me-time. Ik besloot vooral niet te gaan rusten/slapen, want dan zit ik misschien deze avond met hetzelfde probleem, dat ik weer niet kan slapen. Dus zorg ik ervoor dat ik deze avond goed moe ben.

Deze avond komt er trouwens bezoek. Weer twee nieuwe Belgen. Het is hier echt een invasie tegenwoordig. Bram zijn broer en vrouw komen een weekje op bezoek. Ze zijn al een week in Tanzania, maar zijn eerst op safari geweest. Ze hadden die reis gewonnen. En nu komen ze hier een kijkje nemen. Ik ben eens benieuwd. Volgende week vertrekken ze dan weer samen met Rein richting België. Ook Benjamin blijft hier maar een weekje, dus het zal hier nadien weer stilletjes zijn.

Bram liep vandaag van her naar der. Iedereen heeft hem nodig en denkt dat hij al de problemen wel zal oplossen. Het is niet te doen hoeveel energie en motivatie Bram heeft. Hij moet hier werkelijk ALLES voor IEDEREEN doen. En ’t strafste van alles is, dat hij dat ook nog allemaal probeert te doen. Ze zullen het dus heel hard voelen als hij hier niet meer zal zijn binnenkort. Dan zullen ze denk ik eens beseffen hoeveel hij wel doet voor hen. Respect!

Gisteren vroeg ik aan Christina hoeveel ik haar moest betalen voor het kleedje. “wathever you want, because you’re my friend.” Was haar antwoord. Omdat ik geen flauw idee had wat de kostprijs hier is, vroeg ik aan Bram hoeveel ik haar moest betalen. Hij zei: “4000 chilling is zeker genoeg!” omgerekend: de volle 2 euro! Niet normaal! Het is het eerste, maar zeker niet het laatste kleedje dat ik laat maken bij Christina.

Het leven is hier zeer goedkoop. In Mwanzugi had ik met Gloria een gesprekje daarover. Ze zei dat wij echt rijk waren. Ik probeerde haar uit te leggen, dat wij in België niet echt  rijk zijn, maar hier in Tanzania natuurlijk wel, omdat alles hier 10 keer goedkoper is. Ze geloofde haast haar oren niet wanneer ik zei dat een drankje op café in België bijna 2 euro kost (hier 25 cent), en een kleedje in de winkel toch wel 25 euro op zijn minst kost. Ze vroeg ons of ze een beetje geld mocht hebben om een herlaadkaart te kopen. We gaven haar 5000 chilling (2,5 euro). Wat was ze gelukkig! Ze zei zelfs: That’s to much! J Ooit wanneer ze het geld heeft, wil ze eens op bezoek komen in België zei ze. Ik antwoordde dat ze dan maar bij ons thuis moest komen logeren, of dat ze anders bankroet is. Als ze ooit het vliegtuig zal kunnen betalen, zal ze al de gelukkigste vrouw in Tanzania zijn.

Mama Njiwah vertelde me gisteren dat ze me een cadeau wou kopen voor als ik terug naar België ging. Ze gaat me een canga (soort sjaal waar ze hun kinderen op hun rug in dragen) kopen zei ze. Je ziet, ze hebben al zo weinig, en dan willen ze het nog zo graag uitgeven om u gelukkig te maken. Ik zei haar dat wanneer ik een baby’tje heb in België (ooit) ik hem in de canga op mijn rug zal dragen. J Ik probeerde het gisteren ook uit met Slah (zoals je zag op de foto). Het is wel een fijn gevoel. Zo’n kleintje dat daar op je rug hangt te bengelen, maar oh jee, ik had wel constant het gevoel dat hij zou vallen. Mama Njiwah zei dat ik dan een foto moest trekken en met Bram meegeven als hij terugkomt naar Tanzania. Ze heeft een fotoboekje, waar ze alle foto’s die ze van Bram krijgt in bewaart. En daar zitten ondertussen al heel wat mwazungu’s (blanken) tussen.
Dat woord ken ik hier als de beste. Van zodra ik me buiten begeef hoor je iedereen “mwazungu” roepen en dan zwaaien ze allen naar je. Gisteren dacht ik: “Ja jongens, ik loop hier elke dag 5keer voorbij, al 4 weken aan een stuk, en nog altijd zoveel bekijks en geroep. Terwijl ze me nu toch al kennen.” Maar het zal denk ik niet ophouden.

De echt kleine kindjes daarentegen hebben soms echt schrik van “de blanken” en lopen er al huilend van weg. Precies of we één of ander beest zijn dat hun gaat opeten. In het hospitaal raakte ik een klein kindje aan, en die begon te brullen van schrik. Andere kindjes daarentegen komen op je afgelopen en willen je een handje geven. De kleine kleutertjes roepen hier allemaal “Bollé” naar ons. Elke blanke is een Bollé voor hun. Grappig!

Deze middag aten we witte kool en pasta. Lekker! En nadien hadden ze fruitsla gemaakt.. waauw! (mango en banaan, want meer keuze is er niet). Dus ik heb mijn buikje rond gegeten met groenten en fruit.

In de namiddag heb ik nog wat voor ’t school gewerkt, en ziezo.. de valavond heeft zich ingezet.

Ik veronderstel dat we straks frieten gaan eten, aangezien er nieuwe gasten zijn.

Vele groetjes!

dag 26!

Alweer kon ik de slaap niet vatten en viel ik pas om 1uur in slaap. Deze voormiddag een lesje Engels gegeven en daarna naar een carnavalliedje geluisterd. Ik leerde de lln “In ’t Oilsjters” zeggen en liet hen dat meezingen met het liedje. Super grappig. Ik heb het gefilmd.

Nadien maakte ik nog wat lesvoorbereidingen, en aten we soep, rijst en witte kool. Zeer lekker.

Als dessert kregen we bananen en mango. Pater Bollé heeft 250 mango’s gekocht. Om uit te delen op school.

In de namiddag schreef ik nog wat briefjes, en ging ik eens kijken bij Christina naar mijn kleedje.

Het is volledig af nu. Ze heeft de bandjes nog wat smaller gemaakt en er een rits in gestoken. ’t Is heel mooi!

Iedereen kijkt me nu nog meer aan op straat, en ze roepen dat ik een mooi kleedje aan heb. Grappig!

Nadien ging ik mama Njiwah een bezoekje brengen. Bram, Benjamin, Maarten en Rein waren aan het werk op de school. Een nieuwe dining hall aan het uitmeten.

Nadien gingen we een Fanta drinken op een terrasje en kwamen terug naar de missiepost.

Voila, niet zo veel beleefd vandaag.

Groeten,

liza

dag 23, 24 en 25!

Dag 23:

In de voormiddag gaf ik nog een lesje Engels en daarna vertrokken we richting Manzugi.

Net voor de middag kwamen we aan in het hospitaaltje van de zusters. Het was dinsdag, dus zwangere-vrouwen-dag.

We mochten binnen meevolgen met de plaatselijke gynaecoloog. Ze luisterde naar het hartje van de baby met een houten hoorn, nam de bloeddruk en mat de buikomtrek, en klaar was kees.

’s Middags kregen we rijst met selder, bakbananen en geit. En een banaan als dessert. Daarna namen we allen een siësta.
Toen openbaarde de natuur zich. Gloria en Letitcia namen ons mee door de wondere wereld van Manzugi. We zijn een hele namiddag op stap geweest, en elke seconde was de mooiste die ik tot dan toe beleefd heb in Tanzania.

Ik kan niet beschrijven hoe mooi het hier is. Puur en zuiver. We zagen het meer, rivieren, landbouw, rijstvelden, baksteenvelden, gigantische bomen, rotsen, beeldschone bloemen, blote Afrikanen die zich aan het wassen waren in de rivier, starende kinderen met bakstenen op hun hoofd, de Wataturi (stam), dronkaards die achter geld bedelden, beesten waarvan ik nog niet wist dat ze bestonden, wolken om bij weg te dromen, een zon die ons toelachte, …

Het was fantastisch!

Na onze tocht trakteerde ik de meisjes op een frisdrank en kochten we een watermeloen en wat mandazi’s om onze maag te vullen.

Terug “thuis” (bij de nonnetjes) kregen we pasta met selder en een heerlijke omelet.
we zagen nog net van in de tuin de zonsondergang. Oh ja, een belangrijk detail dat ik vergeten melden ben. Van in de tuin van de zusters heb je uitzicht over het hele meer. adembenemend! Maar vooral zeer rustgevend.

De apen heb ik voorlopig nog niet gezien, maar zuster Julia kan er uren over vertellen, om je een kriek te lachen. (ze doet ze zelfs na)

’s Avonds keken we met zijn allen nog wat tv. Een gedubd Spaans programma, zo slecht als het maar zijn kan, maar het was toch best gezellig. En grappig omdat zuster Julia tegen de tv praat alsof die iets zou antwoorden.

Nadien ging ik slapen in mijn eigen kamer. ZALIG! Een groot bed voor mij alleen, en een aparte badkamer. Wat een luxe! Ik voelde me in een hotel.

Dag 24:

Zuster Julia had gezegd dat we mochten uitslapen en dat het ontbijt zou klaarstaan op de keukentafel. Dat moest ze dus geen twee maal zeggen. Om half 9 ’s ochtends deed ik mijn ogen open. WAAUW! Geen kwetterende vrouwen, noch zingende moslims, of kraaiende hanen. Hoe zalig is dat! Enkel het geluid van krekels en fluitende vogeltjes. Fantastisch! Om nog maar te zwijgen over het ontbijt… brood, bananen, cacaopoeder, koffie, confituur,… heerlijk was dat!

Nadien nam ik mij een stoel en ging ik wat in de tuin zitten. Het geluid van kabbelend water, de prille zonnestralen op mijn huid en een heerlijk frisse bries door mijn haren. Zeker twee uur heb ik daar gezeten, genietend van alles rondom mij.

Gloria en Letitcia zijn geweldig! Ze zijn beiden even oud als ons, kunnen goed Engels praten en zijn echte giechelmeiden. We stelden voor om samen te koken. Een goede reden om nog eens provencaalse saus te maken. Dus gingen we eerst naar de markt om groenten en maakten deze klaar op (JAWEL) een gasfornuis. We aten ook nog broodpannenkoeken met confituur, die we onderweg gekocht hadden.

Nadien namen we een siësta, en daarna dronken we koffie met koekjes. Ik had een fijne babbel met de meisjes over waarom ze non willen worden. De mannen in Tanzania bedriegen hun vrouwen altijd zeiden ze. They are changing all the time. We don’t like that. Ongelijk kan ik ze natuurlijk niet geven.

En toen waanden we ons terug in de wonderlijke natuur. Het bleef verbazingwekkend. De zon scheen hard en het was HOT HOT HOT. J Maar dat kon ons niet tegenhouden.
Rond half 7 keken we vanop een rots naar de zonsondergang bij het meer. prachtig!

Terug bij de nonnetjes namen we ons een douche en schoven onze beentjes onder tafel. Rauwe groentjes met aardappelen in de schil en brood. Fantastisch! Nadien nog een kopje koffie en we konden er weer tegen.

Een ding is zeker: dit was de eerste, maar zeker niet de laatste keer dat we bij de nonnetjes logeren. Het is hier het paradijs op aarde!

Dag 25:

Ik kon de slaap maar niet vatten. Het was nogal warm op mijn kamer, en pas om 1 uur ’s nachts viel ik in slaap. ’s Ochtends at ik dubbel zoveel bij het ontbijt omdat de nonnetjes maar om half 2 hun middagmaal eten, en dat is voor mij net iets te laat. Tegen dan protesteert mijn maag al geweldig.

In de voormiddag gingen we naar het hospitaaltje.

Vandaag werden de baby’tjes gevaccineerd tegen polio. Maar lang kon ik het niet uithouden, want ik was veel te moe. Dus ik besloot nog wat te gaan slapen.

Na een uurtje werd ik terug wakker. Ik had de zuster gisteren gevraagd of ik cake mocht maken, aangezien ze een oven hebben. Geen probleem was het antwoord. Dus ik ging aan de slag. Het was de eerste keer dat ze hun oven gebruikten, en het was alsof ze nog nooit gezien hadden (waarschijnlijk hadden ze het ook nog nooit gezien) hoe je cake maakt.

Terwijl de cake in de oven stond aten we chapati (soort pannenkoek) met rauwe groentjes en SPINAZIE!!! HEERLIJK! Ik heb hier in Tanzania nog nooit zoveel gegeten als hier bij de nonnetjes. En ze hebben een ruim assortiment aan groentjes.

Nadien namen we een siësta. Ik ging kijken of de cake klaar was, en zag dat de oven uitstond. Ze hadden het principe blijkbaar niet door. Dus ik probeerde hem terug in gang te krijgen. Een uurtje later was de cake klaar. En hij smaakte! Allen waren ze dolenthousiast met de cake. Ik schreef op een blad hoe ze het moesten maken, en ze beloofden het voor ons nog eens te maken. We hebben afgesproken Dat we om de twee weken eens een dagje komen logeren.

Nadien zetten we de terugreis naar Igunga in. Terug op de missiepost ging ik langs bij Christina….. en mijn kleedje was AF! Super mooi! Ik ben blij blij blij!!

Dikke zoen!

dag 23????

Even geduld! Liza beschikt momenteel niet over internet, blog wordt later aangevuld. Maar maak jullie geen zorgen alles is OK met haar. Groetjes, tante Hilde

dag 22!

Deze morgen begon de les al om kwart voor 8. Deze keer ging het over nationaliteiten. Ik had foto’s meegenomen van verschillende soorten mensen, en de nationaliteiten laten raden. Ze deden het zeer goed. Al hebben ze het principe “hand omhoog steken” nog niet goed door. En ofwel durven ze niets zeggen, ofwel roepen ze door elkaar zodanig ik het niet versta. 

Nadien ging ik het dorp in achter een herlaadkaart en mango’s. Maar voor ik mango’s kon kopen kreeg ik telefoon van Bram, dat mama Njiwa op komst was en mij kwam halen met een dadjat (die karretjes die de taxi’s voorstellen). Dus ik repte me naar de missiepost waar ze me kwam ophalen. Ze had me vorige week al gevraagd of ik meewou gaan naar het ziekenhuis om “Slah” te laten wegen. Dus wij naar het ziekenhuis… of wat je ziekenhuis kan noemen. Heel grappig trouwens hoe ze daar de kindjes wegen. Ze hangen die in een zak aan een haak, die dan het gewicht weegt. (zie foto)

Onderweg kochten we nog wat mandazi’s. ik vertelde mama Njiwa dat ik het fruit hier heel lekker vind, waarna ze me meteen uitnodigde om deze namiddag langs te gaan en dan zou ze me fruit voorschotelen. Zo’n aanbod kon ik natuurlijk niet afslaan.

Terug op de missiepost kroop ik nog even in mijn bed, want het was een slechte nacht, en vooral: een heel korte nacht.
Deze middag kregen we: soep, pasta en vorte viskes (die dat zo stinken op de markt, waarvan ik jullie een foto doorstuurde). Alleen de geur al is walgelijk, dus heb ik het zelfs niet geproefd.

Na de middag hebben alle blanken samengewerkt. We hebben de computerklas (juist nieuw) geschilderd en geïnstalleerd. Met wat leuke muziek op de achtergrond gingen we er al zingend tegenaan.

Nadien had ik Mama Njiwa beloofd langs te komen, en belofte maakt schuld. Terwijl de rest de jeep van Bram onder handen nam en een schoonmaakbeurt gaf, ging ik even op bezoek bij mijn plaatselijke mama. Ze is de liefste en leukste, en ze wil niet liever als dat ik bij haar kom. Ze had voor mij ananas en komkommer gaan kopen. Ook was ze verse mandazi’s aan het maken. Dat heeft gesmaakt! Ik vertelde haar dat ik mijn familie en vrienden miste, waarop ze zei: Don’t wurry! I’m your mama here! When you’re hungry… just call me, and I will make you something! Do you have my number? When you’re going to Belgium I will buy you a canga (soort sjaal). You can sleep over here also! If you want to.

Je ziet het, ze is HEEL lief! Ze is hier de enige waar ik me echt een beetje bij thuis voel. Ze zegt het ook altijd: make yourself home! Feel yourself home! This is your home!

En tot hiertoe wat ik vandaag beleefd heb. Soms steekt het gemis aardig de kop op, maar ik moet nog even doorzetten, en mijn hoofd niet laten hangen. Maar jullie mogen het weten, ik mis jullie!

Groetjes,

dag 21!

Deze morgen niet opgestaan voor de mis. Veel heb ik er toch niet aan, 2uur naar Swahili zitten luisteren. Dus ben ik maar gewoon in mijn bed blijven liggen.

Deze voormiddag heb ik een dambord gemaakt en dat is nu ook al af. Al die schijfjes schuren langs de randen duurt wel een tijdje.
Nadien zijn we een wandelingetje gaan maken door Igunga, om Rein te introduceren.

Terug op de missiepost kregen we soep, rijst en witte kool, en dan nog één of ander raar papje, maar daar heb ik niet van gegeten. Ik heb wel mijn buikje rond gegeten met witte kool, want dat is hier wel nog lekker. Er zitten ook nog stukjes tomaat en paprika tussen.
Daarna heb ik me eerst een douche genomen, omdat het zweet me uitbrak, en ben ik wat op mijn bed gaan liggen, want ik voelde me niet zo geweldig. Een beetje slap.

Daarna heb ik me beziggehouden met het maken van nog wat lesmateriaal, en heb ik een paar telefoontjes gekregen die me meteen weer opbeurden. Ook hebben we nog wat gezelschapsspelletjes gespeeld.

Deze avond is het filmavond voor de secundaire school (als het doorgaat, want het begint hier precies te regenen) en gaan we naar “The Notebook” kijken.

Voila, zondag rustdag… niet veel meegemaakt dus.

Groetjes aan al die lieverds in België die ik zo hard mis!