Deze nacht niet zo goed geslapen, dus na het ontbijt ben ik terug in mijn bed gekropen. Om half 10 ben ik opgestaan. Het eerste wat ik gedaan heb zijn borden en lepels gaan kopen voor mama Njiwa, aangezien we gisteren lepels moesten delen, omdat ze er niet genoeg had, en haar borden van alle soorten en formaten waren, dacht ik dat dit wel een bruikbaar cadeau zou zijn. En ja hoor! Ze was er dolgelukkig mee. Ze nam mijn hand en kuste het. Ik kreeg natuurlijk terug wat tikiti (watermeloen) van haar.
Toen kwam Bram op school toe met mijn kast om al mijn didactisch materiaal op te zetten. Dus ik introduceerde mijn materiaal. Deze keer was het een andere leerkracht en deze was wel geïnteresseerd. Teacher Deo kwam ook kijken naar mijn materiaal, en vroeg waar ik dat geleerd had te maken… in mijn hoofd in mijn bed! J Toen ik de wiskunde bingo uitlegde zei hij: we hebben zoiets, ik zal het u tonen. Toen opende hij een kast in the head teachers office, en ik viel achterover wat ik daar allemaal zag. Enorm veel didactisch materiaal. Bingo’s, geometrische figuren, breuken in plastiek, blokjes, ritmestokjes, leesboekjes, kalenders, …. Ik geloofde mijn ogen niet. Dit kom ik dus 5 dagen voor mijn vertrek te weten.
Het ergste vond ik dat ze het gewoon niet gebruiken, ze kijken er niet naar om. Alles zat zelfs nog in de verpakking. Ik was enorm teleurgesteld. En ik zei dat ook tegen hem: “ik kan niet begrijpen dat jullie zoveel materiaal hebben, en het gewoon niet gebruiken, en van die boring lessen blijven geven.” Hij zei: “we weten niet hoe we het moeten gebruiken.” Maar dat is zever, want aangezien het originele verpakkingen zijn, zat er gewoon een handleiding bij, eveneens in het Engels. Maar als je natuurlijk niet de moeite doet om het te lezen. Dus ik zei dat ik dat maar een flauw excuus vond, en toen zei hij: “Ja maar terwijl we de handleiding lezen kunnen we geen les geven eh!”. Dat vond ik een nog flauwer excuus! Ik zei: “Ik moet toch ook de handleiding lezen, ik zit hier uren werk te steken in didactisch materiaal, ondertussen kan ik ook geen les geven, ik doe het na mijn uren! Maar dat is jullie probleem, jullie willen niets doen buiten de uren dat je les moet geven.” Hij zei dat hij mij begreep, en dat hij het goed vond dat ik altijd zei wat ik dacht, en dat er iets aan de mentaliteit moest veranderen. Maar ja, aan hun uitleg zal het hier niet gelegen zijn. tussen zeggen en doen…
Ik zei hem alleszins dat ik niet met het gevoel wil naar huis gaan, dat ik zoveel gemaakt heb, en dat het toch niet gebruikt gaat worden. Dat ik wil dat de leerkrachten tenminste interesse tonen en het gaan gebruiken. Hij zei dat hij het er met de leerkrachten ging over hebben. Ach ja, kijk, ik kan het maar aanbieden eh… wat ze er uiteindelijk mee doen is hun zaak.
Ook heb ik mijn gal gespuwd over het feit dat de kinderen hier met de stok geslagen worden als ze niet snel genoeg een rekensom kunnen beantwoorden enz. Het is trouwens volgens de wet verboden, ook hier, dus hebben ze geen excuus. Ik zei dat dit niet de manier van onderwijs is. Dat de leerlingen u vrienden moeten zijn en niet u vijanden, en dat ze zeker geen schrik mogen hebben. Hoe kan je iemand iets leren als die schrik van jou heeft?
Enfin… ik ging terug bij mama Njiwa om mijn frustraties te uiten. Ze luisterde naar mij, en zei dat ze het ook niet eens was met de stokslagen. Toen was het al ver middag dus keerde ik terug naar de missiepost.
Daar kregen we bakbananen met maag en darm van de koe, en rijst. Sekunda had gezien dat ik niet tevreden was met de menu, en ondertussen weet ze al dat ik geen vlees eet, dus bracht ze me twee tomaten. Wat een geluk, want mijn komkommers waren op.
Nadien voelde ik me helemaal opgeblazen. Het is al paar dagen geleden dat ik nog naar toilet kon gaan, en dat zag je enorm aan mijn buik. Die stond helemaal bol, en voelde heel hard aan. Ik kreeg mijn broek zelfs niet meer dicht. Zelfs met een laxeerpilletje kreeg ik het niet op gang. Een activia om het opgeblazen gevoel te behandelen zou meer dan welkom geweest zijn.
In de namiddag schilderde Katlijn twee reclameborden om de sponsors van de nieuwe eetzaal op school te bedankten (provincie West-Vlaanderen) ik keek toe en zorgde voor de babbel. J
Om 17uur hadden we afgesproken naar de Wataturu (originele stam in Tanzania) te gaan. Pater Bolle nam ons mee. Het was echt de moeite waard om te zien! Ze leven op een uitgestrekte vlakte, die eindeloos ver lijkt. Elk “gezin” (één man en een paar vrouwen) leeft in een soort cirkel in die vlakte. Heel gek om te zien. Ze spreken hun eigen taal, en stinken voor dood! Brr!
Ze hebben kilo’s koper en ijzer rond hun voeten, handen en nek, en dragen enorme strechings in hun oren. Ook hebben ze een soort tattoo in hun gezicht gekerfd. De vrouwen lopen in hun blote borsten rond, en de mannen dragen allen een grote stok met zich mee.
Toen we daar toekwamen besprongen de kinderen ons, omdat we snoepjes meehadden. Dat was echt bedelen en bijna afnemen. De vrouwen kwamen naar mij gestormd en trokken mijn blouse open en haalden mijn borst eruit. Ze moesten blijkbaar zien hoe een blanke borst eruit zag. Toen begonnen ze allemaal in mijn haar te wrijven.
De vrouw die voor mij zat had een baby in haar hand en die begon natuurlijk te kakken. Gewoon op de hand van die vrouw. JAKKIE! Maar het meest voze was dat de hond dat kwam aflikken van die vrouw haar hand. VOOS! En denk je dat die vrouw haar handen waste of afkuiste?? Neen!
Toen ik terug op de missiepost was, heb ik dus eerst mijn handen grondig gewassen en me daarna een douche genomen. Want ik voelde me vies J
Deze avond kregen we friet met tomaten… en nu gaan we iets gaan drinken op terras. Ik voel me wel moe, dus misschien slaap ik deze nacht wel goed. Laat ons hopen!
Slaapwel!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten